[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 139 ขัดขวางจนตัวตาย

        ทุกฝีก้าวที่กำลังก้าวออกไปความเร็วที่เหนือกว่าสิ่งรอบข้างที่เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าโพรทาเลียก้าวขาวิ่งไปตามเส้นทางที่ตนตั้งใจก้าวอย่างมุ่งมั่งความเร็วที่ผ่านไปตามเส้นทางทำให้ผู้คนโดยรอบโดนแรงพัดนั้นจนเกือบทรงตัวไม่อยู่กันเส้นทางข้างหน้ามีกลิ่นอายที่โพรทาเลียคุ้นเคยมันกระตุ้นให้เธอไปหาเพื่อล้างแค้นสิ่งที่อีกฝ่ายกระทำกับเธอตอนเยาว์วัยเสียงกรีดร้องของผู้คนรอบข้างทำให้เธอมองอย่างสงสัยเธอเห็นมนุษย์กึ่งเทพกำลังจะโดนโจมตีเธอวิ่งไปทิศทางนั้นพร้อมกับตวัดดาบฟาดฟันอย่างง่ายดายก่อนจะวิ่งต่อทำให้มนุษย์กี่เทพที่อยู่แถวนั้นว่าลมเมื่อกี้คืออะไรดวงตาสีเขียวกำลังกวาดหาชายคนหนึ่งที่

        ‘แกอยู่ไหน!? แซเทิร์น!!’

        ในหัวของโพรทาเลียตอนนี้มีแต่ชายคนนั้นที่พังทลายชีวิตของเธอมาเนิ่นนานตอนนี้ถึงคราวเอาคืนเธอจะเอาคืนทุกหยดเลือดที่ไหลรินให้อีกฝ่ายได้จำเลยว่าอย่ามายุ่งกับสายเลือดโพไซดอนอีกเด็ดขาดแต่แล้วก็มีสายตาบางอย่างจ้องมองมาทางเธอนั้นทำให้เธอต้องหยุดวิ่งอย่างรวดเร็วก่อนจะเห็นชายร่างสูงใบหน้าคุ้นตาแต่เธอไม่อยากเจออีกฝ่ายที่เข้ามาขวางทางเธอจริง ๆแต่ก็น่าสงสัยว่าอีกฝ่ายออกมาจากที่คุมขังได้ไงทำให้คิดเลยว่าที่นรกต้องมีพรรคของพวกมันอยู่ด้วยเช่นกัน เธอสะบัดความคิดนั้นออกไป

        “นึกว่าหลังจากกลายเป็นขี้เถ้าจะตกไปอยู่ในนรกทาร์ทารัสเสียแล้วอีกนะวากาเน็ท!!”

        วากาเน็ทยกยิ้มอย่างขบขัน“ฮ่า ๆ เจ้าคิดว่าข้าจะตายง่ายแบบนั้นเหรอ?”

        “ไม่เลย...แต่ตายได้ก็ดีฉันจะได้ไม่ต้องมาเจอหน้าแกอีก!!

        “ไม่คิดถึงกันเลยเหรอ!?”

        “ไม่!กับชายที่หวังจะนอนกับเด็กมาตลอดอย่างแกก็แค่ไอ้โรคจิตคนหนึ่งก็เท่านั้น”

        “ใจร้ายจังนะ!!”

        “ฉันใจร้ายได้มากกว่านี้วากาเน็ท!!” โพรทาเลียถลึงตาใส่อีกฝ่ายก่อนจะตวัดดาบไปมา

        วากาเน็ทหัวเราะชอบใจกับท่าทางอีกฝ่ายแต่ก็ต้องหยุดแล้วถอนหายใจเบา ๆ “เฮ้อ...ถ้าเจ้ายอมมาอยู่กับเราเจ้าคงไม่ต้องเห็นพ่อข้าพังพินาศโลกนี้แท้ ๆ”

        “ว่าไงนะ!?”

        “อย่างที่ได้ยิน~”วากาเน็ทเริ่มเดิมไปด้านข้าง

        โพรทาเลียเห็นก็เดินไปอีกฝั่งตรงข้ามกับอีกฝ่ายเดิน“ถึงยุคไหนพวกแกก็จะคิดพังโลกนี้อยู่แล้วนี่!?”

        “แต่ครั้งนี้ต่างออกไปถึงเจ้าจะอยู่ร่างสีขาวนั้นก็ไม่มีทางที่จะบ่งบอกว่าเจ้าจะชนะการต่อสู้ในครั้งนี้”

        “ใจกล้าที่พูดแบบนั้นแกยังไม่เห็นฤทธิ์เดชของร่างนี้ด้วยซ้ำ”

        “ไม่เห็นข้าก็พูดได้เจ้ายังขาดอะไรอีกเยอะ!”

        โพรทาเลียยกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายนั้นหมายถึงอะไรเธอยังจะขาดอะไรอีกโดยที่ทุกคนให้พังเธอหมดแล้วจนเธอนึกบางอย่างขึ้นมาที่พวกฮาลอนปิดบังเธอบางอย่าง แต่พวกเขาไม่สามารถบอกเธอได้ยิ่งทำให้เธอสงสัยอะไรคือสิ่งที่เธอขาดหายไปกัน

        “ดูสีหน้านั้นสิ!”

        “!!” โพรทาเลียเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่พูดแบบนั้นออกมา

        “เจ้าก็ไม่รู้สินะ” วากาเน็ทกำลังเดินไปเรื่อย ๆ พร้อมกับยักไหล่ เขาก็คิดบางอย่างได้ทันที “เอางี้สิถ้าเจ้าอยากรู้ถ้าให้คำตอบได้ แต่ต้องแลกกับ-อึ้ก”

        เสียงอุทานมาพร้อมกับร่างกายชายร่างใหญ่กำลังลอยพลิ้วไปข้างหลังอย่างกับกระดาษที่กำลังพัดไปวากาเน็ทยังตกตะลึงที่ร่างกายของเขากำลังลอยไปสายตาของเขาจ้องมองหญิงตรงหน้าที่กำลังยกขาลงหลังจากเตะเขาอย่างแรง

        “เจ้าาาาาาาาาาาาาาาา!!”

        เสียงลากยาวของอีกฝ่ายดังไปสุดสายก่อนที่โพรทาเลียจะหันหลังให้เธอไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะสามารถตรงดิ่งมาหาเธอได้เพียงเพราะอีกฝ่ายโดนรองเท้าของเธอที่มีเข็มอาบยาพิษเข้าไปอย่างจัดอีกฝ่ายคงใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะตามเธอมาได้แต่ตัวเธอก็ลืมไปว่าตัวเองดัดแปลงรองเท้าไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่พอจะใช้มันก็ออกมาเองตลอดเธอส่ายหน้าอย่างชอบใจก่อนจะพุ่งตัวตรงไปข้างหน้าต่ออย่างไร้เยื่อใย

        เหล่ามนุษย์กึ่งเทพที่ล้มตายเริ่มมีเยอะขึ้นทำให้ผู้เป็นพ่อแม่ที่เห็นต่างเจ็บปวดใจที่ต้องมาเห็นลูกของตนเองที่เกิดจากมนุษย์ที่ตนรักต้องมาตายแบบนี้ยิ่งทำให้เหล่าเทพต้องสำแดงฤทธิ์เดชของตนเองออกมาการต่อสู้อันดุเดือดนี้ยังมีเรื่อย ๆจนกระทั่งเสียงปะทะอันรุนแรงสั่นสะเทือนไปทั้งชั้นสองของเขาโอลิมปัสยิ่งการต่อสู้ยิ่งรุนแรงเพียงใดก็ทำให้สิ่งก่อสร้างโดยรอบเกิดรอยร้าวหรือรอยแตกออกมาผู้คนที่อยู่ใกล้ ๆ ต้องพากันหนีจากจุดนั้นกันเพื่อไม่ให้โดนลูกหลงของการต่อสู้ก็สองผู้มหาอำนาจแห่งโลกทวยเทพกับโลกของมนุษย์กึ่งเทพดวงตาสีเขียวพินิจการต่อสู้อันรุนแรงของชายตรงหน้าที่เขาพยายามไม่ให้อีกฝ่ายหนีไปจากตรงนี้เขาฟาดฟันใส่อีกฝ่ายอย่างต่อเนื่องไม่ให้อีกฝ่ายมีช่องว่างให้อีกฝ่ายโจมตีเขาได้

        “เจ้ากล้ามาขัดขวางข้างั้นเหรอ!?บุตรโพไซดอน!!” แซเทิร์นยกเคียวของตนขึ้นมาป้องกันการโจมตีของอีกฝ่าย

        “ไม่เห็นหรือไง!?”

        เพอร์ซีย์ถามกวนอีกฝ่ายที่ไม่เห็นว่าเขากำลังทำอะไรหรือไงเขายิ่งฟาดฟันใส่อีกฝ่ายแรงขึ้นจนจังหวะหนึ่งเขาก็ยกดาบขึ้นสูงพร้อมกับฟาดไปเต็มแรงจนอีกฝ่ายไถลไปด้านหลังจนเกือบล้มสภาพของทั้งสองสะบักสะบอมสุด ๆ เพราะการต่อสู้ที่นานมาหลายนาทีแซเทิร์นมองมือของตนเองที่สั่นเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองฝ่ายตรงข้าม

        “แรงดีนี่!!”

        “ก็เห็นนี่!! เอาล่ะแซเทิร์น!! ถึงเวลาจบเรื่องนี้!! ฉันจะจัดการแก!!ไม่ให้ผ่านทางตรงนี้ไปได้เด็ดขาด!!”

        “หึ ๆเจ้าคิดงั้นเหรอว่าข้าไม่สามารถผ่านทางไปได้ฤๅ!?” แซเทิร์นเอ่ยออกมาอย่างสงสัย

        “เพราะฉันนี่ล่ะจะขวางแกจนกว่าจะจัดการแกได้!!”

        แซเทิร์นได้ยินแบบนั้นเขาฉีกยิ้มอย่างคนบ้าก่อนจะพุ่งตรงไปหาอีกฝ่ายเพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นก็ตวัดดาบสองสามรอบก่อนที่จะตวัดดาบขึ้นม่านน้ำขนาดใหญ่บังเกิดขึ้นปิดทางข้างหน้าของเขาอย่างรวดเร็วแซเทิร์นเห็นก็ต้องหยุดชะงักกับการกระทำอีกฝ่าย

        “ต่อสู้มาตั้งนานเริ่มป้องกันตัวงั้นเหรอ?ช่างน่าขำ!!”

        “ทำไมคนเรามีสิทธิ์ป้องกันตัว!!แซเทิร์น”

        แซเทิร์นพยายามวิ่งไปอีกทิศที่ไม่มีการป้องกันแต่ว่าเพอร์ซีย์ก็เพิ่มม่านน้ำปกคลุมทุกทิศไม่ให้อีกฝ่ายออกมาแซเทิร์นที่เห็นแบบนั้นก็ถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะตะโกนออกมา

        “เจ้าคิดว่าม่านน้ำแค่นี้จะกักขังข้าได้งั้นเหรอ?บุตรโพไซดอน!!”

        “ไม่รู้สินะ” เพอร์ซีย์กล่าวพร้อมกับค่อย ๆ เดินเข้ามาข้างใน "แต่มันก็สามารถขัดขวางแกไม่ให้ออกจากที่นี่ได้สักระยะ!!"

        เพอร์ซีย์ยกมือขึ้นมาพร้อมกับคลื่นน้ำต่างเคลื่อนตัวพุ่งตรงไปหาอีกฝ่ายแซเทิร์นเห็นแบบนั้นก็กระโดดหลบการโจมตีของอีกฝ่ายก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปโจมตีอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรงอยู่ภายในคลื่นน้ำเด็กบางคนที่เห็นก็รู้สึกไม่น่าเข้าไปข้างในนั้น แซเทิร์นต่อกรกับอีกฝ่ายอยู่สักระยะจนเขาคิดว่าตนเองควรเลิกเล่นกับอีกฝ่ายเสียทีก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าหาอีกฝ่ายพร้อมเคียวใหญ่จนอีกฝ่ายยกดาบขึ้นมาป้องกันอีกทางแต่ทว่าแซเทิร์นก็เปลี่ยนฝั่งเป็นมืออีกครั้งที่มีขยายใหญ่แปลงเปลี่ยนเป็นสีดำเหวี่ยงสุดแรงตบอีกฝ่ายกระเด็นไปด้านข้างอย่างแรงเพอร์ซีย์ไม่ได้ทันระวังตัวเขาไม่เห็นการเปลี่ยนทิศการโจมตีนั้นจนเขาโดนอย่างเต็มแรงจนกระเด็นไปตามพื้นจนฝุ่นตลบเสียงได้เงียบลงชั่วขณะก่อนที่จะมีเสียงการเคลื่อนไหวสายตาสีเขียวกำลังพร่ามัวพื้นที่กำลังจับจ้องมันเรือนร่างจนการโฟกัสภาพตรงหน้าลำบากยิ่งกว่าอะไรเขาพยายามประคองสติขึ้นมาเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าเขามองชายตรงหน้าที่มีกลับไปสู่สภาพเดิมอีกฝ่ายค่อย ๆกำลังเดินตรงมาทางนี้อย่างเชื่องช้า

        “รู้สึกว่าข้าอ่อนข้อให้เจ้ามากจนเจ้าได้ใช้จนประมาทไปสินะบุตรโพไซดอน”

        เพอร์ซีย์พยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะคายเลือดออกมาลงบนรองเท้าอีกฝ่ายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เขาเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียบหยาดอีกฝ่าย

        “ประมาทงั้นเหรอ?แกคิดผิดคิดไม่ดีกว่านะ!!”

        แซเทิร์นจ้องมองอีกฝ่ายก่อนจะก้มมองรองเท้าของเขาที่โดนอีกฝ่ายถุยเลือดใส่เขาก็ยกขาขึ้นมาเตะอีกฝ่ายทันที

        “อ๊าก!!!”

        เพอร์ซีย์ล้มลงไปกับพื้นอีกครั้งแซเทิร์นเดินเข้ามาพร้อมกับยกขาเหยียบบนหน้าอกของอีกฝ่ายทันที

        “อึ้ก!!”

        “รู้ไหม? นิสัยของโพรทาเลียคงมาจากเจ้าที่กวนประสาทข้าได้ทุกครั้งแต่...พ่อลูกเหมือนกัน...ทำให้อยากคิดเลยว่าเสียงกรีดร้องของเจ้าจะเหมือนนางแค่ไหนเวลาที่ข้าทรมานเจ้า!”

        เพอร์ซีย์จ้องมองอีกฝ่ายที่พูดถึงลูกสาวเขาทำให้หน้าอันเรียบนิ่งกลายเป็นใบหน้าอันโกรธเกรี้ยว

        “แกว่าไงนะ!!”

        “ทำไม? โกรธงั้นเหรอ!? ไม่พอใจที่ข้าพูดถึงลูกสาวเจ้า?หรือการทรมานที่ทำให้ลูกสาวเจ้าต้องเจอกับความเจ็บปวดกัน!”

        “หึ!! ฉันโกรธเหรอ?แกคิดไงกับคนที่เลี้ยงลูกมาด้วยความรัก!!ฉันรักลูกทุกคนถึงพวกเขาจะเกเรยังไงก็ตาม แต่ฉันก็เลี้ยงมาด้วยความเข้าใจฉันไม่เคยต้องทำร้ายลูก!!แต่แกกล้ามาใช้แผนลักพาตัวลูกสาวฉันและทำให้เธอต้องเจอกับเรื่องพวกนั้น!!ฉันควรโกรธแกเป็นพันเท่า!!! แซเทิร์น!!”

        “หึ!! โกรธข้าเข้าไปเถอะ...แล้วก็...โทษตัวเองด้วยก็ดีที่พวกเจ้ากำเนิดตัวประหลาดออกมา!”

        “ตัวประหลาด!?”เพอร์ซีย์เบิกตากว้างอย่างุนงง

        "ใช่!!เพราะลูกของเจ้าทั้งสองเกิดมาพร้อมชะตากรรมที่ท่านผู้นั้นต้องการ!!"

        “ท่านผู้นั้น?แกหมายถึงเคออสงั้นเหรอ!?”

        แซเทิร์นได้ยินนามจากปากอีกฝ่ายก็รู้สึกไม่ชอบใจสุดๆ “รู้สึกพี่ข้าจะพูดมากให้เจ้าฟังสินะแต่ไม่ต้องห่วงเจ้ายังไม่รู้อีกเยอะว่าในอีกไม่ช้าเจ้าอาจจะได้เห็นลูกสาวเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้”

        เพอร์ซีย์ได้ยินประโยคสุดท้ายก็ยิ่งทำให้เลือดภายในมันร้อนผ่าวนั้นทำให้เขามีความคิดบางอย่างก่อนจะจับขาอีกฝ่ายที่กำลังเหยียบหน้าอกเขาแล้วงัดมีดสั้นที่ซ่อนไว้แทงเข้าที่น่องของอีกฝ่ายจนเลือดสีทองกระฉูดออกมา

        “อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!แก!!”

        “อย่าหวังว่าแกจะรอดจากตรงนี้!!ถ้าแกแตะต้องลูกทั้งสองของฉัน ฉันจะส่งแกไปนรกพร้อมกันกับฉัน!!”

        “งั้นฉันก็จะฆ่าแกก่อนบุตรโพไซดอน!!”

        แซเทิร์นยกขาออกก่อนจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมาแล้วเหวี่ยงอีกฝ่ายออกไปลอยเหนือตัวเขาแล้วลอยไปไกลจนไถลกับพื้นแซเทิร์นจับมีดสั้นที่แทงน่องของเขาก่อนจะดึงมันออกเขารู้สึกขมขื่นกับสิ่งที่ได้รับความเจ็บปวดยิ่งทำให้เขาอยากทรมานอีกฝ่ายเหมือนที่เขาเคยทำกับลูกอีกฝ่ายเขาหันไปไปมองอีกฝ่ายที่ลอยไปไกลจากจุดที่เขาอยู่เพอร์ซีย์รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่างกายที่ตนเองโดนเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาแบบนี้ก่อนที่เขานั้นจะลุกขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับยื่นมือไปด้านข้างก็มีสิ่งบางอย่างลอยมาหาเขาอาวุธยาวที่มีปลายแหลมสามแท่ง ตรีศูลประจำกายของเขาเขาจับมันตวัดหมุนไปตามทิศทางที่เขาขยับก่อนจะเตรียมตัวโจมตีใส่อีกฝ่ายอีกครั้ง

        “ถ้าคิดจะฆ่ากันก็มา!!ฉันจะทำให้แกเห็นว่าใครกันแน่ว่าจะโดนฆ่า!!”

        “ได้!!แล้วอย่ามาเสียใจที่แกจะตายด้วยน้ำมือของข้าละกัน!!”

        “เพื่อครอบครัวฉันจะไม่เสียใจเด็ดขาด!!”

        ทั้งสองพุ่งตรงเข้าหากันจนเกิดคลื่นการปะทะเป็นโซนิคออกมาเพอร์ซีย์ตวัดหอกของตนแทงเข้าไปที่หน้าอกอีกฝ่ายอย่างแรงจนอีกฝ่ายหลบการโจมตีนั้นก็ต้องมีโดนปลายหอกเฉียดผ่านจนเสื้อเขาขาดนั้นทำให้เขาต้องตวัดเคียวเตรียมฟันอีกฝ่าย แต่เจ้าตัวก็หลบการโจมตีทุกครั้งได้ เพราะจังหวะการเหวี่ยงดาบมันช้าไปชั่วขณะทำให้เพอร์ซีย์จับทางได้เขาหมอบหลบการโจมตีนั้นก่อนจะลุกขึ้นมาเตรียมตวัดแขนเพื่อชกไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายแต่ทว่าร่างกายของเขาก็หยุดชะงักจนดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างอย่างตกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขา

        แซเทิร์นขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา“ฮ่า ฮ่า ฮ่าแกคงลืมอีกอย่างว่าฉันเหมือนพี่ชายฉันสามารถย้อนเวลารอบข้างหรือ...หยุดเวลาก็ได้นะ!”

        เพอร์ซีย์พยายามจะขยับร่างกายของเขาแต่มันก็ไม่เป็นพ้นเขาไม่ชอบเลยที่เขาต้องมาต่อสู้กับเทพที่อยู่เหนือตนเองมันยิ่งเหมือนเขาเป็นเพียงมดตัวเล็กที่กำลังจะต่อสู้กับนกตัวใหญ่แซเทิร์นเริ่มเดิมรอบตัวเขาก่อนที่จะเตรียมตัวยกเคียวใหญ่ของเขาออกมาให้อยู่เหนือหัวเตรียมที่จะเหวี่ยงใส่

        “ตายซะบุตรโพไซดอน!!”

        เสียงเหวี่ยงอันรวดเร็วผ่านเข้าหูของผู้ที่จะโดนมันผ่าแต่แล้วก็มีสิ่งบางอย่างพุ่งมาจากอีกด้านอย่างรวดเร็วจนทำให้แซเทิร์นกระเด็นไปไกลจนฝุ่นกระจายไปในบริเวณนั้นทำให้เพอร์ซีย์หลุดจากการควบคุมเขาค่อย ๆ เงยหน้ามองคนที่ช่วยเขาไว้จนเห็นชายร่างสูงที่เขาคุ้นเคย

        “พ่อ!!”

        “ต่อสู้ได้บันเทิงจริงๆ ลูกชาย!!”

        เพอร์ซีย์พยุงตัวเองขึ้นช้าๆ “พ่อไม่ต้องลำบากมาช่วยผมก็ได้!!”

        “จะบ้าหรือไง!!” โพไซดอนเดินเข้ามาช่วยพยุงลูกชาย “เจ้ามีสิทธิ์ตายได้ตลอดเวลาต่างจากพ่อที่เป็นเทพ!!พ่อไม่อยากเสียลูกคนไหนไปอีกเด็ดขาด!!”

        “พ่อ...” เพอร์ซีย์จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหนักอึ้งภายในใจ

        “หึ ๆคำพูดสวยหรูจริง ๆ หลานข้า!!” แซเทิร์นกำลังพยุงตัวเองขึ้นมาเขาถุยน้ำลายที่ผสมกับเลือดออกจากปากเขาค่อย ๆ เดินออกมาจากเงาของควันฝุ่น “แต่เจ้ากล้ามาขัดขวางข้างั้นเหรอ!?”

        “แน่ล่ะ!!เจ้าทำให้เราต้องออกโรงแบบนี้ ไม่สิ!! พวกเราต่างหาก!!”

        สิ้นคำพูดนั้นกำแพงน้ำที่เพอร์ซีย์สร้างขึ้นก็สลายหายไปพร้อมกับเหล่าเทพมากมายกำลังเดินตรงเข้ามายังภายในพร้อมกับเด็กๆ เหล่ามนุษย์กึ่งเทพบางส่วนที่อยู่โดยรอบนั้นแซเทิร์นเห็นภาพตรงหน้านั้นก็ได้รู้สึกว่ารอบข้างนั้นเงียบสงัดไปนั้นทำให้เขารู้สึกอยากหัวเราะออกมาก่อนที่จะมีหญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มเหล่าเทพนั้นทำให้ทุกคนไม่คิดว่านางจะออกมาสู่สนามรบแบบนี้

        “แซเทิร์น!!อนุชาแห่งบิดาทวยเทพ!!”

        น้ำเสียงของหญิงผู้หญิงเอ่ยพูดขึ้นหญิงสาวใบหน้าอันงดงามดั่งมารดาของเหล่าเทพทุกคนต่างทำความเคารพให้แก่อีกฝ่ายถึงแม้บางคนจะไม่ชอบนางก็ตามทีแซเทิร์นเห็นอีกฝ่ายก็ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นอีกฝ่ายจนเขาฉีกยิ้มอย่างชอบใจที่ได้เห็นเด็กที่เขาเคยกินเมื่อนานมาแล้ว

        “เจ้าเองเหรอ?หลานข้า เฮร่า”

        “ข้าไม่อยากนับท่านเป็นผู้ใหญ่ในครอบครัวจริงๆ ท่านนั้นเหมือนเด็กไม่มีวันโต!!”

        “อุ๊ย!!หลานข้า…ด่าเจ็บจริง ๆ ต่างจากวัยเด็กของเจ้าที่ปากหวานและน่ารัก”

        “วัยเด็ก? ข้าอยู่ในท้องท่านตั้งแต่ทารกท่านรู้หรือไงว่าข้าในวัยเด็กเป็นไง?”

        “หือ? อ๋อ ลืมไปพ่อแม่เจ้าไม่เคยบอกสินะว่าพวกเจ้าสมัยก่อนเป็นไง?”

        คำพูดของแซเทิร์นทำให้กลุ่มคนตรงหน้ามองกันอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรก่อนที่จะมีเทพองค์หนึ่งเดินเข้ามา

        “เลิกพล่ามสักทีแซเทิร์นตอนนี้คนของเจ้าเหลือเพียงน้อยนิด!!เจ้าจะไม่เหลือสมุนไว้ใช้งานอีกแล้ว!!” แอรีสเดินออกมาพร้อมกับกล่าวคำพูดถึงกองทัพของอีกฝ่าย

        แซเทิร์นจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นยะเยือกทำให้คนโดนจ้องรู้สึกหนาวกายสุดๆ เฮร่าก้าวขามาหนึ่งก้าวก่อนจะพูดบางอย่างต่อ

        “ตอนนี้เหล่าเทพกำลังรวมตัวกันไม่ช้าเราจะจัดการท่านแล้วส่งตัวไปยังนรกทาร์ทารัสอีกครั้ง!!”

        “คิดว่าที่แห่งนั้นจะขังข้าได้หรือไง!?เฮร่า!!” แซเทิร์นตะโกนออกมา

        “ก็เคยขังท่านมาแล้วไม่ใช่หรือ?”

        “เหรอ?”

        แซเทิร์นเอ่ยถามดวงตาที่จ้องมองอย่างไร้อารมณ์มาทางเฮร่าทำให้นางคิดว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรก่อนที่อีกฝ่ายจะหายไปชั่วขณะก่อนจะมาโผล่อยู่ตรงหน้าของนางทันที

        “แต่คิดว่าข้าจะยอมให้เจ้าทำได้หรือ?”

        แซเทิร์นเหวี่ยงเคียวไปทางเฮร่าที่อยู่ตรงหน้านางจ้องมองการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่ตนเองไม่ทันระวังตัวว่าอีกฝ่ายนั้นจะเข้ามาโจมตีอย่างรวดเร็วแต่ทว่าก็มีบางอย่างผ่านสายตาของนางบดบังสิ่งตรงหน้าเหลือเพียงเส้นผมยาวสลวยปิดบังแผ่นหลังดวงตาของเฮร่าเบิกกว้างจับจ้องบุคคลปริศนาอย่างงุนงงว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ภายในใจนั้นกับรู้สึกคิดถึงคะนึงหายิ่งกว่าอะไรจนสับสนว่าชายตรงหน้าเป็นใครกันแน่

        ‘เจ้าเป็นใครกัน?’

จบตอนที่ 139 โปรดติดตามตอนที่ 140ต่อไป

ข้อความจากนักเขียน

        ขอโทษที่ลงช้าตั้งแต่เดือนก่อนพอดีทางไรท์ปรับเวลานอนกับงานที่ทำจนไม่สามารถมาเขียนต่อเนื่องได้ล่ะนะแล้วอีกประเด็นคือตันด้วยล่ะ เลยเขียนช้าเข้าไปอีก แต่ตอนนี้จะมาต่อล่ะแต่อาจจะช้า ๆ หน่อยนะคะ ขอโทษนักอ่านทุกคนด้วยนะคะ