[จบ] หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า

บทที่ 36 ใจป้ำแจกซองแดง

ถังหว่านที่อยู่นอกห้องอาหารกำลังมองลูกสาวที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารตรงหน้า 

จากนั้นก็หันไปเห็นว่าโจวอี้กำลังจ้องอยู่กับโทรศัพท์มือถือ

แม้แต่เหมียวเหมี่ยวก็ยังรู้ว่าต้องทำอย่างไร แล้วเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร?!

เขากล้าถามทุกคนในกลุ่มแบบนั้นได้ยังไง? ไม่รู้จะต้องเสียหน้าไปอีกเท่าไหร่?

ถังหว่านบ่นในใจด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

“โอ้เสี่ยวหว่าน! คุณมาทันเวลาพอดีเลย!! ไอ้ซองแดงกับภาพผลไม้คืออะไรน่ะ? สอนผมหน่อยสิ”

โจวอี้โบกมือเรียกทันทีที่เห็นถังหว่านเดินเข้ามา

“คุณโจว ฉันชื่อถังหว่าน...เรียกให้ถูกด้วย”

“ก็ได้ ๆ ตอนนี้คุณเป็นครูของผม สิ่งที่คุณพูดคือสิ่งที่ผมต้องจดจำ” โจวอี้ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะลุกขึ้นและเอนตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

ถังหว่านกะพริบตา เธอคว้าโทรศัพท์มือถือของโจวอี้มา แล้วเปิด WeChat ของเธอเอง 

จากนั้นก็สาธิตด้วยโทรศัพท์มือถือของเธอ ด้วยการกดมอบซองแดงให้ตัวเองสองร้อยหยวน

ตอนนั้นเองที่เธอได้รู้รหัสผ่านในการชำระเงิน ชายหนุ่มใช้วันเกิดของเธอเป็นรหัสผ่านเพื่อป้องกันความสับสน 

"ส่งซองแดงมันง่ายนิดเดียวนี่เอง!" จากนั้นชายหนุ่มก็ถามต่อ “แล้วรูปผลไม้ล่ะ? ทำยังไง?"

ถังหว่านใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายรูปโจวอี้ แล้วกดส่งให้ตัวเองอีกครั้งเพื่อเป็นการสาธิต 

"เข้าใจแล้ว!"

“ไม่ต้องกังวล มีฟังก์ชันที่ยอดเยี่ยมกว่านี้! คุณอยากฝึกใช้ไหม?” ถังหว่านถามด้วยรอยยิ้ม

"อยากสิ! สอนผมที!" โจวอี้พยักหน้าทันที  

“ฟังก์ชันใหม่ที่ฉันจะสอนคุณเรียกว่า การโอนเงิน” ถังหว่านใช้โทรศัพท์มือถือของโจวอี้เพื่อสาธิตการโอนเงินสองพันหยวนให้ตัวเอง   

"มันเกือบจะเหมือนกับการส่งซองแดงเลย!" โจวอี้เห็นว่าใต้ซองแดงสองซองนั้น มีข้อความแจ้งว่า ‘สาวน้อยลูกอม ได้รับซองแดงของคุณแล้ว’

โจวอี้เปิดกลุ่ม WeChat อีกครั้ง และส่งซองแดงสองพันหยวนลงในกลุ่มตามจำนวนซองแดงที่ถังหว่านเพิ่งส่งไป ครั้นเห็นเพื่อนบ้านพากันคว้าซองแดงไปอย่างรวดเร็ว เขาก็ลองทำตามดูบ้าง สุดท้ายจึงคว้ามาได้สิบสามหยวนยี่สิบแปดเฟิน*[1] และเขายังพบว่า

‘สาวน้อยลูกอม 36 # ได้รับหกสิบหกหยวน!’  

“เงินคุณเยอะมาก!” ถังหว่านพูดด้วยความหมั่นไส้พร้อมสีหน้าบึ้งตึง

“เงินอะไรครับ?” โจวอี้ถาม  

"ซองแดงก็คือเงิน! ทองคำและเงินแท้เลยนะ!!" ถังหว่านกลอกตาด้วยความหน่ายใจ

“ผมรู้ แต่นั่นแค่สองพันหยวน! ตอนนี้ผมมีเงินเป็นล้าน ซึ่งการให้พวกเขาแค่สองพันหยวนถือว่าเล็กน้อยสำหรับผม” โจวอี้กล่าวอย่างโอ้อวด  

“คุณไปเอาเงินมาจากไหน?!” ถังหว่านสงสัย ชายคนนี้มีอะไรให้น่าตกใจได้ตลอดจริง ๆ! 

“ผมขายสมุนไพรและขายภาพวาด” โจวอี้ตอบ

“…” 

ถังหว่านเกิดความสงสัย หากเธอจำไม่ผิด โจวอี้เพิ่งจะลงจากภูเขามาอยู่จินหลิงได้ไม่นาน นอกจากคอยมาดูแลและเล่นกับลูกสาวแล้ว เขาไปทำอะไรแบบนั้นจนได้เงินล้านมาได้อย่างไร?!

โจวอี้เห็นว่าขณะนี้ในกลุ่ม WeChat นั้นเพื่อนบ้านของเขากำลังสนทนากันอย่างสนุกสนาน อีกทั้งยังมีรูปภาพตลกต่าง ๆ และการเยินยอที่มาพร้อมการหยอกล้อเขา

“ขอบคุณ ท่านเศรษฐีใจป้ำ!”

“ความเย่อหยิ่งของชายร่างใหญ่"

"โปรดรับเข่าเล็ก ๆ ของฉันไปด้วย!"

โจวอี้ลองอ่านมันสองสามประโยคอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือลง

ภายในวิลล่า 42  

อู๋ฉี่หางวางโทรศัพท์มือถือลงแล้วส่ายหัว   

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ในกลุ่ม WeChat ทำให้เขารู้สึกรังเกียจเพื่อนบ้านคนใหม่ขึ้นมาเล็กน้อย    

สมาชิกในกลุ่มเพิ่งจะมีจำนวนแค่ 100 คน แต่เพื่อนบ้านคนใหม่ยังให้ซองแดงขนาดใหญ่ถึงสองพันหยวน ซึ่งมันไม่ต่างอะไรกับการอวดรวย!

ไอ้พวกอวดรวยเหมือนสามล้อถูกหวย!

"ผู้หญิงคนนั้นฉวยไปตั้งเก้าสิบแปดหยวนแน่ะ และยังได้รับรางวัล 'โชคดีที่สุด' ด้วย!"

หลีฟางคว้าโทรศัพท์มือถือเดินไปที่เรือนกล้วยไม้ด้านนอกอย่างมีความสุข "ที่รัก คุณนี่มันอ่อนจริง ๆ น่าเสียดาย คว้ามาได้แค่สามสี่หยวนเอง ฮ่า ๆ!”

“คุณเป็นคุณนายที่มีทรัพย์สินตั้งมากมายหลายเท่า ทำไมคุณถึงดูมีความสุขนักที่ได้เงินแค่เก้าสิบแปดหยวนล่ะ?” อู๋ฉี่หางหัวเราะและอดไม่ได้ที่จะบ่น  

“คุณไม่เข้าใจหรอก มันไม่ใช่แค่การเล่นสนุกไร้สาระ เราเรียกมันว่าการมีส่วนร่วม มันสนุกดีนะ” หลีฟางตอบพลางยิ้มอย่างมีความสุข  

“ก็ได้ ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผล” อู๋ฉี่หางเบ้ปากพลางส่ายหัว “การส่งซองแดงก็เป็นแค่เรื่องตลกสำหรับกลุ่มเพื่อนบ้าน ถ้าจะส่งซองแดงกันก็เชิญตามสบาย ทุกคนน่าจะมีความสุขดีแหละ เพื่อนบ้านคนใหม่ส่งซองแดงราคาแพงถึงสองพันหยวนนี่ก็ดีเนอะ เชอะ! รวยนัก!"

“ที่รัก เขาเป็นถึงสามีของดาราดังเชียวนะ เขาก็ต้องมีปัญญาส่งซองแดงสองพันหยวนอยู่แล้ว บางทีสำหรับเขา เงินจำนวนนั้นถือว่าเล็กน้อยเลยด้วยซ้ำ” หลีฟางกำลังปกป้องเพื่อนบ้านคนใหม่

“โฮ่ ๆ ถังหว่านหาเงินได้มากกว่านั้นอีก เขาแกล้งทำมาเป็นหมาป่าหางใหญ่อะไรเนี่ย” อู๋ฉี่หางกลอกตา เขายังคงรู้สึกไม่ถูกชะตากับไอ้เพื่อนบ้านคนใหม่นี้อยู่ดี

“นี่! ทำไมวันนี้คุณใจร้ายจัง? ถ้าสามีของดาราดังจะเป็นคนธรรมดา ๆ ก็ได้ไหมล่ะ หรือเพราะคุณรู้ว่าเขาหนุ่มกว่าและยังรวยมาก คุณเลยอิจฉาเขา แล้วก็มาหึงฉันเหรอ?!” 

“ผมอิจฉาเขางั้นเหรอ อย่ามาพูดจาเหลวไหล! คุณว่าใครแก่หมดสมรรถภาพแล้วไม่รวยฮะ?!” อู๋ฉี่หางเริ่มจะโกรธเคืองขึ้นมา   

“เอาล่ะ ๆ! คุณยังหนุ่มยังแน่นก็ได้ เตะปี๊ปก็ดัง แถมยังรวยมากด้วย! ฉันโชคดีที่สุดที่ได้คุณเป็นสามี คุณโกรธไหมล่ะ?! หึงไหมล่ะ?!” หลีฟางเอ่ยหยอกล้อ

"ผมหึงคุณ!" อู๋ฉี่หางกล่าวเสียงขุ่น แต่ใบหน้าของเขากลับมีรอยยิ้ม    

ครู่ต่อมา...

“พี่อู๋ เตรียมส่วนผสมยังไงดี ฉันเอาไวน์ดี ๆ มาสองขวดแล้ว” 

ท่ามกลางเสียงพูดคุยเคล้าเสียงหัวเราะนั้น คู่รักวัยกลางคนคู่หนึ่งก็เดินมาที่ประตู พร้อมกับลูกสาววัยประมาณสิบสองถึงสิบสามปี

"พร้อมแล้ว คืนนี้สะโพกแกะมีมากพอให้ย่างแล้ว" อู๋ฉี่หางหัวเราะอย่างมีความสุข   

"ฮ่า..."

และไม่นานนัก คู่หนุ่มสาวอีกคู่ก็มาพร้อมกับลูกชายวัยเจ็ดแปดขวบ   

ทั้งสามครอบครัวนี้เป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้กันที่สุดในวิลล่านี้ พวกเขารู้ทุกอย่างของกันและกัน งานเลี้ยงอาหารค่ำเช่นนี้ไม่เคยมีแค่ครั้งสองครั้ง

เมื่อโจวอี้และถังหว่านมาที่นี่พร้อมกับลูกสาวตัวน้อย เตาถ่านบนตะแกรงก็กลายเป็นสีแดง บ่งบอกได้ว่าสามารถที่จะย่างเนื้อได้แล้ว  

“โอ้...โจวอี้มาแล้ว! คุณเป็นแขกที่หายาก แล้วก็คุณดาราใหญ่ คุณควรพาลูกสาวมาเล่นที่บ้านพวกเราบ่อย ๆ นะ” หลีฟางเห็นครอบครัวนี้เป็นครั้งแรก จึงต้อนรับพวกเขาด้วยความกระตือรือร้นทันที   

“พี่หลี ขอโทษที่รบกวนคุณนะครับ” โจวอี้ยิ้ม

“พี่หลี นี่เป็นของขวัญสำหรับคุณและพี่อู๋ ฉันหวังว่าคุณจะชอบมัน” ถังหว่านยื่นกล่องของขวัญให้อีกฝ่าย    

“ไม่ต้องห่วง ที่นี่คนเยอะมาก แค่คุณบอกว่าจะมา แค่นี้ก็ดีแล้ว แล้วคุณเอาของขวัญมาด้วยทำไม?” หลีฟางกล่าวด้วยรอยยิ้ม เธอรับกล่องของขวัญมาแล้วยื่นให้สามี จากนั้นก็อุ้มถังเหมียวเหมี่ยวมาไว้ในอ้อมแขน

 "มาเถอะ ให้ฉันแนะนำคุณได้รู้จักกับสามีของฉัน อู๋ฉี่หาง เรียกเขาว่า เฒ่าอู๋ก็ได้ ส่วนนี่คือหวังเจิ้งเหว่ย ที่อาศัยอยู่ในวิลล่า 9 ถัดจากเขาคือ หูชุ่ย ภรรยาของเขา ส่วนนี่คือหยางจื่อต้ง อาศัยอยู่ในวิลล่า 56 และนี่ก็โจวลี่ลี่ ภรรยาของเขา…”

“สวัสดีครับ พี่ชายและพี่สาวทุกคน...” โจวอี้ทักทายอย่างอบอุ่น จากนั้นก็โบกมือให้ถังหว่านส่งกล่องของขวัญสองกล่องที่เหลือให้หูชุ่ยและโจวลี่ลี่ตามลำดับ

“ผมรู้ว่าวันนี้มีเพื่อนบ้านสองคนมาด้วย จึงเตรียมของขวัญและของที่ทำเองมาให้ หวังว่าทุกคนจะชอบพวกมัน” โจวอี้ยิ้ม

“น้องโจวสุภาพเกินไปแล้ว” หวังเจิ้งเหว่ยยิ้ม

“ผมไม่คิดว่าจะมีของขวัญมาให้เราด้วย ขอบคุณมากนะน้องโจว” หยางจื่อต้งรับมันด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

ทั้งคู่แอบยกย่องความสามารถของโจวอี้ในการจัดการเรื่องต่าง ๆ

พวกเขาล้วนเป็นคนร่ำรวย จึงไม่ได้สนใจว่าของขวัญที่โจวอี้เตรียมไว้จะมีมูลค่ามากน้อยเพียงใด แต่การที่โจวอี้มาที่บ้านของอู๋ฉี่หางและหลีฟางเพื่อมอบของขวัญให้พวกเขา ก็ทำให้รู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก

เดิมทีอู๋ฉี่หางไม่ค่อยถูกชะตากับโจวอี้มากนัก ทว่าตอนนี้ก็ได้เริ่มรู้สึกดีกับอีกฝ่ายขึ้นมาบ้างแล้ว

วันนี้หลีฟางได้เชิญสมาชิกในครอบครัวของโจวอี้มาปาร์ตี้บาร์บีคิว และตั้งใจจะสานสัมพันธ์ให้เป็นเพื่อนบ้านที่ใกล้ชิด 

“โจวอี้ ของขวัญที่คุณนำมาให้พวกเขาคือสิ่งที่คุณทำเองสินะ เราเปิดดูเลยได้ไหม?” เธอถามโจวอี้ด้วยรอยยิ้ม 

"แน่นอนครับ"

โจวอี้ยิ้มพลางพยักหน้า

[1] สกุลเงินเหรียญของจีน เทียบได้กับ ‘สตางค์’ ของไทย