ฉู่เฟิงกู่ร้อง พุ่งทะยานไปเบื้องหน้า
ระหว่างนี้ ฮอร์โมนอะดรีนาลีนจากต่อมหมวกไตของเขาพุ่งสูงหัวใจเต้นรัวเร็วรุนแรง ความเร็วในการไหลเวียนโลหิตเพิ่มขึ้น!
เขาเป็คนในยุคปัจจุบัน มีที่ไหนกันที่จะได้เจอตัวแบบนี้นี่เป็สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาตัวแรกในชีวิตอันสงบเงียบของเขาเลยนะเนี่ยร่างกายเขาปรับตัวอย่างรวดเร็วเพื่อรับมือกับวิกฤติตรงหน้า
“โฮก...”
สัตว์ตัวมหึมายาวหกเมตร รูปร่างคล้ายเสือขาวกระโจนมาอยู่ตรงหน้ากรงเล็บแหลมคมเมื่อกางออกประหนึ่งเคียวขาวปลาบตะปบลงมา
ฉู่เฟิงหลบ ตราบใดที่ยังไม่รู้ความสามารถของเ้าั์ตัวนี้เขาไม่กล้าปะทะกับมันตรงๆ พอะโเท่านั้นก็โดนกรงเล็บเฉี่ยวจนกลิ้งออกไปด้านข้าง
แกรก!
กรงเล็บของสัตว์ร้ายตะปบลงสู่พื้น สะเก็ดไฟกระจายแผ่นหินผาตรงนั้นถูกกรงเล็บข่วนจนเป็ร่องลึกสามารถคาดเดาได้ถึงความแหลมคมและพละกำลังมหาศาล
หากเป็คนธรรมดาถูกกรงเล็บั์อย่างนี้ข่วนเข้าไปย่อมตัวขาดเป็สองท่อนจบชีวิตไปอย่างแน่นอน
วืด!
เสียงฝ่าอากาศลั่น หางอวบหนาทั้งสามฟาดกวาด รุนแรงเกินต้านทานยามที่หางของมันเคลื่อนไหว ยืดตรงไม่ต่างกับแท่งเหล็ก!
ฉู่เฟิงหลบอีกครั้ง เสียงกรอบดังขึ้น ต้นไม้ใหญ่หนาฟุตกว่าที่อยู่ด้านข้างพลันถูกฟาดหักสะบั้นตามมาด้วยเสียงโครมของต้นไม้ที่ล้มฟาดลงกับพื้น ใบไม้ปลิวกระจาย
ฉู่เฟิงตาค้าง คนยุคปัจจุบันอย่างเขาจะไปเคยพบเจอสัตว์ประหลาดน่ากลัวอย่างนี้จากที่ไหนได้กัน?
ถึงแม้โลกนี้จะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากมาย ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงในทุกรูปแบบแต่ว่าเขาไม่เคยได้พบเจอกับเหตุการณ์ตรงหน้าที่ต้องเผชิญกับสัตว์ร้ายป่าเถื่อนตัวมหึมา
เ้าตัวนี้เรียกเสือสามหาง อยู่ในกลุ่มเสือั์ที่กลายพันธุ์มีสามหางรูปร่างใหญ่โต โดยทั่วไปมีความยาวหกถึงเจ็ดเมตรขึ้นไป
ความสามารถที่เสือั์มีมันก็มีเช่นกันอีกทั้งหางทั้งสามที่แข็งดุจเหล็กไหลสามารถผ่าหน้าผาให้แยกขาดจากกันได้อย่างง่ายดาย อย่าว่าแต่คู่ต่อสู้ที่มีเกราะหุ้มแข็งแกร่งเลย
“โฮก!”
เสียงคำรามสะท้านฟ้า ป่าทั้งป่าปั่นป่วน
อสูรสามหางกระโจนเข้ามา แสยะปากกว้างที่แทบจะกลืนคนตัวโตๆ ลงไปได้ทั้งตัวฟันคมน่าสยดสยองของมันยาวถึงสองฟุต ขาวราวหิมะส่องประกายเย็นเยียบ
ฉู่เฟิงถอยต่อ หากความเร็วมันมากพอเสือสามหางตะครุบอีกทีก็จับเขาเขมือบทั้งตัวได้แล้ว
“มอ!”
ห่างออกไป หวงหนิวร้องเสียงต่ำ เร่งให้ฉู่เฟิงรุกโจมตี ไม่ต้องกลัว
“ใครกลัวใครกันแน่ เจอกัน!” ฉู่เฟิงพุ่งออกไป เขาเองก็ดุร้ายไม่ต่างกันกู่ร้องจนป่าไหวะเื
ก่อนหน้านี้เขาหลบหลีกอยู่หลายครั้ง สังเกตเห็นว่ากำลังของเสือสามหางไม่ได้ต่างจากเขาสักเท่าไหร่มีเพียงปากกว้างและกรงเล็บแหลมคมนั่นที่น่ากลัวอย่างแท้จริง
ตอนนี้ เขาพุ่งทะยานออกไปแล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก?
หมัดปีศาจวัวกระบวนท่าแรก เขาเตรียมเปิดท่าไว้แล้วบนหมัดคลุมไว้ด้วยพลังลึกลับ เพียงร้องคำรามเขาก็ะเิมันออกไป
เื้ัของเขาปรากฏวัวสีดำปลอดทั่วตัว เปล่งแสงสีดำััได้ถึงพลังมหาศาล ร่างกายกำยำบึกบึน ลูกตาทอแววเกรี้ยวกราดเขาวัวอันใหญ่โตโค้งเรียวเหมือนคันธนู ราวกับว่ามันพุ่งออกมาจากอดีตกาล!
“มอ!”
เสียงร้องดังขึ้น ป่าเขาสั่นไหว ใบไม้นับไม่ถ้วนปลิวร่วงกระจัดกระจาย
เสือสามหางชะงัก ขนสีขาวราวหิมะทั่วร่างพองฟูมันโก่งตัวในท่าเตรียมพร้อมที่จะโจมตีอย่างรวดเร็วและรุนแรงที่สุด
ตึง!
ที่ตามติดไปกับหมัดของฉู่เฟิงที่ปล่อยออกมาก็คือวัวสีดำปลอดที่อยู่เื้ัเขา มันยกหัวขึ้นอวดสองเขาอันใหญ่โตของมันแสงสีดำเรืองรองหลั่งไหล จากนั้นก็พุ่งทะยานออกไป
เสือสามหางแสยะปากกว้าง ฟาดกรงเล็บออกไปด้วยกำลังทั้งหมด โจมตีทุกทิศทาง
เสียงโครมคราม แผ่นดินไหวเยือก จากนั้นทั่วบริเวณก็สั่นะเืรุนแรงหนึ่งคนหนึ่งสัตว์รูปร่างต่างกันอย่างมากมายทว่าพละกำลังนั้นไม่ได้ตัดสินกันที่รูปร่าง
“โฮก....”
เสือสามหางคำรามด้วยความเ็ป มันโดนโจมตีาเ็ในที่สุด โซเซถอยหนีจากนั้นล้มคว่ำลง
วัวดำตัวมหึมาพุ่งเข้ามาซ้ำ ทุ่มมันกระเด็นออกไป
เมื่อแสงสีดำเลือนหายจึงเห็นว่าหมัดของฉู่เฟิงทะลวงกรงเล็บของเสือสามหางไปได้ ซัดเขี้ยวขาวยาวสองฟุตกว่าของมันหักไปซี่เืสดๆ ไหลริน
หมัดปีศาจวัวกระบวนท่าแรก เปิดตัวด้วยร่างสูงสุดของหมัดปีศาจวัวพละกำลังมหาศาลไร้คู่ต่อต้านนั้นมากกว่าเสือสามหางมากมายนัก
เืสดๆ ท่วมพื้น เขี้ยวขาวคมวาวราวกับหิมะหักตกอยู่กับพื้น
เสือสามหางเืกบปาก มันรวบรวมกำลังพลิกตัวแล้วยันตัวขึ้นตอนนี้ท่าทางมันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีท่าทีน่าเกรงขาม ความบ้าคลั่งหายไปหมด
“ร้ายกาจขนาดนี้เชียว ถึงกับซัดสัตว์ร้ายตายได้เลยนะเนี่ย!” ฉู่เฟิงพึมพำก้มลงมองดูหมัด รู้สึกอย่างกับฝันไป
เขาไม่ได้เกิดมาท่ามกลางความแร้นแค้นไหนเลยจะเคยัักับการต่อสู้เืสาดอย่างนี้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ทันไรก็ต้องเผชิญเข้ากับดงเขี้ยวเสียแล้ว ผลที่ออกมาส่งผลต่อเขารุนแรง
“วิชาที่ฉันฝึกชกหินให้แหลกเป็ผงได้ งั้นก็ไม่ต้องกลัวมันอีกแล้ว มา ไอ้สัตว์ประหลาดมาฝึกมวยกับฉันหน่อย!” ฉู่เฟิงะโ
เมื่อข้ามผ่านความหวาดกลัวอย่างสุดขั้วหัวใจ และความกังวลในชั้นแรกไปได้ตอนนี้ ความหวั่นไหวค่อยๆ หายไป เขาค่อยๆปรับตัวพร้อมรับมือกับความดิบเถื่อนทีู่เาแห่งาลูกนี้ปลดปล่อยออกมา
ดวงตาของเสือสามหางทอแววอาฆาต มันโก่งตัว ซ่อนกรงเล็บแยกเขี้ยวขาวราวกับหิมะ อาการนี้ไม่ใช่อาการหวาดกลัว หากแต่เป็การสะสมกำลัง
สัตว์ร้ายชนิดนี้เป็พันธุ์เดียวกันกับเสือขาว อยู่ในพวกเสือั์ดุร้ายโดยธรรมชาติ ธรรมดาแล้วจะไม่ยอมศิโรราบอย่างง่ายดาย ยามฟาดฟันก็ต้องตายกันไปข้างไม่งั้นไม่เลิกรา
“มา เข้ามา!”
ฉู่เฟิงไม่เกรงกลัว เป็ฝ่ายเข้าโจมตี ออกหมัดพุ่งเข้าชน
ตึง ตึง ตึง
ในป่า เสียงสะท้อนดังกึกก้อง ฉู่เฟิงออกหมัดไม่ยั้งในการต่อสู้ที่แท้จริงกับเ้าเสือสามหาง เขาประเคนหมัดปีศาจวัวใส่มันั้แ่กระบวนท่าที่หนึ่งไปจนกระบวนท่าที่แปด
ในการต่อสู้ เขาคล่องแคล่วขึ้น และค่อยๆ ผ่อนคลาย
หากคิดจะฆ่าล่ะก็ เสือสามหางตัวนี้คงถูกเขาปลิดชีพไปนานแล้วแต่เพื่อที่จะฝึกฝีมือ เขาได้แต่ออมมือ
ตึง!
หางเหล็กของเสือสามหางกวาดมาอีกครั้งแต่แล้วก็โดนหมัดของฉู่เฟิงที่พุ่งออกมารับกระแทกเข้าไป หางมหึมาขาดร่วงเืสาดกระจาย
เขาขมวดคิ้ว พลางถอย
ต่อให้มีพละกำลังไม่ธรรมดา ทว่าเขาก็ยังปรับตัวกับสภาพนองเือย่างนี้ไม่ได้คนในยุคปัจจุบันอย่างเขาไม่เหมาะกับงานฆ่าฟันสักเท่าไหร่
อย่างไรก็ตาม เสือสามหางยังพุ่งเข้าหาอย่างดุร้ายมันไม่สนที่เขายั้งมือไว้ไมตรีหรอก เสียงคำรามก้องฟ้า กะจะเอาคืนเพียงพริบตากรงเล็บใหญ่โตและปากกว้างกระหายเืก็โผล่อยู่ตรงหน้า
ฉู่เฟิงเปล่งประกายตาเย็นเยียบ เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะหลบเลี่ยงกรงเล็บั์นั่นกวาดผ่านใบหน้าเขา ขาดอีกนิดเดียวก็จะฉีกเขาเป็ชิ้นๆ ได้แล้ว
เขากู่ร้อง ปลดปล่อยความดิบเถื่อนดั้งเดิมทะยานตัวเข้าหาปลิดชีพมันในทันที
ตึง ตึง ตึง!
สามหมัดต่อเนื่อง ฉู่เฟิงกะซวกกรงเล็บั์ของเสือสามหางขาดกระจุยชกส่วนหัวของมันแตกกระจาย ทะลวงส่วนอกของมันเป็รูใหญ่เืโทรม
การต่อสู้จบสิ้นสัตว์ร้ายร่างั์ขนาดหกเมตรล้มลงเสียงดังสนั่นอยู่ตรงนั้น เืสดๆ ไหลนอง
ครั้งนี้ ฉู่เฟิงไม่หลบ เือุ่นๆ สาดกระจายโดนตัว เขานิ่งในใจสว่างไสวประหนึ่งว่ากำลังเข้าพิธีล้างบาป
ไม่ใช่ความโหดร้าย ไม่ใช่ความทารุณ อีกทั้งไม่ใช่การเซ่นสังเวยด้วยเืหากเป็สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่บังเกิดขึ้นในวินาทีนั้น และจะค่อยๆหล่อหลอมไปเรื่อยๆ
ฉู่เฟิงััได้ถึงอดีตของคนในห้วงเวลาอันยาวไกลยามเมื่อยืนอยู่ในูเาอันกว้างใหญ่นี้ ต้องอยู่ให้รอดในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายต้องต่อสู้กับลมฟ้า ไล่ล่าเหล่าส่ำสัตว์ดุร้าย อาบโลหิตต่างน้ำเพียงเพื่อที่จะมีชีวิตรอด
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงกลับมาเป็ตัวของตัวเอง
หวงหนิวเดินเข้ามาใกล้ บอกให้เขารีบลากสัตว์ร้ายตัวนี้ไป
ฉู่เฟิงรู้ว่า ที่นี่ไม่เหมาะที่จะอยู่นาน กลิ่นคาวเืรุนแรงดึงดูดสัตว์ร้ายอื่นๆ ได้ง่ายมาก เขาลากเ้าเสือสามหางแล้วออกวิ่งกลับไปตามทางเดิม
กระนั้นก็ตาม บนหนทางกลับพวกเขาก็ยังคงถูกไล่ล่า
กลิ่นคาวเืเป็ตัวดึงดูดสัตว์นักล่าทุกประเภท ดวงตาอันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์ร้ายแห่งป่าดึกดำบรรพ์เบิกกว้างขึ้นคู่แล้วคู่เล่าเพ่งมองมาทางพวกเขา จากนั้นก็ไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง
เป็การปะทะดุเดือดตลอดเส้นทาง!
ยังดีที่บริเวณนี้ยังนับเป็รอบนอก ไม่ใช่กลางป่าลึกยังไม่ถึงกับเจอการเอาชีวิตรอดแบบน่าสะพรึงกลัว
จนกระทั่งใกล้จะพ้นแนวป่าจึงเกิดเหตุระทึกขวัญขึ้นมือั์สีดำข้างหนึ่งพุ่งลงมาจากที่สูง ใหญ่โตขนาดบ้านสามหลัง ตบลงมาเต็มแรง
เสียงตึงดังสนั่น ป่าทั้งป่าสั่นะเือย่างกับมีแผ่นดินไหวรุนแรง
เสือสามหางที่ฉู่เฟิงลากอยู่ถูกตบเละไปกว่าครึ่งตัว เืสาดกระจายเป็ภาพอันน่าสยดสยอง
“มอ!”
หวงหนิวใส่เกียร์หมา เผ่นแน่บออกไปจากแนวเขา
ฉู่เฟิงที่ยังเหลือซากอยู่ในมืออีกไม่ถึงครึ่งตัวถูกเืที่สาดกระจายท่วมไปทั่ว ก็รีบกลิ้งตัวหนีจนออกจากแนวเขา
โชคยังดี ที่ห่างไปอีกไม่กี่เมตรก็หลุดออกสู่ภายนอกได้พวกเขาพยายามหลบหลีกมือั์สีดำข้างนั้นสุดชีวิต
พอหันกลับไปมอง ฉู่เฟิงถึงกับขนลุกไปทั้งตัว นั่นมันตัวประหลาดอะไรกัน?
มันตัวใหญ่ั์อย่างกับูเาลูกย่อมๆ มันมีรูปร่างเป็คนดำสนิทไปทั่วทั้งร่าง ขนรุงรังยาวห้าถึงหกฟุตปกคลุมไปทั่วไม่เว้นแม้มือั์สีดำข้างนั้น
เมื่อครู่ ฝ่ามือที่มันตบลงมา เกือบทำให้ฉู่เฟิงกับหวงหนิวแบนติดพื้น
มันยืดตัวขึ้น ร่างกายมโหฬารสูงหนึ่งถึงสองร้อยเมตรประหนึ่งูเาสีดำลูกหนึ่ง ลูกั์ตาเย็นเยียบ จ้องเขม็งไปยังภายนอก
ทว่า มันไม่ฝืนพุ่งออกมาข้างนอก มองอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อยๆ ถอยจากไปต้นไม้ในป่าไหวโยก ใบไม้ร่วงพรู
ฉู่เฟิงเห็นอย่างชัดเจนว่ามันเดินหายลึกเข้าไปด้านหลังูเาสูงใหญ่นั้นที่นั่นยังมีูเาสูงใหญ่อีกหลายลูก
ฉู่เฟิงมองอย่างนั้นอยู่เนิ่นนาน ตัวเขาเต็มไปด้วยเืของสัตว์ร้ายและเหงื่อเย็นเยียบ
สุดท้าย เขาก้มลงสำรวจ เสือสามหางที่ลากมาด้วยตอนนี้เหลือแค่สองขาหลังกับส่วนลำตัวอีกนิดหน่อย ส่วนใหญ่กลายเป็กองเืเละๆเพราะการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่
“นี่มันตัวอะไรกัน? พลาดแค่นิดเดียวพวกเราได้กลายเป็กองเนื้อเละตุ้มเป๊ะแน่นอน” เขาใจหายวาบรู้สึกว่าตอนนี้ร่างกายเย็นเฉียบไปหมด
“ลิงกาฬเทพ” หวงหนิวเขี่ยพื้นจากนั้นมันวาดตัวอักษรอย่างบรรจงบนพื้นอีกแถว “อีกปีครึ่ง ฉันจะเก็บมันเอง!”
ถึงจะเหลือแค่สองขาหลัง แต่หนักร่วมร้อยกว่ากิโลกรัม ฉู่เฟิงแบกมันขึ้นมาจากนั้นวิ่งตะบึงกลับบ้าน
ด้วยการจัดการอย่างเรียบง่าย เขาถลกหนังมันออกใช้กระบี่สั้นสีดำตัดขาของสัตว์ร้ายออกเป็ท่อนแล้วยัดทั้งหมดเข้าไปในตู้เย็นใบเขื่องสองใบ
“อยู่ได้อีกหลายวันโดยไม่ต้องออกไปไหนแล้ว” ฉู่เฟิงถอนใจยาว
หวงหนิวส่ายหัว บอกเขาอย่างหนักแน่น ต้องไปทุกวัน
ฉู่เฟิงอ้าปากค้างแต่สุดท้ายก็พยักหน้า เขารู้การไปฝึกที่นั่นทุกวันย่อมได้ประโยชน์มหาศาล สำหรับเขาแล้วการเผชิญหน้ากับอันตรายทุกรูปแบบจะช่วยให้พัฒนาอย่างมาก
อย่างตอนนี้ เทียบกับตอนก่อนขึ้นเขาแล้ว เขาแกร่งกว่าเดิมอย่างแน่นอนั้แ่จิตใจ ความกล้า ประสบการณ์ ทุกด้านล้วนเพิ่มพูน
ฉู่เฟิงรู้ดี หากวันนี้โลกเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่อาจกลับคืนความดิบเถื่อนที่เขาเพิ่งได้ััมานั้นจำเป็อย่างยิ่ง
ไม่เช่นนั้น ต่อไปในอนาคต เมื่อต้องเจอกับสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายทารุณตอนนั้นมีแต่จะต้องใช้เืเนื้อและชีวิตแลกมาซึ่งประสบการณ์การสูญเสียย่อมมากกว่านี้
อีกหลายวันต่อมา ฉู่เฟิงขึ้นเขาทุกวัน ไปฝึกวิชาที่นั่นเพื่อขัดเกลาตนเอง
พลังหมัดเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆแปดกระบวนท่าก่อนหน้านี้ก็เข้าใจได้อย่างถ่องแท้แล้ว เมื่อมีประสบการณ์ใหม่เข้ามาก็ยิ่งทำให้หมัดปีศาจวัวทรงพลังยิ่งขึ้น
ในที่สุด เขาก็ฝึกหมัดปีศาจวัวกระบวนท่าที่เก้าสำเร็จ ตอนที่โดนนกล่าเหยื่อั์ปีกกว้างสิบกว่าเมตรไล่ฆ่าจนถูกบีบให้ออกจากที่ซ่อนหมัดที่ปล่อยออกไปแข็งแกร่ง ทรงพลังรุนแรง
ศากยะทุ่มคชสาร!
ฉู่เฟิงไม่คิดว่ามันเป็แค่นิทานอีกต่อไปแต่มันคือความจริงที่กายเนื้อแข็งแกร่งได้ถึงระดับหนึ่ง เขาอยากจะพิสูจน์ด้วยตัวเองเสียแล้ว!
2K
