สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ
ว่ากันว่า...สายน้ำไม่อาจไหลย้อนกลับ เช่นเดียวกับเวลาที่ไม่สามารถหมุนกลับมาที่เดิมได้
แต่หากว่าตอนนี้มีปาฏิหาริย์หนูยิ้มก็อยากย้อนกลับไปในวันที่เธอต้องเลือก
" คิดดีแล้วใช่มั้ย..คนเก่งของแม่ " เสียงหวานนุ่มนวลเอ่ยถามร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงคนป่วย
ที่นี่เป็โรงพยาบาล...เธอรู้แค่นั้น
มากกว่านั้นหญิงสาวไม่อาจรู้ได้เพราะดวงตาของเธอถูกปิดไว้ทั้งสองข้างั้แ่ที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว
" คิดดีแล้วค่ะ...ชีวิตหนูไม่เหลือใครอีกแล้ว เปลี่ยนเป็คนใหม่ก็คงจะดีกว่า " หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว
" งั้นแม่ก็จะเคารพในการตัดสินใจของหนู "
" ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ดูแลและอยู่ข้างหนูมาตลอด " คนพูดเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปหาคนที่นั่งอยู่ข้าง หญิงสาวกุมมือของใครคนนั้นไว้
ผู้หญิงใจดีที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเธอ
หลังจากที่นอนหลับไปเกือบหนึ่งสัปดาห์เต็ม หนูยิ้มก็รู้สึกตัวพร้อมกับอาการปวดแสบปวดร้อนไปทั่วร่างกาย ดวงตาทั้งสองข้างถูกปิดไว้ เธอได้ยินแค่เสียงคนวิ่งวุ่นวาย
นั่นเองที่ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่...ภาพเหตุการณ์ก่อนที่จะประสบอุบัติเหตุฉายเข้ามาในห้วงความรู้สึก
เมื่อนึกถึงมันใจของเธอก็ยิ่งเ็ป หญิงสาวไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เธอขอร้องคนที่ช่วยปล่อยเธอทิ้งไว้ ปล่อยให้เธอได้ตาย...เธออยากลาจากโลกใบนี้ไปเสียให้พ้นๆ
แต่คำร้องขอของเธอก็ไม่เป็ผล ทุกคนช่วยเธอสุดความสามารถ ร่างกายค่อยๆปรับสภาพพร้อมกับการฟื้นฟูจิตใจจากใครคนหนึ่ง
ผู้หญิงใจดีที่คอยปลอบประโลมยามที่เธอท้อแท้เมื่อได้รับความทรมานจากร่างกาย ปลอบใจยามท้อแท้ทุกข์เศร้า คนป่วยขอเรียกเธอว่าแม่เพราะแม่ที่แท้จริงของตัวเองได้เสียชีวิตไปแล้ว
~ เธออยากมีแม่ ~
แม้จะได้รับการรักษาแต่สภาพิัที่ถูกไฟไหม้นั้นยากเกินกว่าจะกลับมาเป็เหมือนเดิมได้
เมื่อเธอหมดกำลังใจที่จะอยู่ต่อ หญิงสาวจึงถูกยื่นข้อเสนอในการเปลี่ยนเป็คนใหม่
~ ชื่อใหม่...ชีวิตใหม่ ~
หนูยิ้มตอบตกลงที่จะผ่าตัดศัลยกรรมเปลี่ยนใบหน้า ... เธอหวังแค่ชีวิตที่จะได้เป็ผู้กำหนดเอง..ชีวิตที่เลือกทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง
การเลือกในวันนั้นส่งผลกับชีวิตของเธอในวันนี้
" เป็อะไรไป ฮึ " เสียงทุ้มเอ่ยถามทำให้รินรดาที่กำลังนั่งคิดถึงเื่ที่ผ่านมาตื่นจากภวังค์
" หนูยิ้มแค่คิดถึงเื่ที่ผ่านมาค่ะ "
" ถ้ามันเ็ปมากก็แกล้งลืมๆมันไปซะ คนเราล้วนเคยผิดพลาดและเ็ปด้วยกันมาทั้งนั้น ความทุกข์ก็เหมือนก้อนหินก้อนใหญ่ หากเราถือมันไว้ก็ยิ่งทำให้เราเหนื่อยและทรมานมากเท่านั้น แต่หากเรายอมปล่อย..ทิ้งมันไป มือที่เคยหนักอึ้งก็จะเบาสบาย "
" หนูยิ้มม.." ร่างบางเอ่ยไม่เต็มเสียง
" พี่รักหนูยิ้ม...รักมานาน รักั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่าอยากเห็นหนูยิ้มมีความสุขในทุกๆวัน วันที่เราแต่งงานกันครั้งแรกพี่มีความสุขมาก อย่าสงสัยในความรักของพี่ พี่รักผู้หญิงที่พี่กำลังกอดเพราะเธอคือหนูยิ้ม ไม่ได้พิศวาสในหน้าตา ต่อให้มีอีกกี่รินรดามายืนแก้ผ้าต่อหน้าพี่ พี่ก็ไม่มีวันสนใจ "
" ปากหวาน " หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่กำลังโอบกอดเธออยู่
" จากใจล้วนๆ " พูดจบริมฝีปากหนาก็โน้มลงตรงหน้าผากของเธอ
" พี่ใหญ่ตอนนี้คุณย่าเป็ยังไงบ้าง " จู่ๆร่างบางที่นั่งซบหน้ากับแผงอกของชายหนุ่มก็ดีดตัวออกจากอ้อมกอดของเขา
" คุณย่าไหน...คุณย่าศจีใช่มั้ย ? "
" ค่ะ " รินรดาเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ
ก่อนหน้าเธอตัดสินใจว่าจะตัดทุกคนออกจากชีวิต ไม่สนใจ ไม่ติดตาม ไม่ห่วงหา
แม้แต่กับคุณย่าที่เลี้ยงดูเธอมาั้แ่เด็ก เธอรู้ว่าคุณย่าศจีรักเธอฉะนั้นสิ่งไหนที่คุณย่าบอกเธอจะทำให้ท่านทุกอย่างแม้บางครั้งจะรู้สึกฝืนใจก็ตามที
บางครั้งสิ่งที่เห็นก็อาจไม่เป็อย่างที่เราคิด การตัดช่องน้อยแต่พอตัวคงทำให้คุณย่าศจีเสียใจมาก
" พี่เองก็ไม่ค่อยได้ยินข่าวเท่าไหร่ รู้แต่ว่าตอนนี้ท่านย้ายไปอยู่ที่เชียงใหม่ ท่านกับคุณย่าของพี่ไม่ได้ติดต่อกันเลยหลังจากจัดงานศพของรินรดาเสร็จ "
" คุณย่าโกรธเหรอคะ ? "
" มาก...ท่านว่าหากพี่ดูแลหนูยิ้มให้ดีกว่านี้ ท่านก็คงไม่ต้องเสียหลานสาวไป "
" พี่ใหญ่อย่าคิดมากซิคะ " ร่างเล็กกุมมือของสามีเอาไว้พร้อมกับเอ่ยปลอบประโลมเขา
~ เพราะความจริงเธอเองก็มีส่วนผิด ~
หลังจากเที่ยวพักผ่อนครบกำหนดเวลาแล้ว คู่สามีภรรยาก็กลับเข้ามาสู่โหมดของการทำงานอีกครั้ง เสียงร่ำลือนินทาบ้าง ยินดีบ้าง อิจฉาบ้าง แพร่กระจายไปทั่วบริษัท
พนักงานฝ่ายบุคคลธรรมดาๆ ได้กลายเป็ภรรยาของท่านประธานในเวลาไม่ถึงเดือน นอกจากนั้นหญิงสาวธรรมดาๆคนนี้กลับเป็ผู้เปลี่ยนประธานหนุ่มมาดขรึมให้กลายเป็ผู้ชายอ่อนโยน ยิ้มง่ายอีกด้วย
" น้องริน..เลิกงานเราไปสปากันมั้ย ที่นี่นวดดีมาก เพลินจนหลับเลยแหละ " เสียงหวานของพิมมาดาเอ่ยชวนรุ่นน้องสาว
" ดีเหมือนกันนะคะ หนูยะ...เอ่อ รินรู้สึกเพลียๆ อยู่พอดีเลย "
" บอสไม่ปล่อยให้พักเลยใช่มั้ยล่ะ " เลขาสาวเอ่ยแซวภรรยาท่านประธาน
" พี่พิมก็... " ใบหน้าหวานหน้าแดงระเรื่อขึ้น
" เอ่อ...แต่เดี๋ยวรินบอกคุณภาคินก่อนนะคะ ไม่รู้ว่าจะพาไปไหนรึเปล่า "
" จ๊ะ..." เลขาสาวส่งยิ้ม เธอรู้ว่าหญิงสาวคนนี้เป็คนดี มีน้ำใจ ตัวตนเช่นนี้ทำให้เธอนึกถึงใครอีกคนที่จากไปแล้ว
รินรดาเปิดประตูห้องทำงานของสามี แต่ก่อนที่เธอจะแทรกตัวเข้าไปในห้องหญิงสาวก็หันกลับมามองรุ่นพี่ที่เธอรักเหมือนพี่สาวแท้ๆ ที่กำลังนั่งเหม่ออยู่
~ หนูยิ้มขอโทษนะคะพี่พิม ~
" เป็อะไรเดินหน้าเศร้าเข้ามาเชียว " เสียงของประธานใหญ่เอ่ยถามภรรยาตัวน้อย
" หนูยิ้มรู้สึกไม่ดีเลยค่ะที่ไม่ได้บอกความจริงกับพี่พิม พี่ใหญ่ว่า...หนูยิ้มควรบอกพี่พิมเลยดีมั้ยคะ "
" แล้วแต่สิ...พี่ตามใจหนูยิ้ม อะไรที่สบายใจก็ทำไปเถอะ "
" ตะ แต่..ถ้ามีใครรู้ หมายถึงมีคนรู้มากขึ้นอีกหน่อยจะไม่มีปัญหาอะไรเหรอคะ "
" ปัญหา ? ... หนูยิ้มกลัวอะไรอยู่เหรอ ถ้าเป็เื่เอกสาร กฎหมาย หนูยิ้มก็รู้ว่าไม่เป็ปัญหาสำหรับพี่ พี่แก้ไขได้ทุกอย่าง "
" เอ่อ...คือ หนูยิ้มแค่กลัวคนที่เค้าเคยช่วยหนูยิ้มในตอนนั้นจะเดือดร้อนอ่ะค่ะ "
เป็จริงอย่างที่เธอพูด ...เธอกลัวคุณแม่ใจดีคนนั้น จะเดือดร้อน
" อย่าพึ่งคิดถึงเื่ที่ยังไม่เกิดดีกว่า ..ว่าแต่เข้ามาหาพี่มีอะไรครับ ปกติถ้าไม่ใช่เื่งานก็ไม่เห็นอยากจะเข้ามา " เสียงตัดพ้อ
ของคนเป็สามีเอ่ย
หลังจากกลับจากเที่ยวทะเลเขาอุตส่าห์จะย้ายโต๊ะทำงานของเธอให้เข้ามาอยู่ข้างในกับเขา แต่ก็เป็อันต้องผิดหวังเพราะภรรยาสาวอย่างเธอไม่ยอม
" พี่พิมชวนไปสปาหลังเลิกงานค่ะ หนูยิ้มเพลียๆพอดีเลยจะมาขอพี่ใหญ่ "
" ไม่เห็นต้องขอเลย อยากไปก็ไป เดี๋ยวพี่ไปด้วย เพลียตัวเหมือนกันได้นวดซะหน่อยน่าจะดี คืนนี้จะได้มีแรง "
" บ้าา..คนอะไรจะไม่พักเลยรึไง " สองสามีภรรยาสบตากันและกัน ทั้งคู่ยิ้มอย่างมีความสุข
ณ แก้วกาญจน์สปา
" ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ช่วยคิดแผนและจัดหาสถานที่ให้ " พาขวัญเอ่ยกับผู้กองหนุ่ม
" ด้วยความยินดีครับ " เขมชาติว่าพลางส่งยิ้มหวานส่งั์หวานซึ้งให้คุณหมอสาว
เขาตกลงมาอยู่ทีมเดียวกับเธอเพราะเห็นว่าเื่ที่เธอขอไม่ได้เป็เื่ที่ร้ายแรงอะไร อีกทั้งการที่เขาช่วยเธอคิดแผนการนั่นนี่ก็เพื่อหากเกิดปัญหาเขาก็ยังพอจะควบคุมสถานการณ์ได้ ...คนของเขา สถานที่ก็ของเขา
" เธอมาแล้ว ดิชั้นขอตัวนะคะ " พาขวัญเอ่ยพร้อมกับเดินตรงไปยังห้องสปาที่รินรดากำลังเปลี่ยนชุดและจะเข้าใช้บริการ
" ครับ "
ภายในห้องที่มีกลิ่นหอมอบอวลจากดอกไม้และเทียนหอม มีหญิงสาวร่างบางนอนคว่ำหน้ารออยู่ ร่างกายของเธอมีเพียงแค่ผ้าขนหนูห่อตัวอยู่แค่นั้น
" ขอโทษที่ให้รอนะคะ " คุณหมอในชุดพนักงานสปาเอ่ย
" ไม่เป็ไรค่ะ ดิชั้นพึ่งจะเปลี่ยนชุดเสร็จเหมือนกัน " คำบอกเล่าของเธอทำให้พาขวัญแอบยิ้มเสียไม่ได้
~ เด็กคนนี้น่ารัก เธอเป็คนจิตใจดี ~
มือบางเริ่มแตะไปที่แผ่นหลังเนียน พร้อมกับออกแรงนวดไล่ต่ำลงมาเรื่อย ๆ คุณหใอสาวพิจารณาผิวเนื้อที่เธอเคยดูแลและรักษามาก่อน
ร่างกายของรินรดาถือว่ายังอยู่ในสภาพดีทุกส่วน จากการประเมินเบื้องต้นิัชั้นนอกไม่มีส่วนเสียหาย คุณหมอสาวนวดคลึงไล่ลงมาถึงน่องขาเรียว
คิ้วสวยขมวดในทันทีเมื่อเห็นจุดด่างสีขาวเล็กๆ ขึ้นเป็จุดประมาณ 2-3 จุดที่เห็นเด่นชัด และยังมีรอยที่เริ่มจะเข้มขึ้นในอีกหลายจุดที่น่องด้านหลัง มือบางพับข้อเท้าเธอขึ้นชิดกับก้นงอนเพื่อดูด้านหน้า
มีจุดสีขาวจางๆ ยังขึ้นไม่ชัด ...
" ผิวของคุณสวยจังนะคะ ..แผ่นหลังนี่ขาวเนียนเลย "
" ค่ะ..สวย แต่ไม่ใช่ของดิชั้นทั้งหมดหรอกนะคะ คือดิชั้นทำศัลยกรรมมาน่ะค่ะ " รินรดาบอกอย่างไม่อาย
" ศัลยกรรมเหรอคะ ? เอ่อต้องขอโทษด้วยนะคะที่เผลอถามเื่ส่วนตัว "
" ไม่เป็ไรค่ะ ไม่ใช่ความลับอะไร ก่อนหน้านี้ดิชั้นโดนไฟไหม้ทั้งตัวค่ะ เลยต้องทำศัลยกรรมิัใหม่ "
" โห..โดนไฟ คงเจ็บมากนะคะ "
" ค่ะ ตอนนั้นทรมานมาก ปวดแสบไปทั้งตัวแต่ตอนนี้หายแล้ว "
" โชคดีจังค่ะ ขอให้คุณอย่าได้เจอเื่เลวร้ายแบบนั้นอีกเลยนะคะ "
" ขอบคุณค่ะ "
ระหว่างนวดพาขวัญไม่ได้ชวนเธอคุยต่อเพราะอยากให้เธอได้พักผ่อน ร่างกายส่วนอื่นยังไม่มีปัญหา จากการจับดูผิวเนื้อเป็การตรวจดูเบื้องต้นเท่านั้น จุดสีขาวที่พึ่งขึ้นมาให้เห็นก็อาจจะไม่เป็อันตราย
คุณหมอสาวคิด...เธออยากจะคิดในเื่ที่ดีไว้ก่อน ...ขอให้ทุกอย่างเป็ไปด้วยดีเถอะนะ
.................................
ฝากอีบุ๊คนิยายหัวใจรักรินรดานะคะ ลงขายที่ meb ในราคาเพียง 89 บาทเท่านั้นจ้า
2K
