ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 45: เข้าร่วมหอคอย

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว หลิงเซียวก็ไม่รีรอ เขาสอบถามเส้นทางจากผู้คนบนถนนเพียงเล็กน้อย ก็มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกของเมือง ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของย่านนักผจญภัย

ไม่นานนัก เขาก็มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าอาคารที่ดูแตกต่างไปจากสถาปัตยกรรมอันงดงามรอบข้างโดยสิ้นเชิง มันคือหอคอยทรงกระบอกที่สร้างจากหินสีดำสนิททั้งหลัง ดูแข็งแกร่ง บึกบึน และเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา ประตูทางเข้าขนาดมหึมาเปิดอ้าราวกับปากของอสูรร้ายที่กำลังรอคอยเหยื่อ นี่คือ "หอคอยนักล่า"

ทันทีที่เขาก้าวผ่านประตูเข้าไป คลื่นเสียงจอแจและกลิ่นอายที่ผสมปนเปกันระหว่างสุรา, เหงื่อ และกลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็ถาโถมเข้าใส่
โถงภายในนั้นกว้างใหญ่และอึกทึกอย่างยิ่ง ผู้ฝึกยุทธ์หลายร้อยคนในชุดเกราะและอาภรณ์ที่แตกต่างกันไปกำลังนั่งจับกลุ่มพูดคุยเสียงดัง, ท้าพนัน, หรือต่อรองซื้อขายของกันอย่างวุ่นวาย บรรยากาศทั้งหมดเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและอิสระเสรี เป็นโลกที่แตกต่างจากเผ่าวิญญาณอันเงียบสงบโดยสิ้นเชิง

สายตาของหลิงเซียวไม่ได้สนใจผู้คน แต่กลับถูกดึงดูดไปยังกระดานไม้ขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนผนังด้านในสุด บนนั้นเต็มไปด้วยม้วนภารกิจที่ถูกแบ่งตามสีอย่างชัดเจน
จิตวิญญาณบรรณาธิการของ "ภพ" เริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ

* ม้วนสีเหล็ก: ภารกิจพื้นฐาน เช่น เก็บสมุนไพร, ส่งของ... เสียเวลา

* ม้วนสีทองแดง: ภารกิจระดับขอบเขตหลอมรวมลมปราณ... ช้าเกินไป

* ม้วนสีเงิน: ภารกิจระดับขอบเขตสร้างแก่นแท้... นี่คือระดับที่เหมาะสม

* ม้วนสีทอง: ภารกิจที่ต้องรวมกลุ่มยอดฝีมือขอบเขตสร้างแก่นแท้ หรือต้องมีพลังระดับแก่นทองคำ... เป้าหมายในอนาคต

เขาเดินผ่านเหล่านักล่าที่มองมาด้วยสายตาประหลาดใจและดูแคลน ตรงไปยังโต๊ะลงทะเบียนที่ตั้งอยู่ใต้กระดานภารกิจ

พนักงานหญิงวัยกลางคนที่ดูเบื่อหน่ายเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นแผ่นไม้ให้ "กรอกชื่อ จ่ายสิบเหรียญเงิน เริ่มต้นที่ระดับเหล็ก ทำภารกิจสิบครั้งเลื่อนขั้น" นางพูดรัวเร็วราวกับเป็นบทที่ท่องจำมานับครั้งไม่ถ้วน

หลิงเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเหลือบมองไปยังภารกิจระดับเหล็กบนกระดาน...ตามหาแมววิฬาร์ขนปุย, เก็บดอกเมฆาขาว...

"ข้าไม่มีเวลามาเล่นอะไรแบบนี้" เขาคิดในใจอย่างไม่สบอารมณ์

เขาเงยหน้าขึ้นมองพนักงานหญิงอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบเฉยแต่กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันจางๆ "มีทางลัดหรือไม่?"

คำถามนั้นทำให้พนักงานหญิงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเต็มตาด้วยความรำคาญ แต่เมื่อนางสบเข้ากับดวงตาสีม่วงอันเย็นชาคู่นั้น นางก็พลันรู้สึกหนาวเยือกไปถึงสันหลัง! รัศมีที่มองไม่เห็นซึ่งแผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้ทำให้แม้แต่ผู้ที่คุ้นเคยกับยอดฝีมืออย่างนางยังต้องใจสั่น!

"ทะ...ทางลัด?" นางกล่าวเสียงตะกุกตะกัก "ถ้า...ถ้าเจ้ามั่นใจในฝีมือของตนเอง ก็สามารถขอเข้ารับ 'การทดสอบระดับ' ได้โดยตรง แต่ข้าขอเตือนไว้ก่อน...หากทดสอบไม่ผ่าน เจ้าจะถูกแบนจากหอคอยเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม และการทดสอบนั่น...มันอันตรายถึงชีวิต"

บทสนทนาของทั้งสองเรียกความสนใจจากนักล่าที่อยู่ใกล้ๆ ได้ทันที

"ฮ่าๆๆ ดูเจ้าเด็กหน้าขาวคนนั้นสิ เพิ่งจะมาถึงก็คิดจะหาทางลัดแล้ว"

"สงสัยยังไม่เคยเห็นความโหดร้ายของโลกภายนอก คงคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นกระมัง"

"ข้าพนันได้เลยว่าเขาคงทนแรงกดดันของหุ่นเชิดทดสอบได้ไม่ถึงสามลมหายใจด้วยซ้ำ"

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นรอบทิศทาง

แต่หลิงเซียวกลับไม่สนใจเสียงเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องมองไปยังพนักงานหญิงด้วยแววตาที่แน่วแน่ และกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและมั่นคง

"ข้าขอเข้ารับการทดสอบระดับ"