ยามนี้ เฉินเซี่ยง ก็ได้มาถึงผาปีศาจะพร้อมก้มมองลงไปยังปราณแห่งความตายสีดำที่อยู่เบื้องล่างพร้อมกับพึมพำ“ในโลกใบนี้มีเหล่าปีศาจะจริงๆรึ?”
ซูเหม่ยเหยา โต้ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“แน่นอน...อย่าคิดว่านักสู้ขอบเขตนักสู้แท้จริงแข็งแกร่งที่สุด เพราะยังมีอีกหลายขอบเขตที่เหนือกว่าขอบเขตนักสู้แท้จริงอย่างมากซึ่งนั่นก็คือ ‘ขอบเขตนิพพาน’ เมื่อหลังจากสำเร็จขอบเขตนี้จะสามารถเข้าสู่‘ขอบเขต์’ เพื่อบรรลุเข้าสู่ดินแดนแห่งิญญาอันไพศาลที่เรียกว่า‘ดินแดนแห่งสรวง์’ !”
“ยังไม่ต้องกล่าวถึงดินแดนอันยิ่งใหญ่เ่าั้ ปัจจุบันดินแดนที่เราอาศัยอยู่ในตอนนี้เรียกว่า‘ดินแดนแห่งนักสู้’ เนื่องจากปราณิญญาที่นี่เบาบางอย่างยิ่งดังนั้นในดินแดนใบนี้..จึงมีสัตว์อสูรอยู่น้อยมาก! เหล่านักสู้ที่แข็งแกร่งเองมักจะเดินทางไปยังดินแดนที่มีปราณิญญาอุดมสมบูรณ์เช่นนั้นแล้วดินแดนแห่งนั้นย่อมมีนักสู้ที่แข็งแกร่งพร้อมทั้งสัตว์ปีศาจอยู่มากมายอย่างที่ข้ากล่าวไป..การไปที่ดินแดนแห่งนั้นเป็เื่ที่อันตรายมาก ถ้าไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอย่อมตกตายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง”
เป็ครั้งแรกที่ เฉินเซี่ยงได้ยินเื่ของดินแดนแห่งการต่อสู้นั่นย่อมทำเขาประหลาดใจ อย่างไรก็ตามมันยังทำให้เขาตระหนักว่าตัวตนของเขาเล็กจ้อยเพียงใดก่อนหน้านี้ เขาคิดว่าขอบเขตนักสู้แท้จริงนั้นทรงพลังอย่างมาก แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่ายังมีระดับที่เหนือกว่าขอบเขตนักสู้แท้จริงอยู่อีก
“เ้าหนู! ดินแดนแห่งนักสู้ใบนี้กว้างใหญ่ มีแผ่นดินใหญ่มากมายรอบๆแผ่นดินที่เราอยู่ บางแผ่นดินใหญ่มีนักสู้น่าเกรงขามมากมาย และในดินแดนที่ไร้จุดสิ้นสุดใบนี้ยังมีดินแดนซ่อนเร้นอีกมากมาย แต่ละดินแดนซ่อนเร้น เ้าสามารถค้นหาขุมทรัพย์เทียม์ได้มากมายแน่นอนว่ามันย่อมอันตรายเป็อย่างมาก แต่ตราบเท่าที่เ้ามีความแข็งแกร่งมากพอ เ้าย่อมสามารถเหยียบย่างไปทั่วดินแดนแห่งการต่อสู้อันไพศาลนี้ได้แต่ตอนนี้เ้าต้องตระหนักก่อนว่า...ตัวตนของเ้าเปรียบได้กับเม็ดทรายในทะเลทรายที่กว้างใหญ่” เป่ยยู่ยู่กล่าวอย่างเ็า
เฉินเซี่ยง กำหมัดแน่น เวลานี้เขารู้เื่ดินแดนคร่าวๆแล้ว เพียงแค่ยกระดับความแข็งแกร่งอย่างสม่ำเสมอ ย่อมทำให้เขาสามารถเหยียบย่างไปในดินแดนแห่งการต่อสู้ที่มีนักสู้ที่แข็งแกร่งราวกับต้นไม้ในป่าใหญ่ที่มั่นคงไม่ไหวติง
เฉินเซี่ยง ะโลงไปในเหวที่มีสระน้ำอยู่ด้านล่างตอนนี้เขามีพลังอยู่ในระดับ 5 ขอบเขตนักสู้ ถ้าพิจารณาความแข็งแกร่งของเขาแล้ว เขาไม่ต้องเสียเวลาปีนลงไปแม้แต่น้อย
ซุ่ม~~~!
เฉินเซี่ยง หล่นลงสู่สระน้ำอีกครั้ง ซึ่งมันก็ยังคงเปล่งแสงออกมาเช่นเดิมด้านล่างสระน้ำปรากฏสัตว์ปีศาจอยู่บ่อยครั้ง แต่มันไม่ได้ทำให้ เฉินเซี่ยง รู้สึกหงุดหงิดเนื่องจากความแข็งแกร่งของสัตว์ปีศาจที่มารบกวน เฉินเซี่ยง ไม่แข็งแกร่งมากนัก ด้วยความแข็งแกร่งของเฉินเซี่ยง ในตอนนี้มากเกินพอที่จะจัดการพวกมัน
“พี่เหม่ยเหยา ข้าจะใช้สระปีศาจะได้อย่างไร?” เฉินเซี่ยงถามขณะที่กำลังเอามือกวนน้ำ ถ้าไม่กล่าวความจริงที่ว่าน้ำกำลังเปล่งแสงออกมา เขาก็ไม่คิดว่าสระน้ำนี่จะมีแปลกประหลาด
ซูเหม่ยเหยากล่าว “หลังจากเหล่าปีศาจะถึงแก่ความตายพลังงานบริสุทธิ์ปริมาณมหาศาลจะลอยออกมาจากศพของพวกมัน แต่ตัวเ้าไม่สามารถดูดซับพลังงานเหล่านี้ได้เพราะมันไม่ใช้พลังงานของเ้า เ้าเพียงสามารถใช้พลังงานเหล่านี้เพื่อชำระร่างกายและจิติญญาของเ้า!แต่การกระทำนั้นนำมาซึ่งความเ็ปเป็อย่างมาก”
เฉินเซี่ยง ขมวดคิ้ว “ข้าควรจะอยู่ที่สระปีศาจะนี้นานเพียงใด?”
ซูเหม่ยเหยา “ข้าไม่รู้….ข้าคิดว่าเ้าสามารถอยู่จนกระทั่งเ้าไม่อาจทนต่อความเ็ปได้เ้าเพียงแค่ลงไปในสระน้ำและโคจรปราณศักดิ์สิทธิ์เพื่อชี้นำพลังงานเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายของเ้า”
เฉินเซี่ยง ไม่รอช้า..รีบถอดชุดออกพร้อมกับะโลงไปแช่ในสระน้ำเขาสามารถหายใจได้เป็ปกติภายในนั้น ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวล นอกจากนี้ การที่แช่อยู่ในสระน้ำยังช่วยปกป้องเขาจากสัตว์ปีศาจอีกด้วย
หลังจากแช่ลงไปในน้ำทั้งตัว เฉินเซี่ยงเริ่มโคจรทักษะปราณศักดิ์สิทธิ์ ทันใดนั้นเขารับรู้ได้ว่าร่างกายกำลังถูกบีบอัดจากสี่ทิศทาง(บน-ล่าง-ซ้าย-ขวา) โดยพลังประหลาด ราวกับมันพยายามจะบีบร่างกายของ เฉินเซี่ยง ในลักษณะคล้ายลูกบอล(นึกภาพลูกบอลกลมๆ มีน้ำอยู่ข้างใน และมีคนขดตัวอยู่ในนั้น) ซึ่งทำให้ เฉินเซี่ยง ต้องระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา
ในเวลาเดียวกัน พลังงานที่แปลกประหลาดนั้นได้ทะลักเข้าสู่ร่างกายของเฉินเซี่ยง อย่างบ้าคลั่ง หลั่งไหลทะลวงผ่านทุกส่วนของร่างกาย ราวกับว่าร่างกายกำลังจะแตกออกเป็เสี่ยงๆกระดูกทุกชิ้นในร่างกายราวกับกำลังถูกแมลงขนาดเล็กกัดแทะ ความเ็ปนั้นหนักหนาเสียยิ่งกว่าตาย
น้ำภายในสระปีศาจะเริ่มบังเกิดเป็ฟองขึ้นอย่างต่อเนื่องสาเหตุย่อมเกิดจาก เฉินเซี่ยง ที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ภายในนั้น
ไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ร่างของเฉินเซี่ยง เริ่มลอยขึ้นมาจากน้ำ เขานอนเหยียดกายอยู่ขอบสระพร้อมหอบหายใจอย่างหนักหน่วงพลางกล่าวว่า“ข้ายังไม่บรรลุเข้าสู่ระดับ6 ขอบเขตนักสู้อีกหรือ?”
“เ้าคิดว่าเ้าจะสามารถทะลวงผ่านได้เร็วขนาดนั้นรึ? เ้าในตอนนี้เพียงแค่ชำระร่างกายเท่านั้นดังนั้นร่างกายทั้งหมดของเ้าสมควรทรงพลังมากขึ้น นั่นรวมถึงจิติญญาของเ้าด้วย!” ซูเหม่ยเหยาส่งกระแสจิตมาหา
เฉินเซี่ยง หยัดยืนขึ้นพร้อมกับกำหมัดทั้ง2 ข้าง เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น แม้ว่าตัวเขาในตอนนี้ยังไม่บรรลุเข้าสู่ระดับ6 ขอบเขตนักสู้ แต่รากฐานที่มั่นคงก็ได้ถูกวางไว้แล้ว
“ข้าอยู่ในนั้นกี่วัน?” เฉินเซี่ยงกล่าวถาม เขาประสบกับความเ็ปทรมานอันไม่อาจจินตนาการได้ภายในสระปีศาจะโดยไม่รู้แม้กระทั่งเวลา
“เพียง 5 วันเท่านั้น แม้ว่าจะใช้สระปีศาจะเพียงน้อยนิดแต่มันยังช่วยให้เ้าฝึกฝนพื้นฐานของ ‘กายปีศาจะ’ ” ซูเหม่ยเหยากล่าวจิตใจของ เฉินเซี่ยง ลอบใกับคำว่ากายปีศาจะ มันเป็ชื่อที่ฟังดูน่าเกรงขามเป็อย่างมาก
ผาปีศาจะ... หุบเหวเบื้องล่างมีเสียงะเิกึกก้องออกมาเป็ครั้งคราวพร้อมทั้งปราณแท้จริงประหลาดๆปราณแท้จริงนั้นเต็มไปด้วยัักลิ่นอายโบราณแห่งความผันผวนพวยพุ่งออกมาพร้อมกับแรงกดดันลึกลับบางอย่างปราณแท้จริงนั่นก็คือปราณแท้จริงแห่งัคราม ที่ เฉินเซี่ยง กำลังแผ่ออกมาจากการฝึกทักษะศักดิ์สิทธิ์แห่งัคราม
เฉินเซี่ยง ยังไม่ได้จากผาปีศาจะไป เขายังคงฝึกฝนอยู่เบื้องล่างด้วยร่างท่อนบนเปลือยเปล่าหมัดที่แข็งราวกับเหล็กของเขากำลังเพิ่มพูน ปราณแท้จริงสีคราม กระหน่ำชกหน้าผาอย่างต่อเนื่องส่งผลให้ก้อนหินแตกกระจัดกระจายอย่างรุนแรงไปทั่ว ทั่วทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยปราณแท้จริงหมัดที่เขาระดมใส่นับไม่ถ้วนก่อให้เกิดเป็ถ้ำขนาดเล็กในหน้าผานั่น ลมหายใจของเขายังคงที่สงบเยือกเย็นนั่นแสดงให้เห็นว่าปราณแท้จริงและร่างกายของเขาในตอนนี้แข็งแกร่งขึ้นมากขนาดไหน
ทุกๆ หมัดที่เขาปล่อยออกไป ปราณแท้จริงจะพวยพุ่งออกจากแขนย้อนกลับเข้าสู่ศีรษะ สะสมเพิ่มพูนอย่างฉับพลันภายในสมอง ตอบสนองให้เกิดการเสริมสร้างสมองและพลังิญญานี่เป็หนึ่งในวิธีฝึกััศักดิ์สิทธิ์
เฉินเซี่ยง ที่ฝึกฝนอยู่ด้านล่างนั่นทำให้ความปั่นป่วนวุ่นวายไม่น้อยจากเดิมหุบเหวสมควรเงียบเชียบ แต่ตอนนี้กำลังบังเกิดเสียงดังกึกก้องออกมา
หลังจาก 2 วันผ่านไป ปราณแท้จริงของเฉินเซี่ยงในตอนนี้ฟื้นฟูกลับมาเต็มที่พร้อมทั้งพลังิญญาของเขาที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมากตราบเท่าที่เขาสามารถเปิดทะเลแห่งิญญาของเขาได้ เขาก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ระดับ 6ขอบเขตนักสู้ซึ่งก็คือขั้น ‘ััศักดิ์สิทธิ์’ เพื่อที่จะทะลวงผ่านคนผู้หนึ่งจำเป็ต้องเพิ่มพูนพลังิญญาให้แข็งแกร่ง
“เตรียมทะลวงเข้าสู่ระดับ 6!” เฉินเซี่ยงสูดลมหายใจยาว หลังจากฝึกฝนมา 2 วัน เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาถูกบีบคั้นอย่างหนักหน่วงซึ่งมันเกิดขึ้นระหว่างการชำระล้างในสระปีศาจะ
เฉินเซี่ยง นั่งขัดสมาธิลงบนพื้น หลับตาทั้งสองข้างจดจ่ออยู่กับการโคจรปราณแท้จริงภายในร่าง แผ่พลังิญญาเพื่อััถึงประตูิญญาและใช้ปราณแท้จริงทะลวงผ่านประตูนั่น!
หัวใจหลักของทักษะปราณศักดิ์สิทธิ์คือการชี้นำปราณแท้จริงและพลังิญญาของเฉินเซี่ยง ให้ค้นหาประตูิญญาที่ซ่อนอยู่ภายในจิติญญาของเขา ผ่านไปไม่นาน เฉินเซี่ยงเห็นประตูทองคำอยู่เบื้องหน้า
การที่พบประตูนั่นหมายความว่าระดับขั้นััศักดิ์สิทธิ์อยู่เบื้องหน้าเขาแล้วเฉินเซี่ยง ควบแน่นปราณแท้จริงไว้หว่างคิ้ว ทันใดนั้นปราณสีครามพลันแปรเปลี่ยนเป็กรงเล็บและท้ายที่สุดกลายเป็ัคราม บัดนี้ปราณแท้จริงที่แปรเปลี่ยนเป็ัครามคำรามลั่นอย่างดุร้ายเพื่อโจมตีประตูทองคำ
ขณะที่ัครามจู่โจมประตู เกิดเป็เสียงะเิพัดผ่านดัง“ตูม” เฉินเซี่ยงมองเห็นรัศมีสีทองแยงตา ในเวลาเดียวกันนั้น เขาเปิดเปลือกตาขึ้นพร้อมกับโคจรปราณแท้จริงทุกส่วนของร่างกายธาตุทั้งห้าแห่งปราณแท้จริงทะลักออกมาจากร่างกายอย่างบ้าคลั่ง ก่อให้เกิดลมกระโชกแรงน่าหวาดหวั่นพัดปลิวไปทั่วทิศ
“นี่คือพลังระดับ 6 ขอบเขตนักสู้หรือ?” เฉินเซี่ยงปิดตาลงพร้อมกับรับรู้ถึงปราณแท้จริงที่รุนแรงและน่าเกรงขามภายในและกระจายััศักดิ์สิทธิ์ของเขาออกมาพร้อมๆกัน ท้ายที่สุดปัญหาเล็กๆ น้อยๆ เ่าั้ล้วนอยู่ในความเข้าใจของเขาทั้งหมด
เฉินเซี่ยง ลืมตาขึ้นพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย“ในตอนนี้ก็สามารถใช้ทักษะนั้นได้แล้ว!”
เื้ัของเขาพลันะเิรัศมีรุนแรงจนสามารถมองเห็นได้เปลวเพลิงเปลี่ยนรูปแบบกลายเป็คู่ปีกขนาดมหึมาสยายบนหลังของเขา รัศมีที่รุนแรงะเิออกพร้อมกับประกายแสงและคลื่นความร้อนที่ปรับตัวสูงขึ้นดูราวกับเป็คู่ปีกของหงส์เพลิง
“ปีกแห่งหงส์เพลิง!! ทะยาน!”
เฉินเซี่ยง หัวเราะลั่นพร้อมกับคู่ปีกที่กระพือพลิ้วไหวส่งตัวเขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าแค่พริบตาเดียว เงาร่างของเขาก็ทะยานผ่านปราณแห่งความตายสีดำ้าเป็ที่เรียบร้อย
นี่คือการสำแดงพลังของระดับ 6 ขอบเขตนักสู้โดยการควบคุมปราณแท้จริงภายในพร้อมกับััศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังเพื่อควบรวมและทำให้พวกมันให้คงรูปปราณแท้จริงภายในของ เฉินเซี่ยง สามารถปลดปล่อยออกมาภายนอกเพื่อเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็ปีกและทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า…….
..............................................
5K
