"ทำไมเืของเจฟเป็สีทอง"ไทเลอร์ละล่ำละลักถามด้วยความใระคนหวาดกลัว บุตรแห่งเทพยังคงหันหลังไม่กล้ามาสู้หน้ากับเพื่อนตัวเล็ก
..กลัวจะโดนรังเกียจ..
แต่สำหรับไทเลอร์แล้ว ต่อให้เจฟเป็ตัวอะไรก็คงไม่น่ากลัวไปกว่าพี่โซเฟียที่จู่ ๆ กลายเป็นกเมื่อกี้นี้แล้ว
ของเหลวสีทองที่ไหลเปรอะเปื้อนหลังลงมาเป็ทาง เขาทำได้เพียงเอาแขนเสื้อซับให้เบา ๆ ด้วยกลัวเพื่อนเจ็บ ไม่กล้าเอ่ยถามอะไรออกไปอีกแม้ในใจจะสงสัยแค่ไหน
การที่เจฟมาช่วยมันทำให้มั่นใจในระดับหนึ่งว่าเขาไม่ได้มาร้าย ฉะนั้นแล้วต่อให้จะเป็อะไรที่มีเืสีแปลก ๆ เช่นเอเลี่ยนก็ไม่เป็ไร
!!!
จู่ ๆ ขนทั้งร่างของไทเลอร์ก็ลุกเกรียว ยังไม่ทันจะได้รู้สึกอะไร แขนกำยำของคนตรงหน้าก็หันมากอดเอวของเขาไว้
"พวกมันมาอีกแล้ว"
เสียงสวบสาบของใบไม้แห้งยามโดนเหยียบอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เ้าของหมวกสีดำรีบกระชับคนในอ้อมกอดให้แน่นและสวมหมวกเข้าไปที่ศีรษะด้วยความเคยชิน
พรึ่บ!
ไทเลอร์รู้สึกมึนไปชั่วขณะ อาการเหมือนคนหน้ามืด พอกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตาพบว่าเขามายืนอยู่ที่ห้องนอนของตัวเอง
?!
..จากบ้านของไทเลอร์กับกลางป่านั้นก็หลายสิบโลอยู่..
"เจฟเป็อะไรกันแน่" สายตาที่เคลือบแคลงของคนตรงหน้าทำเอาเทพประจำขุมนรกปวดหนึบในอก จากเคยยืนอย่างสง่า บัดนี้แววตาเศร้าสร้อยหลุบมองพื้นด้วยหนีความจริง
..ถ้าบอกแล้วจะเป็ยังไง..
"บอกมาเถอะ ต่อให้เป็อะไรเราก็โอเค..เอเลี่ยน?" ดวงตากลมแหงนมองคนตรงหน้า ช้อนตาและเอียงซ้ายขวาตามที่เจฟเบือนหนี
"คือ..."
"..."
"เป็.."
"บอกมาเถอะน่า"
"เป็เทพน่ะ"
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เงียบเสียจนเจฟกลัว ไทเลอร์ทิ้งตัวนอนที่เตียง เหม่อมองเพดานอยู่อย่างนั้น
"ไทเลอร์..." ตอนนี้จำเลยของเื่อยากจะเดินไปร้องไห้ที่ระเบียง แต่เขาทำได้เพียงมองคนที่แอบรักตาละห้อย
"เอาจริง ๆ นะ" ไทเลอร์เว้นจังหวะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เื่มันก็น่าเชื่ออยู่ เพียงแต่เราไม่มีศาสนา ไม่เคยนับถืออะไร เื่พวกนี้มีแต่ในนิทาน...แต่อีกใจก็อยากรู้ว่าไข่มุกดำมันคืออะไร"
"ครับ..."
"อยากจะลองถลำลึกเข้าไปกับเื่นี้"
"..."
"ถ้าเจฟเป็เทพจริง ลองเล่าเื่ทั้งหมดให้ฟังหน่อยสิ" ไทเลอร์จ้องไปยังดวงตาคมสีดำคู่นั้นราวกับจะเค้นความจริง
!
เขาผงะทันที เพราะดวงตาที่เคยดำสนิทเพียงแวบเดียวกลายเป็สีทองอร่ามราวกับมีจักรวาลอักสุกใสอยู่ในนั้น ร่างของไทเลอร์เหมือนโดนสูบ รอบกายของเขาตอนนี้มืดมิด และจู่ ๆ ก็เกิดการะเิครั้งใหญ่ กาแล็กซี่ทางช้างเผือกได้ถือกำเนิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา เศษหิน เศษดิน และเศษดวงดาวลอยเคว้งคว้างไม่มีจุดหมาย บางดวงดาวไกลลิบ ๆ ส่องสว่างเพียงน้อย บางดวงโชติ่เพื่อนำทาง
วูบ
ไทเลอร์รู้สึกถึงัันุ่มที่ก้น
เขากลับมาแล้ว...ที่ฟูกนอนอันเดิม
...กับเจฟที่นั่งประสานมืออยู่ข้าง ๆ
"เราไม่ใช่เทพรุ่นแรก ๆ ที่สร้างจักรวาลหรอก เราเป็บุตรของฮาเดส"
ไทเลอร์ขนลุกเกรียวอีกหน"เทพแห่งขุมนรกเหรอ?"
"ครับ..."
"..."
วันนี้มีเื่ให้อึ้งมากพอแล้ว การได้ไปชมภาพยนต์ 4D Max เื่การก่อกำเนิดจักรวาลในวันนี้ก็ทำเอาไทเลอร์ปวดเศียรเวียนเกล้า
ก๊อก ๆ
"คุณหนูกลับมาั้แ่เมื่อไหร่คะ ป้าไม่เห็นมีรถเข้ามาเลย"
"เจฟ กลับไปก่อนนะ ไว้คุยกันใหม่"
ร่างสูงทำตาละห้อยอีกครั้ง แต่ก็ยอมสวมหมวกหายไปแต่โดยดี ไทเลอร์ออกไปคุยกับแม่บ้าน อ้างว่ากลับมาครู่ใหญ่แล้ว วันนี้มันหนักหน่วงเกินกว่าเด็กมหาลัยคนหนึ่งจะรับไหวจริง ๆ
เมื่อหันกลับมา กระดาษสีขาวบนเตียงปลิวร่อนลงที่พื้น เข้าเก็บขึ้นมาอ่านข้อความข้างในที่เพื่อนตัวใหญ่ทิ้งไว้ให้
อาจหายไปสักพัก จะไปสืบเื่โซเฟีย
ร่างเดรัจฉานที่เกรอะกรังไปด้วยเื ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่วสวนกุหลาบแห่งหนึ่ง เดินกะเผลกมากราบแทบเท้านายของตน
เ้าของสถานที่ไม่ได้ยี่หระ ยังคงจิบชาเอลเกรย์ในแก้วกระเบื้องสีขาวอย่างสบายอารมณ์
ใบหน้าอันคมคร้ามไปด้วยเคราดูทรงสง่าแต่ก็มีความอ่อนล้าอยู่ในที สมัยหนุ่ม ๆ เขาเองก็เคยมี่เวลาที่รุ่งโรจ สุขสบายด้วยอำนาจอันหาที่สิ้นสุดไม่ได้
..ทว่าตอนนี้มันกำลังจะสิ้นสุด..
ดวงตาอิดโรยยังคงมองดอกไม้งดงามตรงหน้า ไม่ได้สนใจสัตว์ประหลาดที่นอนแดดิ้นด้วยความเ็ปอยู่ข้าง ๆ
..โลกนี้ไม่มีที่สำหรับคนที่อ่อนแอ..
"นายท่าน ข้าขอพลังอีกสักครั้งเถิด ข้าจะเอาไข่มุกนั่นมาให้ได้.." เสียงแหบอ้อนวอนเป็ครั้งสุดท้ายก่อนที่จะชะตาขาด
"ข้าเอาพลังนั้นคืนก่อนล่ะ" นิ้วทั้งห้ากดเข้าไปในเบ้าตาข้างซ้ายของอสุรกาย กระชากวัตถุทรงกลมสีประกายมุกออกมาอย่างแรง
มันคือดวงตาไซคลอปส์ตนหนึ่งซึ่งเคยทำอาวุธให้กับซุส ด้วยเหตุนั้นเองซุสจึงประทานพรเนตรประจักษ์ทุกสรรพสิ่งให้เ้านั่น
..แต่เขาก็สังหารมันไปเสียแล้ว
"ไปซะ ข้าไม่อยากให้มีศพในสวนของข้า"
อดีตครูผู้ช่วยสอนนามว่าโซเฟีย คลานออกจากซุ้มไม้ดอกด้วยความจำนนเพราะเกรงกลัวหอกและโล่เพชรที่แวววับอยู่ข้างกายของท่านผู้นั้น
ฝากไว้ก่อนเถอะ บุตรแห่งฮาเดส