…
…ท่......พี...
เสียงใครกันนะ
...ท่านพี่...
...วิธีการเรียกอย่างงี้...น้ำหรอ!
ทันทีที่ผมคิดได้ดังนั้นจึงเงยหน้าแล้วหันไปหาทันที
“ครั-“
แปะ
ด้วยที่ว่าความสูงของเธอนั้นไม่มากทำให้ริมฝีปากของผมได้ัักับแก้มนุ่มๆอันน่ารักของเธอกลิ่นหอมดอกไม้ที่ไม่รู้ว่ามาจากลอยเข้ามาในจมูกผม
[ชิบหายแล้ว]
“เหวอ ขอโทดจริงๆครับ คุณหนู!”ผมใรีบเอาริมฝีปากออกแล้วก้มหัวขอโทดทันที
“อะเอ่อไม่เป็ไรนะคะท่านพี่” หน้าของเธอแสดงความงงออกมาหน่อยๆด้วยความไม่เข้าใจ
ครับ
“ค่ะ แต่ว่าทำไมท่านพี่ไม่ไปนอนที่เรือนพักผ่อนละค่ะเมื่อคืนหนูไปหาท่านพี่หลังเรียนเสร็จตั้งนานว่าจะชวนเล่นไพ่สะหน่อย...อย่าบอกว่าท่านพี่คิดจะหนี”พอพูดมาถึงเื่เกม น้ำเสียงเธอก็จริงจังขึ้นมาทันที...
“คือผมไม่รู้ว่าจะนอนที่ไหนดีหนะครับคุณหนูผมจึงนอนที่นี้แทนขอโทดด้วยครับ”
“เอ่ะท่านปู่ยังไม่ได้บอกเื่ที่พักอีกหรอคะ...งั้นเดียววันนี้หนูจะไปขอให้เองค่ะ”เธอก่มหน้าไปคิดสักพักแล้วจึงเงยหน้ามาบอกว่าจะช่วยผมด้วยแววตราที่สดใส
“ขอบคุณมากเลยครับคุณหนูงั้นเดียวผมไปกินข้าวก่อนแล้วมาเล่นกันนะครับ” ผมพูดไปพร้อมกับยิ้มดีใจไปในความใจดีของเธอ
“หยุดเดี่ยวนี้นะคะ!” รังสีอำมหิตของเธอแผ่ขึ้นมาทันที
“ถ้าเป็ข้าวเช้าหนูให้ท่านแม่เตรียมใส่ปิ่งโตเรียบร้อยแล้วค่ะมากินไปเล่นไปดีกว่านะคะ...รอบนี้ไม่ยอมให้หนีแน่นอนค่ะ!”
“คะ ครับ” ด้วยเหตุนี้ผมจึงย้ายโต้ะมานั้งโต้ะเดิมที่ได้เล่นหมากรุกกับน้ำเมื่อวาน
[อย่างน้อยท่าน ิก็ทำข้าวมาให้กินละนะ] ผมคิดในใจระหว่างที่น้ำกำลังจัดกระดานอยู่พร้อมกับเปิดกล่องปิ่งโตออกมา
พรึบ
[นะ นี้มัน] น้ำสีแดงราดข้าวพร้อมกับหมูสีแดงและโรยด้วยผักชี+ไข่แดงที่สุกแล้วทำให้ดูหน้ากินขึ้นไม่ผิดแน่นี้มันข้าวหมูแดงไม่มีผิดแน่!
ผมหยิบช้อนตักขึ้นมาเข้าปากทันที
[ความหวานของน้ำหมูแดงที่กำลังดีกินข้าวสวยที่ไม่รู้ว่าทำไมยังร้อนอยู่ไข่ที่โรยอยู่ช่วยแก้ความเลียนของน้ำได้อย่างพอดีพร้อมกับเนื้อหมูชั้นดีที่หันมาได้ขนาดทำให้เคี้ยวได้มันปากสุดยอดเกินไปแล้ว!]
โดยไม่รอช้าผมได้ตักเข้าปากเพิ่มไปทันที
“โถ่ ท่านพี่เล่นไปกินไปสิค่ะหนูเดินไปแล้วเห็นไหมเนียก”
แปะ เสียงเม็ดน้ำที่ได้ไหลลงมาจากท้องฟ้าดังขึ้นมา
“คะ คับ”ผมตอบรับไปทั่งๆที่มือกำลังถือช้อนพร้อมกินข้าวหมูแดงอยู่
แปะๆๆๆๆๆ
ทามกลางสายฝนที่โหมตกกระหน่ำที่ริมหน้าต่างของเรือนอักษรแห่งตระกูลเสี่ยวได้มีภาพของผู้หญิงผมสีขาวตัวเล็กนั่งมองดูชายหนุ่มที่มือข้างหนึ่งกำลังถือช้อนอยู่ปากเคี้ยวอย่างไม่อาจหยุดได้ส่วนมือซ้ายกำลังจับหมากเลือกที่ไปวางพร้อมกับคิ้วที่ขมวดอยู่เห็นดังนั้นหญิงสาวจึงยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว...
846
