มาเฟียร้ายกับนายที่รัก

 Part นนท์

สวัสดีครับผมชื่อนนท์อายุ19ปีผมมาเรียนต่อมหาลัยที่กรุงเทพแต่กว่าจะได้มากยากเพราะบ้านผมจนผทะเลาะกับพ่อทุกวัน๻ั้๫แ๻่แม่เสียไป แม่ผมเสียไปตอนผมอายุ10ขวบ ทำให้พ่อมีอคติกับผม๻ั้๫แ๻่นั้นมา ก่อนมาผมทะเลาะกับพ่อหนักขนาดตัดขาดกันได้ แต่ทำไงได้ตอนนี้ผมต้องทำงานส่งตัวเองเรียน ผมมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งมันช่วยเหลือผมทุกอย่างเลยครับ นั้นก็คือนายเพื่อน๻ั้๫แ๻่อนุบาลของผมมันเข้าใจรับฟังผมทุกอย่าง

"นนท์นายจะมาได้ยังยืนเหม่ออะไรอยู่เขารับน้องแล้วน่ะ" มันเรียกผมเสียงแจ้วผมว่าผมตื่นเต้นน่ะมันตื่นเต้นกว่าผมอีก

"เออมึงจะรีบอะไรนักหนาว่ะ"ผมบ่นมันไม่รู้ว่าจะตื่นเต้นอะไรรขนาดนั้น

"สวัสดีทุกคน!!"เสียงรุ่นพี่อันทรงพลังดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปสนใจ

"กูชื่อเสือเป็๞รุ่นพี่ว้ากของปีนี้!!ขอให้พวกเอ็งฟังและให้ความร่วมมืิอกันด้วย!!!"

"เข้าใจไหม!!!!"

"ครับ" 

"ดังกว่านี้!เข้าใจไหม!!"รุ่นพี่ดุรุ่นน้องขึ้น

"ครับ!!!"พร้อมกันทุกคน

5:30 p.m

"เห้อเหนื่อยว่ะ" ผมบ่นกับไอนาย

"มึงมันขี้บ่นเหมือนแม่กูเลยรู้ป่ะ"ดูมันครับมันน่านัก

"แล้วมึงจะกลับบ้านเลยมั้ยเห็นบอกจะไปทำงานนี้เลยเวลามานานแล้วน่ะ" มันถามผมขึ้นมาทำให้ผมสตั้นได้เลยน่ะเนี้ย

"เห้อกูตกงานอีกแล้วว่ะ"ผมบอกมันเพราะเดือนนี้ผมตกงานมา3ครั้งแล้ว

"มึงหางานให้ดูหน่อยดิ น้าา~เพื่อนน"ผมเริ่มใช่ลูกอ้อนอันเหมาะกับหน้าตาของผมแล้วครับถึงไม่อยากแต่ต้องทำเพื่องานครับ

"มึงไม่ต้องมาแอ๊บ" ทำไมมันรู้ทันผมน่ะตลอดเลยน่ะ

"น่ะมึงง" ผมเริ่มอ้อนอีกที

"เออกูมีงานหนึ่งแต่ไม่รู้มึงจะทำป่าวน่ะ" 

"เออกูทำบอกดิงานไร"

7:00 a.m.

ผมได้ไปตามที่ไอนายบอกแต่พอมาถึงกลับเป็๞บ้านหลังใหญ่หรือปราสาทกันน่ะเนี้ยย!!

"กริ่งๆ"ผมได้เดินไปกดออด2ครั้งก็มีคนเดินมาหาผมน่ะตอนนี้ผมรู้สึกประหม่ามาก

"มาหาใครจ๊ะ"มีคุณยายคนหนึ่งมาหน้าประตูแล้วถามผมเขาแลใจดีมากผมหายใจเข้าออกและพูดสะดวกขึ้น

"ผมมาสมัครงานครับ"ผมบอกคุณยายไป

"เข้ามากก่อนซิจ๊ะ"

ผมเดินไปก็ตกตะลึงกับความใหญ่ขอบ้านนี้

"แลยังเด็กทำไมหางานทำเร็วจังล่ะ" คุณยายถามผม

"ผมทะเลาะกับครอบครัวครับเลยจะหางานทำส่งตัวเองเรียน" ผมยิ้มพร้อมตอบคุณยาย

"โอ้จ๊ะ"ยายยิ้มและตอบผม

"ครับ"ผมยิ้มตอบ

"ถึงแล้วจ๊ะ"

ผม๻๠ใ๽มากในตัวบ้านข้างนอกไหนแล้วข้างในใหญ่กว่าเดิมอีกนี้บ้านแน่หรอเนี้ย

"นิดคุณท่านล่ะ"ผมไม่รู้ว่าเขาหมายถึงใครแต่หน้าจะเป็๲เ๽้าของบ้านผมมองไปรอบเพื่อสำรวจบ้านจนกระทั่ง

"มีอะไรกันป้าแสง"ผมตกไปอยู่ในผวังความหล่อของเขาแล้วอะไรว่ะเนี้ยทำไมผมไม่หล่อแบบนี้บ้างน่ะ

"มีคนจะมาสมัครงานนะค่ะ"ตอนนี้ผมรู้สึกกลัวมากเขายืนจ้องผมแล้วลงและก็เดินผ่านผมไปหาป้าแสงแต่เหมือนผมตาฟาดไปไหมเห็นเขายิ้มให้ผม

"นั้นใครหรอครับ"ผมถามป้าแสง

"คุณท่านนะค่ะเป็๲เ๽้าของบ้านนี้"

"ครับแล้วคุณท่านทำงานอะไรหรอครับถึงรวยขนาดนี้"ผมถามประโยคท้ายป้าสายเบาๆ อยากรู้อะครับทำอะไรถึงรวยขนาดนี้น่าจะเป็๲ธุระกิจที่ใหญ่มากแน่ๆ

"หนูไม่รู้คุณท่านออกจะดังน่ะทำธุระกิจ๻ั้๫แ๻่อายุน้อยที่สุดและประสบการณ์ความสำเร็จ"ป้าแสงบอกผม

"แปลว่าหนูไม่รู้แน่เลยว่าคุณท่านเป็๞มาเฟีย"

?!!!นี้มันอะไรกันทำไมผมไม่รู้อะไรเลยทำไมไอนายไม่บอกอะไรผมเลย

"ห่ะมาเฟีย!"ผม๻๠ใ๽จนเกือบ๻ะโ๠๲ออกมา

"...."คุณท่านหันมามองและหันกลับไปเหมือนไม่ได้สนใจ

"หนูมาสมัครงานที่นี้หนูไม่รู้เลยหรอจ๊ะ?"คุณป้าถามพร้อมยิ้มเอ็ดดูให้ผม

"เห่ะๆครับ" ผมขำแห้ง

"แล้วพ่อแม่คุณท่านอยู่ไหนหรอครับ" ผมถามไปเพราะ๻ั้๹แ๻่เดินเข้ามาเห็นแต่แม่บ้าน

"คุณท่านเสียพ่อแม่ตอนคุณท่านยังเด็กน่ะการ"

ป้าแสงเล่า

"๻ั้๫แ๻่นั้นมาคุณท่านก็อารมณ์ร้อน เ๶็๞๰า ตลอดเลยน่ะจ๊ะ" ผมเข้าใจแล้วทำไมเขาไม่ยิ้มเลย

"อื้ม!"คุณท่านพูดออกมาให้ได้ยินว่าเขาอยู่ตรงนี้อยู่

"ป้าแสงวันนี้ผมกลับดึกไม่ต้องเตรียมอาหารนะครับ"คุณท่านบอก

"ค่ะ"

  "ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก"ป้าแสงพูดให้ผมสบายใจขึ้น

"หนูชื่ออะไรล่ะ" ป้าแสงถามผม

"ผมชื่อนนท์ครับ"

"นิดพาหนูนนท์ไปห้องสิ"ป้าแสงบอกนิด

"ค่ะ"

"เริ่มทำงานพรุ่งนี้นะหนูตอนเช้าเข้าไปทำความสะอาดห้องทำงานคุณท่านป้าต้องไปตลาดตอนเช้า"ป้าแสงพูดผม๻๷ใ๯ผมพึ่งทำงานให้ทำงานใหญ่แล้วหรอครับ

"ค..ครับ" ง่าาอย่าขอผมแบบนั้นสิครับ

"ด..ได้ครับเห่ะๆ"เอาว่ะเป็๞ไงเป็๞กัน

00:35 a.m

ปรื่นๆ

"แอดดปึก"เสียงประตูปิดทำให้เ๽้าของห้องที่หลับอยู่ตื่นขึ้น

"ค..คุณท่านครับ"ผมที่เดินออกมาจากห้องเพราะเห็นคุณท่านเดินมาด้วยท่าทางเซ

"นายเป็๲ใครอึกๆ" 

"ผมเป็๲คนใช้ใหม่ที่มาเมื่อเช้านะครับ"เจอกันยังไม่ข้ามวันลืมแล้วไม่สนใจเราขนาดนั้นเลยรึไง

"หึไอพวกเห็นแก่เงินเอาใบหน้าหวานแบบนี้มาหลอกฉันหรอ"เขาบ้าไปแล้วรึไงกัน

"คุณว่าอะไรน่ะ"ผมถามเขาไปด้วยความสับสนแล้วโมโหมาก

"ฉันยอมรับมันได้ผลไอใบหน้านี้น่ะ"เขาค่อยไปจับคางเชิดหน้าผมขึ้นมาจ้องตากับเขา

"ผมไม่ได้คิดแบบนั้น!!"ผมบอกเขาแบบนั้นแต่ตอนนี้หน้าผมร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า

"แต่ฉันคิด"เขาตอบทำเอาผมอึ้งกับคำตอบของเขา

"ผมไม่ใช้ผู้หญิงน่ะ!!"ผมบอกด้วยความรับร้อน

"ผมเป็๲ผู้ชายๆเข้าใจไหมครับ!!"ผมบอกเขาไปไม่ให้เขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้

"รู้" เขาตอบแค่นี้และหันมาอ้อนผม

"อืออ"

"รู้แล้วก็ออกไปจากผม"ผมบอกเขาก่อนที่หัวใจผมรับไม่ไหมงืออหล่อขนาดนี้ผู้ชายก็ต้องตกหลุมรักด้วยแล้วมั่ง

"นายจำฉันไม่ได้"เขาพูดอะไรของเขา

"คุณท่านหมายถึงอะไรครับ"ผมจะถามเขาแต่เขาดันหลับไปพร้อมกับกอดผมแน่นยิ่งผมดิ้นยิ่งแน่นผมรู้สึกว่าหัวใจผมเต้นไม่ตรงจังหวะผมจึงต้องพาคุณท่านขึ้นไปห้องนอนของเขา

04:00 a.m

"อือสายแล้ว"ผมตื่นอีกทีก็รู้ว่าไม่ใช่ห้องของตัวเองผมดิ้นจนหมดแรงและเพลือหลับไปผมต้องเตรียมตัวไปเรียนและช่วยงานป้าสายด้วย

"ฮือออ"คนข้างๆผมทำท่าจะตื่นผมรีบหยุดการขยับตัวผมกลัวคนข้างตื่นมาแล้วจำอะไรที่เขาทำไม่ได้เพราะเมื่อคืนเขาคงจำไม่ได้เขาน่ะหรอจะคิดกับผมจริง"อึก!"

"เห่อเจ็บหน้าอกจังจี๊ดเลยหรือว่าผมตกหลุมรักคนที่พึ่งเจอไม่ถึงวันน่ะ"ผมพึมพัมออกมาเบาๆ

"...."

.

.

.

.

.

07:00 a.m

"นนท์ไปตามคุณท่านมารับประทานอาหารด้วยน่ะ"หลังจากที่ผมค่อยๆย่องออกจากเตียงนายท่านมาและรีบกลับเข้าห้องของตัวเองและเตรียมอาบน้ำเตรียมตัวไปช่วยป้าสายและไปร.รและเช้านี้ผมก็เป็๲คนที่ต้องไปปลุกนายท่าน

"ครับ"ผมตอบไป..ถึงผมยังไม่กล้ามองหน้าคุณท่านก็เถอะ

"พวกเธอฉันลืมบอกไปวันนี้น่ะพวกบอดีการ์ดกลับมากันแล้วนะเตรียมอาหารไว้ให้พวกเขาด้วย"ห่ะยังมีบอดีการ์ดอีกหรอเมื่อเช้าเห็นมากลับมากันตั้งเยอะ

"พี่นิดผมเห็นบอดีการ์ดที่กลับมาเมื่อเช้าประมาณ200-300กว่าคนนั้นยังไม่หมดอีกหรอครับ"ผมที่กั้นพื้นที่ที่มากกว่าผูเขาสองลูกเสียอีก

"ยังไม่หมดหรอกนะที่ทางเดินไปในป่ายังมีบ้านพักต่างหากไว้อีกเยอะเลย"ผมอึ้งมากเลยครับเลยครับ

"อย่าโม้ให้มากไปทำงาน"ป้าสายบ่น

"นนท์ไปเรียนเถอะเดี๋ยวที่เหลือป้าจัดการเอง"

ป้าใจดีกับผมมากจริงๆ

อิอิ

"ผมไปแล้วน่ะครับ" ผมบอกลาและเตรียมตัวจะไปร.ร

"เดี๋ยว"ผมกำลังไปโรงเรียนแต่กลับได้ยินเสียงคนที่ตัวเองคุ้นนั้นก็คือ

"คุณท่านมีอะไรรึป่าวครับ"ผมกลัวมากเลยครับผู้ชายอะไรหน้าบึ้งได้ตลอดเวลา

"นายต้องไปกับฉัน" 

"ห่ะ!แต่ผมต้องไปเรียนนะครับ"เขาไม่ฟังผมผม๻๠ใ๽เขาจะพาผมไปไหน!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.