วันต่อมา...
หลังจากเลิกคลาสเรียน เด็กหนุ่มร่างบางก็เดินทางมายังฟิตเนสที่รุ่นพี่นัดหมาย ใบหน้าหวานใสดูเอาจริงเอาจังกับเื่นี้เป็อย่างมาก กองทัพโบกมือเรียกรุ่นน้องให้ไปหาเนื่องจากเขามาถึงก่อน กลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายเตะจมูกจนเทรนเนอร์ยื่นจมูกลงมาสูดดมใกล้ๆ
“พร้อมใช่มั้ย”
“พร้อมครับ”
“วันนี้ไม่หนักมาก เริ่มจากการยืดเส้นเบาๆก่อนแล้วกัน”
“ครับ”
มือหนาคว้าเอวบางเข้ามาใกล้ จากนั้นจึงนาบร่างหนาใหญ่เข้าไปประชิด ภีมสะดุ้งเฮือก เนื่องจากไม่คิดว่ารุ่นพี่จะเทรนให้ถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้ กองทัพจับรุ่นน้องยกแขนและเปลี่ยนท่าไปมา แต่ทุกการเปลี่ยนท่วงท่าเป้าแข็งๆของเขาจะนาบกับบั้นท้ายของคนตัวเล็กทุกทำนอง
“ดีมาก หายใจเข้าลึกๆ”
“อึก…ฮึก!”
“หายใจเข้าลึกๆ ไม่ใช่หายใจแรงๆ”
“ข…ขอโทษครับ”
ภีมหน้าแดง มัดกล้ามเนื้อแข็งๆของรุ่นพี่เบียดแน่นไปกับผิวกายขาวเนียน กองทัพใช้วงแขนข้างหนึ่งกอด่เอวของเด็กหนุ่มเอาไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงไปจนอะไรบางอย่างทิ่มเข้ากล่างร่องก้น ภีมเม้มปากและหายใจไม่เป็จังหวะ แต่ก็ต้องทำตามคำสั่งของรุ่นพี่อย่างว่าง่ายเพราะยินดีที่จะให้กองทัพเทรนร่างกายั้แ่ต้น
“ตัวหอมจัง” เสียงทุ้มต่ำกระซิบบอก
“ผ…ผมกลัวเหงื่อออกแล้วจะมีกลิ่นตัวน่ะครับ”
“เตรียมตัวมาดีหนิ”
“ค…ครับ”
น้ำเสียงคนตัวเล็กเริ่มประหม่า ในขณะที่เรียวขาทั้งสองข้างค่อยๆขยับห่างออกจากกัน ภีมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรแข็งๆมาดุนที่ด้านหลังของเขามากขึ้น เด็กหนุ่มเกร็งตัวตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นเร็วถี่ ตามมาด้วยเม็ดเหงื่อฟูมจากผิวกาย ทั้งๆที่เป็การยืดเส้นคลายเอ็นเบาๆเท่านั้น แต่หัวใจกับเต้นเร็วถี่สูบฉีดเืราวกับออกกำลังหนักหน่วง
สายตาของรุ่นพี่จ้องมองปฏิกิริยาไม่ขาดสาย กองทัพไม่คิดว่าไอ้แว่นหน้าห้องจะใสซื่อไม่ทันคนถึงเพียงนี้!
“ทำไมเกร็งแบบนี้ล่ะ”
“ท…ท่ามัน”
“จะบอกว่าท่ายืดเส้นของพี่แปลกงั้นหรอ”
“ป…เปล่าครับ ผมแค่…ไม่ชิน”
จะว่าแปลกมั้ยก็แปลกจริงๆ แต่ภีมเพียงไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ
ตอนนี้เด็กหนุ่มคุกเข่าแอ่นก้นในท่าโก่งโค้ง มือหนาของรุ่นพี่จับเอวคอดของเขาเอาไว้ จังหวะที่กองทัพโน้มตัวลงมาด้านล่าง ของแข็งขืนบางอย่างมันนาบไปกับบั้นท้ายกลมงอนอย่างแแ่ ภีมพยายามขยับตัวหนี แต่มือของรุ่นพี่ก็เหนี่ยวรั้งเอวของเขาให้เชื่อมติดกับตรงนั้นตลอด
“พี่ว่าชุดออกกำลังกายของเราไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่” กองทัพพูด
“ยังไงหรอครับ”
“ไม่รู้สิ มันทำให้เคลื่อนไหวยาก”
“เดี๋ยววันหลังผมจะเลือกชุดมาให้ดีกว่านี้ครับ”
“พี่ไม่ได้หมายถึงชุดที่ใส่”
“….?”
“หมายถึงกางเกงในต่างหาก ใส่แบบปกติมาใช่มั้ยเลยทำให้เคลื่อนไหวยาก”
ภีมพยักหน้า แต่การพยักหน้าของเขานั้นเป็เพียงการตอบว่าเขาใส่กางเกงในแบบปกติมาจริงๆ ไม่ได้รวมถึงการเคลื่อนไหวลำบากด้วยเลยสักนิดเดียว
“นั่นไง ว่าแล้วเชียว ตามพี่มา”
“จ…จะไปไหนครับ”
“ไปเปลี่ยนกางเกงในไง ขืนใส่แบบนี้ต่อไปคงไม่ได้เทรนกันพอดี”
กองทัพลากข้อมือเล็กๆของภีมเข้าไปในห้องล็อคเกอร์ ร่างสูงเปิดช่องเก็บของของตัวเองก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ มือหนายื่นเศษผ้าสีชมพูหวานไปให้ และดูเหมือนขอบยางจะมีลวดลายโบว์เล็กๆติดไว้ด้วย
“เข้าไปเปลี่ยนซะ ชุดนี้เหมาะสมกว่า”
“จ…จริงหรอครับ”
“ยังจะเถียงอีก”
“ค…ครับพี่”
ภีมรับจีสตริงสีชมพูตัวเล็กมาไว้ในมือ เนื้อผ้าของมันเบาบางราวกับปุยเมฆ แถมยังเล็กกระทัดรัดจนแทบจะโอบอุ้มอะไรไม่ได้ แต่เมื่อภีมได้สวมใส่มันเข้าไปใต้ง่ามของตัวเอง เด็กหนุ่มก็พบว่าจีสตริงตัวนี้สามารถปกคลุมน้องตัวเล็กของเขาได้ครบทุกมุม เพียงแต่เนื้อผ้าเส้นเล็กทางด้านหลังมันได้ถูกก้นลูกพีชอวบอั๋นกลืนกินเข้าไปในร่องจนเหมือนไม่ได้ใส่อะไรเลย!
แกรก...
“เข้ากันดีหนิ”
“พี่กองทัพ!?”
กองทัพผลักประตูเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า สายตาสำรวจเรียวขาและจีสตริงสีหวานตัวน้อยด้วยความพึงพอใจ ภีมต้องหนีบน่องขาตัวเองไว้ มือเรียวพยายามปกปิดส่วนหน้าไม่ให้รุ่นพี่เห็น ท่าทางของกองทัพดูหิวโหยเหลือเกิน ลมหายใจชายหนุ่มพ่นระบายรุนแรง แต่ท่าเกิดจู่โจมตอนนี้ เหยื่อคงตื่นตูมจนหลุดมือพลาดไปแน่ๆ
รุ่นพี่เลือกที่จะอดเปรี้ยวไว้กินหวาน ถึงแม้อาการตรงหน้าจะน่าเขมือบมากเท่าไหร่ก็ตามแต่!
“ใส่เสื้อผ้าสิ จะได้ออกไปเทรนต่อ”
“ค…ครับ”
ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำ หลังจากนั้นร่างบางก็ถูกรุ่นพี่สั่งให้ใส่กางเกงในจีตริงแบบนี้มาเทรนเรื่อยๆ กองทัพบอกว่าเขาซื้อกางเกงในแบบนี้มาให้แล้ว ทุกๆวัน สีและลวดลายของมันจะเปลี่ยนไป บางวันก็หวานใส บางวันก็เป็ลายเสือดาวยั่วยวนเกินกว่าจะมาเป็กางเกงในสำหรับออกกำลังกายได้
ภีมใส่จีสตริงที่รุ่นพี่ซื้อมาให้ตลอดหนึ่งเดือนเต็ม เขาไม่อยากคิดไปเองว่าเนื้อผ้ามันเริ่มเบาบางมากขึ้นทุกวัน
![ชิเอโกะ [Yaoi] มี E-Book จ้า♡](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1643806592_36809902.webp)
12K
