“พริ้มไม่มีทุนแล้วและไม่มีเงินสำรองสำคัญค่าใช้จ่ายต่างๆที่นั่น”
เมื่อก่อนเธอได้รับทุนโดยตรงจากแม่บุญธรรม ต่อมาคุณกริชก็มารับ่ต่อทุกอย่างที่ท่านทำไว้ แล้วเขาเกลียดชังเธอเข้ากระดูกดำเช่นนี้ คิดหรอว่าเขาจะช่วยซัพพอร์ตให้คนที่อยากจะให้ตายๆ ไปซะอย่างเธอได้เรียนต่อ ไม่ต้องเข้าไปร้องขอพริ้มพราวก็รู้คำตอบของกริชดี .
“เื่นั้นไม่ใช่ปัญหาเลยนะพริ้ม พี่จะ….” แต่ยังไม่ทันที่อนุกูลจะพูดจบ พริ้มพราวก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน
“พริ้มไม่อยากหยิบยืมพี่กูลค่ะ”
“เพราะแค่นี้พริ้มก็ทำให้พี่ลำบากมามากแล้ว”
เพราะการที่อนุกูลทำให้เธอชนะคดีนี่แหละที่ทำให้เขาต้องลำบากอยู่ทุกวันนี้ ใครๆ ก็รู้ว่ากริชเป็ใครและตระกูลของเขามีอำนาจมากแค่ไหน ในตอนนั้นหากไม่มีอนุกูลยื่นมือเข้ามาก็คงไม่มีทนายคนไหนกล้าว่าความให้เธอ
“พริ้ม….” อนุกูลส่ายหน้า
“ไอ้กริชมันทำอะไรพี่ไปมากกว่านี้ไม่ได้หรอกน่า”
“อีกอย่างถ้าเธอไม่สบายใจเื่เงินก็ทำสัญญากู้ไว้ก็ได้” อนุกูลพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าในขณะเดียวกันกริชที่รีบมุ่งหน้ามาที่นี่ทันทีที่สงสัยว่าพริ้มพราวจะแอบมาหาอนุกูลก็มาเห็นเข้าพอดีและเห็นในมุมที่เหมือนอนุกูลกำลังจะกอดคนของตัวเองอีกด้วย
“แอบหนีมาพลอดรักกับผู้ชายอยู่นี่เอง” ไม่พูดเปล่าแต่กริชยังกระชากพริ้มพราวออกจากอนุกูลอีกด้วย
“นี่! ทำไมนายต้องใช้ความรุนแรงกับเธอด้วย!”
อนุกูลโวยกริชอย่างไม่พอใจ แล้วรีบหันไปพูดกับพริ้มพราวที่ถูกกริชฉวยข้อมือไว้แน่น ถึงเธอจะไม่ได้ร้องออกมา แต่ดูจากสีหน้าของหญิงสาวแล้วมันก็แรงมากพอให้เธอต้องเจ็บเพียงแต่เก็บอาการไว้.
“เธอเจ็บงั้นหรอ?” กริชแสร้งหันมาถามพริ้มพราวในขณะที่มือก็ยังกำข้อมือหญิงสาวไว้แน่น .
“เปล่าค่ะ” พริ้มพราวปฏิเสธ แล้วหันไปพูดกับอนุกูล
“พริ้มไม่เป็อะไรหรอกค่ะ”
ความจริงเธอก็เจ็บนั่นแหละ ซึ่งหญิงสาวก็รู้ดีว่ามันเป็ความตั้งใจของเขาที่้าให้เธอเจ็บ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามและเขาก็จะยิ่งได้ใจเมื่อเห็นความอ่อนแอของเธอ มิหนำซ้ำยังจะกล่าวหาว่าเธอสำออยอีก.
“ได้ยินชัดแล้วนะ” กริชย้อนถามอนุกูลอย่างพอใจแล้วหันมาพูดกับพริ้มพราว
“แล้วนี่ก็ไม่ใช่เวลาพัก กลับไปทำงานของเธอได้แล้ว” ไม่พูดเปล่าเขายังกระชากแขนลากพริ้มพราวกลับไปด้วย
“เท่าที่ฉันจำได้พริ้มพราวอยู่ที่ไร่ในฐานะลูกสาว ไม่ใช่คนงานไม่ใช่หรอ”
อนุกูลเอ่ยขึ้นและไม่พอใจนักที่กริชยังคงทำกับพริ้มพราวรุนแรงอยู่ เธอตัวเล็กบอบบางแค่นั้น ไม่ได้ตัวใหญ่และถึกเหมือนคนงานในไร่เสียหน่อย ผู้ชายคนนี้จะอะไรกันนักหนากับพริ้มพราว
“ฉันบังคับให้เธอทำงานรึเปล่า?” กริชหยุดนิ่งพร้อมกับถามพริ้มพราวเสียงเงียบ
“พริ้มอยากช่วยงานในไร่เองค่ะ”
พริ้มพราวจำต้องหันมาตอบอนุกูลแทนเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นนอกจากคนในบ้านใหญ่แล้วก็ไม่มีใครรู้งานอีกอย่างของเธอนั่นคือต้องขึ้นไปเป็นางบำเรอบนเตียงสนองให้กริชในยามที่เขาอยากระบายด้วย ซึ่งแน่นอนว่าอนุกูลไม่เคยรู้เื่นี้
“มันเป็เื่ในไร่ของฉัน หวังว่ามันจะไม่ทำให้นายต้องเดือดร้อนแทนคนของฉันอีกนะ” กริชหันมาพูดกับอนุกูลอย่างผู้ชนะ
“ส่วนเธอ มานี่!” แล้วเขาก็กึ่งจูงกึ่งลากพริ้มพราวลอดรั้วหนามเข้าไปในไร่ของตัวเองท่ามกลางความไม่พอใจของอนุกูลที่รู้อยู่เต็มอกว่ากริช้ายั่วโมโหตนด้วยการใช้พริ้มพราวเป็เครื่องมือ แล้วสุดท้ายอนุกูลก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
“โธ่เว้ย! ไอ้เวรนี่!” อนุกูลฟิวส์ขาดทำท่าจะพุ่งเข้าไปกระชากกริชที่ลากพริ้มพราวออกไป
“คุณกูลคะ!” แต่กลับมีคนมาดึงแขนเขาไว้เสียก่อน
“อย่าค่ะ!” เป็กิ่งแพรนั่นเองที่มาห้ามไว้ ซึ่งเด็กสาวมาั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหมือนกัน
“คุณกูลคะ!”
กิ่งแพรพยายามห้ามอนุกูลที่เหมือนจะหยุดความโมโหของตัวเองไว้ไม่ได้พลางมองกริชที่พาพริ้มพราวกลับไปไกลขึ้นทุกที แต่แรงเด็กสาวตัวเล็กๆ อย่างตัวเองนะหรือที่จะสู้แรงผู้ชายอกสามศอกได้ กิ่งแพรจึงต้องใช้แรงทั้งหมดสวมกอดห้ามอนุกูลไว้จากด้านหลังดึงรั้งคนตัวสูงไว้
“อย่าทำให้พี่พริ้มเดือดร้อนไปมากกว่านี้เลยนะคะ!” นั่นล่ะถึงทำให้อนุกูลหยุดได้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมการที่พริ้มพราวมาพบตนถึงได้มีปัญหานักหนา กริชทำตัวราวกับหมาหวงก้างทั้งที่ตัวเองเกลียดพริ้มพราวจนอยากจะให้ตายไปต่อหน้าต่อหน้าเช่นนั้น….
.
.
.
กลับมาที่กริชซึ่งลากพริ้มพราวออกมาจนพ้นหูพ้นตาอนุกูลแล้ว
“ปล่อยเถอะค่ะ ฉันเดินเองได้” พริ้มพราวแกะมือกริชจนเผยให้เห็นเป็รอยแดงบนแขนตัวเอง
“อ่อ พอได้ไปเจอผู้ชายเข้าหน่อยก็เก่งขึ้นมาเลยนี่” แล้วมันก็เหมือนทุกครั้ง เขาจะเหน็บเธอด้วยคำพูดแรงๆ อยู่เสมอ อย่าว่าแต่อนุกูลเลย แค่คุยกับคนงานผู้ชายในไร่เธอก็ถูกเขาต่อว่าหาว่าให้ท่าผู้ชายไปทั่วแล้ว
“เธอนี่ปล่อยให้ละสายตาไม่ได้เลยจริงๆนะ” กริชพูดต่อ
“ฉันสั่งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องไปติดต่ออะไรกับคนไร่นั้นอีก!”
“แต่ฉันไม่ใช่นักโทษนะคะ” พริ้มพราวแย้ง
“เธอแน่ใจหรอว่าตัวเองไม่ใช่นักโทษ?” กริชย้อนถามพร้อมกับดันร่างบางไปติดชะงักอยู่กับต้นไม้ใหญ่ ทำให้ตัวของพริ้มพราวที่เล็กอยู่แล้วยิ่งดูเล็กเข้าไปอีกเมื่อยืนอยู่ใต้อาณัติเขาและใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ลับตาคนนี้…
“หรือว่าเธอลืมความเลวที่ก่อไว้ไปแล้ว?” และนั่นก็ทำให้ใบหน้าของคนฟังวูบไหวลง เขากำลังตอกย้ำว่าเธอเป็คนฆ่าน้องสาวของตัวเอง….แล้วก็กำลังชดใช้ความสูญเสียให้เขาจนกว่าจะหายแค้นอีก
“เื่นั้นฉันไม่ลืมหรอกค่ะ พักตร์พริ้มไม่ได้เป็คนรักของคุณ แต่เธอเป็น้องสาวของฉันด้วย”
มันเหนื่อยล้าเกินกว่าจะรับมือไหวกับทุกครั้งที่เขาคอยตอกย้ำรอยแผลในจิตใจของเธอแบบนี้ เดิมทีก่อนพักตร์พริ้มตายเขาก็เกลียดเธอเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว ซึ่งพริ้มพราวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาเกลียดชังอะไรเธอนักหนา
“นั่นสิ เธอเป็พี่สาวประสาอะไรกันถึงฆ่าน้องตัวเองได้อย่างเืเย็น”
“………..”
………….
ฝากกดติดตามและกดถูกใจนิยายเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
1K
