หลังเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น ทั้งเมืองก็เข้าสู่ความตึงเครียดทันที ไม่มีใครกล้าพูดเล่นหรือส่งเสียงดังอีกต่อไป เพราะเพียงแค่คำว่า “กองทัพมอนสเตอร์” ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ทุกคนจินตนาการถึงภาพฝูงสัตว์ประหลาดจำนวนมหาศาลที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา และหากกำแพงเมืองพังลงเมื่อไร เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ก็คงถูกกลืนหายไปจากโลกในเวลาไม่กี่นาทีเท่านั้น
สายฝนเริ่มหยุดตกแล้ว แต่ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท รอยแยกขนาดมหึมาบนกรุงเทพยังหมุนวนช้า ๆ ราวกับประตูสู่นรก ขณะที่เสียงคำรามจากใจกลางเมืองยังดังมาเป็ระยะ ทำให้ไม่มีใครสามารถลืมได้เลยว่า บอสระดับ Lv.15 ตัวนั้นยังคงอยู่ที่นั่น และมันอาจเริ่มเคลื่อนที่มาทางนี้เมื่อไรก็ได้
ภายในเมืองเริ่มต้น ผู้คนจำนวนมากเริ่มช่วยกันทำงานตามที่ระบบปลดล็อกออกมา บางคนช่วยลากโต๊ะ เก้าอี้ และเศษเหล็กจากอาคารใกล้เคียงมาเสริมแนวป้องกัน บางคนเริ่มแบ่งอาหารและน้ำอย่างเป็ระเบียบ ขณะที่กลุ่มพยาบาลกำลังดูแลคนาเ็อยู่ภายในเต็นท์ชั่วคราว ถึงแม้ทุกคนจะยังเต็มไปด้วยความกลัว แต่การมี “หน้าที่” ให้ทำ ก็ช่วยดึงสติของผู้คนกลับมาได้มากกว่าการนั่งรอความตายเฉย ๆ
ส่วนธีร์ในตอนนี้ กำลังยืนอยู่กลางห้องบัญชาการ พร้อมมองแผนที่สามมิติของพื้นที่รอบมหาวิทยาลัยที่ระบบฉายขึ้นตรงหน้า จุดสีแดงจำนวนมากกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจากทางทิศเหนือของเมืองอย่างช้า ๆ และยิ่งเวลาผ่านไป จำนวนของพวกมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนน่าขนลุก
[ตรวจพบมอนสเตอร์ 213 ตัว]
[ประเมินภัยคุกคาม : สูง]
[แนะนำให้สร้างสิ่งปลูกสร้างป้องกันเพิ่มเติม]
ธีร์ถอนหายใจยาวทันที เพราะถึงตอนนี้ เมืองของเขามีเพียงกำแพง หอธนู และอัศวินเกราะดำสามคนเท่านั้น ต่อให้แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก แต่ถ้ามอนสเตอร์บุกพร้อมกันเป็ร้อยตัว สุดท้ายก็อาจต้านไม่ไหวอยู่ดี
“ธีร์”
เสียงมินดังขึ้นจากด้านหลัง ขณะเดินเข้ามาพร้อมเอกสารจดมือหลายแผ่น แม้ใบหน้าจะดูเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของเธอกลับจริงจังกว่าตอนแรกมาก
“ตอนนี้เรานับคนในเมืองได้ทั้งหมดหกสิบสองคนแล้วค่ะ แล้วก็…” เธอเว้น่เล็กน้อย “หลายคนเริ่มขอเข้าร่วมเป็หน่วยต่อสู้”
“หน่วยต่อสู้?”
มินพยักหน้า “พวกที่ได้คลาสสายต่อสู้น่ะค่ะ ถึงจะยังกลัวอยู่ แต่ทุกคนก็รู้ว่า ถ้ากำแพงแตก พวกเราคงไม่มีใครรอดอยู่ดี”
ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินออกมาด้านนอก
บริเวณกลางสนาม ตอนนี้มีคนประมาณสิบกว่าคนกำลังยืนรออยู่ บางคนถือดาบ บางคนมีโล่ และบางคนถึงขั้นมีเวทไฟลอยอยู่บนมือ แม้สีหน้าของทุกคนจะยังดูตื่นกลัว แต่แววตากลับเริ่มเปลี่ยนไป เพราะหลังผ่านคืนแรกของวันสิ้นโลกมา พวกเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ไม่มีใครสามารถเอาตัวรอดได้เพียงลำพังอีกต่อไป
หนึ่งในนั้นก้าวออกมาเป็ชายร่างสูงอายุประมาณยี่สิบห้าปี เขามีแผลถลอกเต็มแขน และถือหอกเหล็กยาวไว้แน่น
“ผมชื่อคิมครับ” เขาพูดเสียงหนักแน่น “คลาสนักรบโล่ระดับ C”
ก่อนคนอื่นจะเริ่มพูดตามกันทีละคน
“นักธนูระดับ D ครับ”
“จอมเวทสายลม…”
“นักฆ่าระดับ C…”
แม้ระดับของพวกเขาจะไม่สูงมาก แต่สำหรับโลกที่เพิ่งเริ่มเปลี่ยนไปได้ไม่ถึงวัน คนพวกนี้ก็ถือว่าเป็กำลังสำคัญแล้ว
ติ๊ง!
[ตรวจพบหน่วยต่อสู้]
[คุณ้าจัดตั้ง “กองกำลังเมือง” หรือไม่]
ธีร์มองข้อความตรงหน้า ก่อนกดยืนยันแทบจะทันที
ทันใดนั้น วงแหวนสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นใต้เท้าของทุกคน พร้อมสัญลักษณ์รูปกำแพงเมืองสลักขึ้นบนหลังมือของพวกเขาอย่างช้า ๆ
[กองกำลังเมืองระดับเริ่มต้น ได้ถูกก่อตั้ง]
[ผู้ที่อยู่ภายในเมือง จะได้รับโบนัสค่าสถานะเล็กน้อย]
[ค่าความศรัทธา +5]
หลายคนเริ่มมองมือของตัวเองด้วยสีหน้าใ เพราะทันทีที่สัญลักษณ์ปรากฏ พวกเขารู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายแข็งแรงขึ้นเล็กน้อยจริง ๆ
“นี่มัน…” คิมเบิกตากว้าง “พลังเพิ่มขึ้น?”
ธีร์เองก็เริ่มอึ้งเหมือนกัน เพราะยิ่งเมืองเติบโต ระบบก็ยิ่งแสดงความสามารถใหม่ออกมาเรื่อย ๆ ราวกับคลาสเ้าของเมืองไม่ได้มีขีดจำกัดตายตัวเหมือนคลาสอื่น
แต่ในวินาทีนั้นเอง…
เสียงไซเรนบางอย่างก็ดังขึ้นจากหน้าต่างระบบทันที
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
[กองทัพมอนสเตอร์ เข้าสู่ระยะตรวจจับ]
[คาดการณ์ปะทะภายใน 5 นาที]
ผู้คนทั้งเมืองเริ่มหน้าซีดทันที
ก่อนที่เสียงคำรามจำนวนมหาศาล จะเริ่มดังมาจากความมืดด้านนอกกำแพง
กรรรรรรรรร…
ดวงตาสีแดงนับร้อยคู่เริ่มปรากฏขึ้นกลางความมืดช้า ๆ ราวกับทะเลแห่งความตายที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา ผู้หญิงหลายคนเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เด็กบางคนเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
[ซอมบี้กลายพันธุ์ Lv.4]
[หมาป่าเกราะดำ Lv.5]
[ออร์คทมิฬ Lv.7]
มอนสเตอร์หลายชนิดกำลังเดินรวมกันเป็ฝูงขนาดใหญ่ และตรงกลางของกองทัพนั้น… มีสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งที่สูงกว่าตัวอื่นเกือบเท่าตัวกำลังเดินออกมาช้า ๆ
มันเป็ออร์คสีเทาเข้มที่มีเขางอกออกจากหัว ดวงตาสีแดงสดเต็มไปด้วยความดุร้าย มือข้างหนึ่งถือขวานั์เปื้อนเื ส่วนร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่เหมือนะเิพลังออกมาได้ตลอดเวลา
[หัวหน้าออร์คคลั่ง Lv.10]
แรงกดดันจากมัน ทำให้แม้แต่นักสู้ในเมืองยังเริ่มหน้าซีด
“มาแล้ว…” นนท์พูดเสียงแห้ง ขณะกำดาบแน่น
ส่วนธีร์…
เขาค่อย ๆ มองกำแพงเมืองของตัวเอง มองผู้คนที่กำลังหวาดกลัวอยู่ด้านหลัง และมองอัศวินเกราะดำสามคนที่ยืนเฝ้าประตูอย่างเงียบงัน
ก่อนสูดลมหายใจลึก
และพูดออกมาด้วยเสียงหนักแน่นเป็ครั้งแรก
“ทุกคน เตรียมป้องกันเมือง”
เพราะั้แ่วินาทีนี้เป็ต้นไป
เมืองแห่งแรกของเขา
กำลังจะเข้าสู่ “า” ครั้งแรกอย่างแท้จริง
133
