ต้นร้ายปลายเลว(1)
ดวงอาทิตย์สาดแสงสีส้มอ่อนจางลง นกฟีราสฝูงใหญ่ที่บินออกจากเมืองในตอนย่ำรุ่ง กลับคืนรังสู่ป่าเรดวู้ดด้านทิศตะวันตก หลังเสร็จภารกิจหาเศษอาหารในเมือง แมลงที่หากินกลางคืนเริ่มส่งเสียงร้องบอกว่าถึงเวลาของพวกมันแล้ว
เสียงร้องของแมลงสารพัดชนิด...ปลุกจงลั่วตื่นขึ้นจากความฝัน
เด็กชายมองดูมือตัวเอง ก่อนจะบีบนวดมันเพื่อไล่อาการชาด้านออกไป ภายในห้องที่ทำจากหินเริ่มมืดลงแล้ว เขาจึงหยิบตะเกียงที่เคยร้องขอไปก่อนหน้า เพื่อให้แสงสว่างทดแทนแสงอาทิตย์ที่กำลังลาลับไป
แสงสลัวจากตะเกียงสาดส่อง เผยให้เห็นขนมปังก้อนที่ได้รับเมื่อตอนกลางวัน ถูกสัตว์กัดแทะออกไปจนแหว่งไปด้านหนึ่ง แต่ด้วยนิสัยความเป็ทาสที่ยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจ จงลั่วจึงเก็บมันขึ้นมา ก่อนจะใช้มือฉีกส่วนที่โดนกัดแทะออกไป และโยนเศษขนมปังที่โดนกัดทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะเก็บส่วนที่เหลือยัดเอาไว้ในอกเสื้อ
เมื่อร่างกายฟื้นคืนความสดชื่นขึ้นมาไดแล้ว จงลั่วจึงเดินไปที่ประตูเพื่อทดลองเปิดมันดูอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าประตูยังคงถูกล็อคอยู่ แต่เมื่อลองเงี่ยหูฟัง เขาก็พบว่ามีเสียงฝีเท้าหลาเสียงที่โถงทางเดิน ซึ่งดูจะแตกต่างกว่าเมื่อวาน ที่ดูเงียบสงบราวกับทั้งชั้นนี้มีเขา ที่อาศัยอยู่เพียงลำพัง
เมื่อเกิดความสงสัยขึ้น จงลั่วจึงทดลองใช้ทักษะสอดแนมทันที และพบว่ามันใช้ได้แล้วในตอนนี้ เขาจึงได้ข้อสรุปในตอนนี้ว่า หากใช้ทักษะต่อเนื่องจนหมดพลัง ต้องพักผ่อนก่อนถึงจะใช้ได้อีก แต่ก็ยังไม่แน่ใจเื่ระยะเวลาที่สามารถใช้ได้ จนกว่าจะต้องพักผ่อนอีกครั้ง จงลั่วจึงจงใจใช้ทักษะเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เพื่อวาดแผนภาพในใจ และตรวจสอบจำนวนคนในรัศมีก่อนเป็อันดับแรก
มีคนที่เราไม่เคยเห็นอยู่ที่ด้านนอก 5 คน รวมมาคัสก็เป็ 6 แต่กลับไม่เห็นเลดี้เกสโต หรือว่าหล่อนยังคงไม่กลับมา แต่เ้าพวกของนอกมันทำอะไรกัน ก้ม ๆ เงย ๆ บางคนก็แนบหน้าเข้ากับกำแพง ก่อนจะใช้มือลูบไล้เช็ดถู แต่สุดท้ายจงลั่วก็ลงความเห็นว่าพวกพ่อบ้าน คงกำลังทำความสะอาดปราสาทกันอยู่
เมื่อเจาะจงตำแหน่งของคนเ่าั้ได้คร่าว ๆ จงลั่วก็เปิดใช้ทักษะสอดแนมอีกครั้ง เพื่อเจาะจงแอบฟังเสียงจากบริเวณที่มาคัสยืนอยู่ แต่ก็ไม่ได้ยินบทสนทนาใด ๆ จากพวกเขา เมื่อไม่มีอะไรให้ทำอีก แถมยังคงถูกขังอยู่ในห้อง จงลั่วจึงลองทดสอบใช้ทักษะที่เหลือคือ...กูเจอ แต่แล้วเื่เหลือเชื่อก็เกิดขึ้น เมื่อทักษะกูเจอตวรจพบว่าที่ใต้เตียงเก่าของเขา มีช่องลับทอดยาวลงไป แต่จงลั่วก็เพียงเก็บมันไว้ในใจ และวางแผนว่าจะลงไปสำรวจมันในคืนนี้
ในที่สุดเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนที่มันจะถูกเปิดออก แต่ไม่มีการเชื้อเชิญเขาลงไปกินอาหารอีก มีเพียงขนมปังหยาบ 1 ก้อน กับน้ำเปล่าในขวดเท่านั้น ที่ถูกนำมาส่งให้
"เดี๋ยวก่อน...ข้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหม" จงรั้วรีบพูดทันที เมื่อพบว่าคนส่งอาหารกำลังจะปดประตู
"มีอะไรรึเ้าหนู"
"แม่ข้าจะมาหาข้าเมื่อไหร่" จงลั่วพยายามเอ่ยคำถามด้วยความไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่นึกได้
"หึ..." คนส่งอาหารพ่นลมจากจมูก "เ้าหนูอย่าคาดหวังอะไรมากดีกว่านะ" เมื่อพูดจบประตูก็ถูกปิดลง และถูกล็อคเอาไว้อีกครั้ง
จงลั่วพบว่าคนส่งอาหารยังคงบ่นงึมงำกับตัวเองที่เบื้องนอก เด็กหนุ่มจึงไม่รอช้าที่จะใช้ทักษะสอดแนม
"เฮ้อ เด็กน้อยผู้น่าสงสาร ดูจากท่าทีของ หัวหน้ามาคัสไม่รู้ว่าท่านวิโอล่า จะสังหารเ้าหนูนี่เมื่อเสร็จงาน หรือว่าจะจัดการในสองสามวันนี้กันแน่"
จงลั่วได้ยินคำเอ่ยของคนส่งอาหาร ก็ปะติดปะต่อเื่ราวได้ส่วนหนึ่ง แม้จะยังคงมีความสงสัยติดอยู่ในใจ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เวลามาคิดเื่อื่น เพราะตอนนี้เขาต้องหาทางหนีออกจากที่นี่เป็อันดับแรก เพราะจากที่ได้ยิน เลดี้เกสโต หรือที่จงลั่วคาดว่าน่าจะคือ หญิงสาวที่ถูกเอ่ยถึงชื่อวิโอล่า คงต้องสังหารเขา ก่อนที่จงลั่วจะได้ทดสอบเข้าโรงเรียนเวทมนต์และการทหารอวาเรส
เพราะหากเขาเข้าโรงเรียนไปได้ นั่นหมายความว่าการจะสังหาร นายน้อยตระกูลเกสโต คงไม่อาจทำเื่ให้เงียบได้ง่าย ๆ ต่างกับตอนนี้ ที่หากจงลั่ว หรือในฐานะนายน้อยตระกูลเกสโตหายไป แค่อ้างว่าเดินทางไปยังเมืองอื่น ปัญหาต่าง ๆ ก็คงจบลงอย่างง่ายดาย และไม่นานคนก็จะลืมเลือนเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่จู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมามีตัวตน และหายไปภายใน่เวลาสั้น ๆ
ตอนนี้สายตาของจงลั่ว จึงจับจ้องไปที่ใต้เตียงเป็สิ่งแรก และทางลับที่เขาบังเอิญค้นพบ ก็น่าจะเป็ทางออกเดียวในตอนนี้ เด็กหนุ่มไม่รอช้า เปิดใช้ทักษะสอดแนม เพื่อตรวจสอบว่าไม่มีใคร อยู่ใกล้กับประตูห้องของเขาในตอนนี้ ก่อนจะลงมือออกแรงขยับเตียง ให้เคลื่อนออกไปจากเดิม จนพอจะมองเห็นพื้น ซึ่งเป็ปากทางเข้าทางลับ
จงลั่วใช้มือปัดทำความสะอาดพื้นหินที่เต็มไปด้วยฝุ่น ซึ่งดูจะไม่แตกต่างจาก บริเวณรอบ ๆ แต่อย่างใด เพียงแต่เมื่อใช้หลังมือเคาะดูก็พบว่า ด้านล่างนั้นกลวง ต่างกับพื้นที่โดยรอบ แต่เขากลับไม่พบกลไก หรือเมื่อออกแรงกระแทก ก็ไม่สามารถเปิดมันออกได้ แม้จะลองใช้สกิลกูเจอ เพื่อตรวจสอบอีกครั้ง ก็ไม่พบวิธีเปิดทางลับแต่อย่างใด
เมื่อใช้ความพยายาม อยู่ครู่ใหญ่ก็ไม่สำเร็จ เขาจึงถอยออกมานั่งพักอยู่บนเตียงนอน และจ้องมองดูทางลับอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ทำให้จงลั่วสังเกตเห็นบางสิ่งที่อยู่้าของแผ่นหิน เขาจึงใช้น้ำดื่มที่ถูกยกมาพร้อมกับขนมปัง เช็ดทำความสะอาดแผ่นหินตรงที่เป็ทางลับ และในที่สุดเขาก็เจอ รูปแบบการจารึกอักขระไม่คุ้นตาโดยอักขระนั้นเรียงตัวเป็วงกลมขนาดเท่ากำปั้น ที่ตรงกลางของวงกลมมีรอยบุ๋มเล็ก ๆ ขนาดเท่าหัวแม่มือผู้ใหญ่
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจงลั่ว เขาไม่รอช้าที่จะออกแรงกดลงไปที่รอยบุ๋ม แต่จนแล้วจนรอด กลับไม่สามารถเปิดทางลับได้ แม้ความ้า และความพยายามจะคงอยู่ แต่ดูเหมือนความคิดของจงลั่วจะตีบตันเสียแล้ว
สุดท้ายเวลาก็ล่วงเลยจนเข้าสู่เที่ยงคืน เด็กหนุ่มหาวหวอด ๆ อยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ไม่อาจต้านทานความอ่อนเพลียที่เกิดขึ้นได้ เขาจึงผลักเตียงให้กลับสู่ที่เก่า ก่อนจะล้มตัวลงนอน
137
