ตกงานทั้งทีไปเอาดีที่โลกแฟนตาซีดีกว่า

บรืน บรืน บรืน แอน แอ่น แอ้น ข้าขี่รถมอเตอร์ไซด์ บิ๊กไบค์ แล่นไปสู่ป่าพิสดารดาร ที่ๆซึ่งไม่มีมนุษย์ อาศัยอยู่ โดยไม่มี ไป๊อวี่

รถมอเตอร์ไซด์ ของข้าขี่ด้วยความเร็ว 120 กิโลเมตร / ชั่วโมง มันเป็นความเร็วที่แม้กระทั่งม้า ก็ไม่สามารถไล่ตามทัน และรถมอเตอร์ไซด์ของข้า ก็เป็นรถรุ่นใหม่สุดไฮเทค เพราะมันใช้ โซล่าเซลล์หรือที่ใครๆเรียกว่า{พลังงานแสงอาทิตย์}
ด้วยความเร็วขนาดนี้ การเดินทางไปป่าพิสดารที่ต้องใช้เวลาเดินทาง 3 วันก็ย่นระยะเวลาเหลือ 1 วัน
สุดยอดใช่มั๊ยล่ะ
ข้าขี่ผ่านภูเขาและแม่น้ำลำธารไปเรื่อยๆ จนมาถึง ป่าพิสดาร ข้างในมีต้นไม้ขนาด 30 โอบ ขึ้นอยู่อย่างรกทึบ รถมอเตอร์ไซด์ของข้า คงมาได้แค่นี้ ข้าจึงเก็บมันใส่ถุงวิเศษ และลงไปเดินเท้าต่อ
ทางค่อนข้างระเกะ ระกะ และสูงๆต่ำ ตั้งแต่ข้าเข้าป่านี้มา ก็มีพวกนก มามองดูข้าเป็นพักๆ
...จะมีสัตว์ประหลาดโผล่ออกมาไหมเนี่ย
ข้าต้องเดินทางไปให้ถึง แม่น้ำนิม แม่น้ำที่มีหญ้าประกายนางฟ้าขึ้นอยู่จำนวนมาก แต่การเดินทางไม่สะดวกนัก เพราะ ต้นไม้ใหญ่พวกนี้ บดบังแสงอาทิตย์ ทำให้การเดินทางของข้าล่าช้า
ทุกคืนข้าจะปีนขึ้นไป นอนบนต้นไม้ ในเวลากลางคืนและออกเดินทางตอนเช้า
ผ่านไป 3 วัน ข้าทั้งหิวทั้งกระหายน้ำมาก เนื่องจากไม่ได้เตรียมอุปกรณ์ปิคนิค มา รุ้งี้ขอไป๊อวี่ให้เสกขวดน้ำโปปุ ดริ้ง { Popu drink } กับ เสบียงอาหารสำหรับ 3วันให้ดีกว่า
การเดินทางของข้ายังไม่สิ้นสุด แต่ก็มีโชคช่วย ข้าบรรลุ ถึง บึงน้ำใหญ่ ที่มีน้ำอยู่มากมาย ข้ารีบลงไปซดน้ำดับกระหายทันที ที่ไปถึง
ซ่า ซ่า ซ่า น้ำ ช่างสดชื่นจริงๆ ข้าดื่มมันไปหลายอึก และเริ่มจับปลาขึ้นมาย่างกิน ด้วยไฟแช๊ค อันเก่าๆ ของพ่อที่มีติดตัวมา
ในขณะที่กำลังกินปลาอย่างเอร็ดอร่อย นั้นเอง
แปร๊นนนนนนนนนนน แปร๊นนนนนนนนนนน เสียงของ คชสาร ตัวนึงก็ได้วิ่งมาโจมตีข้าอย่างโหดร้าย เพราะมันกำลังตกมันอยู่
[ นายท่านระวัง ] เสียงของเบลรีฟา ดังขึ้นมา เธอเด้งตัวออกมารับแรงกระแทกและปกป้องข้า
ข้าใช้ดาบเหล็กเบลรีฟา รับการโจมตีของ คชสาร ที่สุดแสนทรงพลัง แต่ยังไม่ทันทำอะไรมากกว่านั้น ข้าก็ล้มกลิ้ง ลงไปนอนกองกับพื้น
... นะ...น้ำมีพิษ
ในขณะที่สติของข้ากำลังจะดับวูบ ข้าได้ยินเสียงผู้หญิง คนหนึ่งดังขึ้นมา เธอคือ เยว่อิ๋งอิ๋ง นางไม้ของป่านี้เธอได้มาจุมพิตข้า และดูดเอาพิษออกไป รวมถึงห้ามไม่ให้ เจ้าช้างตกมัน ทำร้ายข้า
4 ก้านธูปต่อมา...
"เจ้าตื่นแล้วเหรอ " เยว่อิ๋งอิ๋ง กล่าว
" ถูกต้องข้าตื่นแล้ว " ข้าตอบ อย่างอิดโรย
" เจ้าต้องพัก 2-3 วัน ถึงจะหาย " เยว่อิ๋งอิ๋ง
" ท่านช่วยข้าไว้ " 
" อืม"
"ขอบคุณ "
และพวกเราก็นั่งจ้องหน้ากัน ก่อนที่ เยว่อิ๋งอิ๋ง จะพูดออกมาทำลายความเงียบ
" เจ้ามาทำอะไรที่บึง คชสารคำราม " เยว่อิ๋งอิ๋ง กล่าว
" ที่นี่ คือ บึง คชสารคำราม ไม่ใช่แม่น้ำนิมรึ " ข้ากล่าว
" ถูกต้อง เจ้าเดินหลงทิศแล้ว " เยว่อิ๋งอิ๋ง
" จะว่าอะไรมั๊ย ถ้าหากท่านจะนำทางข้าไปที่ แม่น้ำนิม "
" เจ้าจะไปเอาอะไรที่นั่น "
" ข้าจะไปเอา หญ้าประกายนางฟ้า "
" ถ้างั้น รอนี่ " เยว่อิ๋งอิ๋ง กล่าว แล้วกลายร่างเป็นนางไม้ วาร์ปหายตัวไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา... เยว่อิ๋งอิ๋ง ก็กลับมาปรากฏกายต่อหน้าข้าอีก แล้วนำ หญ้าประกายนางฟ้า มาให้ข้า 3ต้นแล้วถามว่า
" พอมั๊ย? "
ข้ารับหญ้าประกายนางฟ้ามา แล้วกล่าวขอบคุณ
"ข้าจะไปส่งเจ้าที่ชายป่า แล้วอย่าคิดกลับมาเดินเล่นในป่านี้อีก มันถึงตายเชียวนะ " เยว่อิ๋งอิ๋งกล่าว
"แล้วข้าจะพบเจ้าอีกได้มั๊ย " ข้าถาม
" ได้สิ เพียงเจ้ามาหยั่งป่านี้ แล้วตะโกนชื่อข้า " เยว่อิ๋งอิ๋งกล่าว
และแล้ว หลังจากอยู่ด้วยกันมา 2วัน นางไม้เยว่อิ๋งอิ๋ง ก็มาส่งข้าที่ชายป่าพิสดาร
"ขอบคุณ แล้ววันหลังพบกันใหม่ " ข้าโบกมือลา เยว่อิ๋งอิ๋ง
" อืม "
หลังจากร่ำลากันเสร็จแล้ว ข้าก็เอามอเตอร์ไซด์ ออกมาจากถุงวิเศษ แล้ว ขี่กลับไป หยั่ง ลูเบียร่า อย่างสงบ และภารกิจก็ บรรลุตามเป้าหมาย
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป