ณ. บ้านของบลู
“ห๊ะ ทำไมบลูไม่เห็นบอกแม่คนนี้เลย”
“เธอคงว่ากลัวว่าคุณแม่จะกังวลน่ะครับ ”
“คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะดูแลเธออย่างดี”
“พ่อว่านายควรไปคุยกับบลูและตกลงกันให้ดี ”
“ครับผม ขอบคุณครับ”
“มิดไนท์ นายควรกลับบ้านได้แล้ว”
“พ่อกับแม่คะ บลูขอตัวไปส่งเขาที่รถนะคะ “
ฉันเดินมาส่งมิดไนท์ที่รถหรู ที่จอดเด่นอยู่หน้าบ้านฉัน “นายควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว ” ฉันพูดกับมิดไนท์เหมือนเขาจะไม่ฟังฉัน เขาตอบฉันว่า พรุ่งนี้ผมจะมารับคุณไปด้วย หลังจากผมถ่ายงานเสร็จแล้วเราสองคนจะพักที่นั่นเลย คำพูดของเขาทำให้ฉันถอนหายใจพร้อมกับตอบตกลงไปเรียบร้อยแล้ว (ฉันแค่ไปเป็เพื่อนเขาเองนะ)
ทะเล ทะเล ทะเล
มิดไนท์เขาพาฉันมาทะเล พามาทำไมน่ะเหรอ มาถ่ายทำMV เพลงน่ะสิ ส่วนฉันอยู่บนโรงแรมเพื่อไม่ให้เป็ที่สังเกตของคนอื่น ฉันนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์ และก็นอนจากนั้นก็หาของกิน จนเวลา สี่ทุ่มครึ่ง เขาก็กลับเข้ามาที่โรงแรม ฉันเลยบอกให้เขาพักผ่อน
“ผมขอตัวนอนก่อนครับ”
“นายพักผ่อนเถอะ”
ตลอดทั้งวันมา เราสองคนไม่ได้คุยอะไรกันเลย เพราะเขามาถึงก็ทำงานเลย ส่วนฉันอยู่แต่ในโรงแรม ซึ่งในวันพรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานแล้ว มิดไนท์จะพาฉันกลับไปทันงานหรือเปล่า ระหว่างที่คิดไปเรื่อยฉันพ้อยหลับตามไปเช่นกัน
“มิดไนท์ ตื่นๆ” ฉันปลุกเขา
“นายตื่นสิ”
“เอ๊ะ ทำไมตัวนายร้อนๆล่ะ” เขาพาฉันมาเที่ยวหรือพามาดูแลกันแน่
ฉันเลยต้องทำหน้าที่นางเอก (มโนไปเอง)ช่วยเช็ดตัวให้เขา และโทรบอกให้ผู้จัดการซื้อยามาเขาทาน ฉันปล่อยให้นอนพักไปก่อน ส่วนฉันต้องมาโทรลางาน และบอกเพื่อนๆว่ามีธุระไม่สามารถไปตามที่นัดได้