เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]

"เริ่มพิธีการรับศิษย์สืบทอดได้!

          หลังสิ้นเสียงประกาศก้องทั่วลานประกอบพิธี ทั้งสองก็เดินขึ้นไปยังบนแท่นพิธีที่มีศิลาวัดพลังอยู่ เป็นหลงเทียนที่ก้าวออกมาด้านหน้าและนำมือไปวางบนศิลาวัดพลังแล้วทำการถ่ายลมปราณลงไปในลูกแก้วทรงกลมเพียงไม่นานลูกแก้วเล็กๆกลมๆที่มีทั้งหมดสิบสี่ลูกก็ปรากฏแสงสว่างสีเหลืองทองขึ้นหนึ่ง สอง สาม......จนมาหยุดที่ลูกแก้วลูกที่สิบนั้นหมายความว่าหลงเทียนอยู่ในระดับ'เซียนจักพรรดิ' นั่นทำให้ทุกคนทั่วลานพิธีนิ่งเงียบอ้าปากค้างตาแทบถล่นกับสิ่งที่พวกเขาเห็นตรงหน้าในใจอยากให้มันเป็นแค่เพียงฝันตื่นนึงเท่านั้น เพราะไม่เพียงเหล่าศิษย์แม้แต่ผู้อาวุโสก็คิดเช่นนั้นพวกเขาพยายามมาตลอดจนแทบครึ่งค่อนชีวิตยังไม่แม้แต่จะเข้าสู่ระดับครึ่งก้าวเซียนเสียด้วยซ้ำแต่ชายหนุ่มตรงหน้ากับ......อย่าว่าแต่พวกเขาเลยทั่วทั้งทวีปมังกรคำรามคงยังไม่เคยมีใครข้ามเขตแดนมนุษย์ได้นี่จึงทำให้ทวีปนี้อ่อนแอที่สุด!

       ระดับของหลงเทียนเรียกทั้งสายตายินดี ตื่นเต้น ดีใจ ชื่นชม หลงไหลและที่ขาดไม่ได้คือสายตาอิจฉาริษยาแต่หลงเทียนก็หาได้ใส่ใจไม่ หลังจากเขาวัดระดับแล้วเขาก็เดินไปยืนที่เดิมคือยืนข้างๆชิงเซียนที่ยืนนิ่งไม่แสดงความรู้สึกอันใดทั้งนั้น

        อี้เหลียนที่เป็นผู้อาวุโสพิธีการตอนเจอทั้งสองครั้งแรกก็คิดว่าไม่ธรรมดาอยู่แล้วแต่พอรู้ระดับลมปราณยิ่งทำให้เขาตกตะลึงเข้าไปอีก แต่พอได้สติก็ประกาศออกมาทันที

"ศิษย์เอกลำดับที่หนึ่งระดับลมปราณ สะ เซียนจักรพรรดิขั้นกลาง...."ด้วยความสว่างของแสงลูกแก้วบ่งบอกถึงขั้นที่อยู่ สีแดงขั้นต้นสีเหลืองทองขั้นกลางและสีขาวขั้นสูง และที่อี้เหลียนไม่ประกาศชื่อแซ่เพราะชื่อของทั้งสองจะเป็นความลับ

       หลังสิ้นเสียงประกาศของผู้อาวุโสอี้เหลียนชิงเซียนก็ก้าวไปยังแท่นศิลาทันทีจากนั้นก็ทำเช่นเดียวกับหลงเทียนไม่นานแสงสว่างจ้าสีขาวก็เริ่มสว่างไร้ไปเรื่อยๆหนึ่ง สอง.....สิบ สิบเอ็ดและแทนที่จะหยุดแค่นี้เพราะแค่นี้ทุกคนก็แทบจะลมจับกันแล้วเพราะคนก่อนหน้าก็เซียนจักรพรรดิขั้นกลางแล้วแค่นั้นทุกคนก็หดหู่กับชีวิตที่เสียไปแล้วนี่ยังแสงสีขาวสว่างจ้ามาขนาดนี้ยังเลื่อนมาจนถึงลูกที่สิบเอ็ดแล้วมันทำให้ราวกับโลกของทุกคนหยุดหมุนในทันทีเมื่อลูกแก้วลูกที่สิบสองสว่างขึ้น

        แม้แต่หานลู่ที่นั่งนิ่งๆยังต้องลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้เขามั่นใจว่าก่อนหน้าที่เขาไปเจอปีศาจน้อยระดับของนางยังอยู่แค่'เซียน'ขั้นกลางเท่านั้น นี่เพียงแค่สามเดือนจากเซียนขั้นกลางกับเลื่อนมาจนถึง'เซียนสวรรค์ขั้นสูง'แล้ว นี่มันยิ่งกว่าปีศาจแล้ว!

       แต่ใครจะไปรู้ว่าตามจริงแล้วชิงเซียนนางยังปกปิดระดับของตนไว้อยู่ที่แสดงออกมาหาได้เป็นระดับที่แท้จริงไม่และที่เผยระดับที่สูงขนาดนี้เพราะต้องการข่มพวกคิดไม่ซื่อและพวกหนูสกปกในสำนักต่างหาก แม้อาจจะดูเป็นการเปิดเผยตัวมากเกินไปแต่เพื่อไม่ให้ใครตำนิติติงการตัดสินใจของผู้เป็นอาจารย์ได้ และแน่นอนไม่ใช่แค่สามเดือนแบบท่านอาจารย์นางคิดแน่นอนเพราะนางใช้เวลาถึงสิบปี!แม้ภายนอกจะแค่สองเดือนก็ตามแต่ยังไงนางก็ฝึกตั้งสิบปีจริงๆนะ!

"ระ ระดับเซียนสวรรค์ขะ ขั้นสะ สูง!"โอ้สวรรค์ท่านเจ้าสำนักท่านรับตัวอะไรมาเป็นลูกศิษย์กัน ทุกคนต่างก็คิดเหมือนกันทั้งสิ้น

       ชิงเซียนได้ยินเสียงประกาศก็กลับไปยืนที่เดิมข้างๆหลงเทียน ในระหว่างนั้นนางก็ใช้ความสามารถของต่างหูไปด้วยจึงทำให้ได้ยินสิ่งต่างๆจากคนโดยรอบ

:ข้าอยากเห็นใบหน้าของนางยิ่งนัก:

:ทั้งสองคนใช่มนุษย์แน่หรือนี่มันยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก:

:ข้าจะทำเช่นไรถึงจะได้ใกล้ชิดพวกเขา:

:ข้าอยากได้บุรุษผู้นั้น ข้าจะทำอย่างไรดีข้าต้องหาวิธีให้ได้ ข้าอยากได้ ข้าอยากได้!:

:ท่านเจ้าสำนักโชคดียิ่งนัก:

:หึ แม้จะระดับสูงแต่คงต้องพ่ายแพ้แก่บ่อมรณะอยู่ดี ไม่มีใครเหมาะสมเท่าข้าผู้นี้อีกแล้ว...:

:เจ้าหานลู่มันนำตัวอันใดมากัน ข้าจะกำจัดพวกมันได้อย่างไร......:

:หลังจากนี้สำนักเราต้องกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งเป็นเเน่:

:อ๊ายยย.....แม้จะไม่เห็นใบหน้าแต่ข้าก็อยากได้บุรุษผู้นั้น นังนั้นไม่คู่ควรยืนเคียงข้างเขา ต้องเป็นข้าสิ:

:ทั้งสองเหมาะสมกันยิ่งนัก....อ๊ายยย:

:ทั้งสองเก่งยิ่งนักจะทำอย่างไรข้าจะเก่งได้สักเสี้ยวนึงของพวกเขาจะทำเช่นไรดี...:

:สตรีนางนี้ต้องเป็นของข้า......นางไม่ควรไปยืนกับไอ้อัปลักษณ์นั่น...:

   และอีกมากมายแต่มันก็มีบางคนที่ทำให้นางเเทบอยากจะเผาพวกมันไม่ให้เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน ส่วนพวกคิดอะไรๆกับพี่หลงนางอยากตะโกนบอกจริงๆว่าพวกนางคงได้เพียงแต่คิดเท่านั้นเพราะเจ้าหน้าตายนี้เป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว!หึหึ....

"เจ้าคิดอันใดอยู่รึเซียนน้อย ถึงได้มีบรรยากาศน่าขนลุกเช่นนี้"หลงเทียนที่สังเกตุคนรักอยู่ตลอดก็อดถามไม่ได้เพราะสายตาของนางบ่งบอกว่ากำลังคิดถึงอะไรบางอย่างและดูเหมือนคนกำลังเยาะเย้ยผู้คนผ่านทางสายตานั้นอีก

"เปล่าเจ้าค่ะไม่มีอันใด ข้าแค่คิดว่าท่านช่างเสน่ห์แรงยิ่งนัก..."

"เสน่ห์แรงรึเสน่ห์อันใดของเจ้ากัน ข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่อยู่ในสายตาและดวงใจของข้าก็เป็นของเจ้าแล้วเจ้าไม่รู้อีกรึ...."ชิงเซียนได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ก่นด่าหลงเทียนในใจที่ทำให้นางเขินอายได้ตลอดวัน....ไอ้บ้าหน้าตายๆๆๆๆ

       เมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติและทุกคนหายจากอาการตกตะลึงแล้วอี้เหลียนก็ประกาศการทดสอบต่อไป

"เอาหล่ะการทดสอบต่อไปคือการลงแช่ในบ่อมรณะเจ้าสองคนคงรู้รายละเอียดแล้ว พวกเจ้ามีเวลาเพียงสองเค่อเท่านั้นและหากทนไม่ได้ให้รีบออกมา ถึงเวลาที่สมควรแล้วหากพวกเจ้าทั้งสองพร้อมแล้วจงลงไปที่บ่อน้ำตรงกลางลานได้เลย"อี้เหลียนกล่าวพร้อมทั้งชี้ไปทางบ่อน้ำกลางลานพิธี...

"ขอรับ/เจ้าค่ะ.....พรึบ...."

      ทั้งสองหลังจากที่ทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็หายไปทันทีทุกคนเห็นเพียงเงาสีแดงเลือนลางสองสายเท่านั้น พอทั้งสองมาถึงยังบ่อมรณะที่มีน้ำสีม่วงๆดำๆและยังมีสมุนไพรพิษชนิดต่างๆลอยอยู่เต็มบ่อน้ำไปหมดแล้วหันไปมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าให้กันและกัน

      สำหรับชิงเซียนแล้วสีของมันไม่น่าอภิรมย์เท่าใดนักและไหนจะมีกลิ่นเลือดของสัตว์อสูรพิษต่างๆอีก อ่า.....คนพวกนั้นเล่นแรงเกินไปแล้วนี่กะให้ถึงตายเพียงแค่ผิวหนังสำผัสหรือไร

"ท่านอาจารย์....หากข้าลงไปจะตายหรือไม่นี่มันไม่น่าลงสุดๆไปเลย พวกนั้นเล่นหนักไปรึไม่เจ้าคะ แล้วในบ่อนี้ทำไมมีเลือดของอสรพิษแปดเศียรได้หล่ะเจ้าคะ?"ชิงเซียนส่งคำถามผ่านลมปราณไปหาผู้เป็นอาจารย์อย่างสงสัย

"หือ....มีด้วยรึ? ข้าจำได้ว่าในบ่อมรณะไม่เคยมีเลือดของอสรพิษแปดเศียรแน่นอนแต่ลู่หนิงก็บอกว่าได้กลิ่นเลือดของนางเช่นกัน แต่อาจารย์ไม่คิดว่าจะจริงเพราะอาจารย์จำได้ว่าเลือดของลู่หนิงอาจารย์เก็บไว้ในคลังลับของสำนักและไม่มีใครเปิดเข้าไปได้แน่นอนข้าคงต้องหาหนอนอีกแล้ว....เฮ้อ..."หานลู่เอ่ยอย่างเหนื่อยใจ

"แล้วข้าและพี่หลงเทียนจะไม่เป็นอันใดจริงๆใช่หร่อไม่เจ้าคะ"

"เจ้าอย่ามาพูดให้อาจารย์ของเจ้าผู้นี้ขำจนตายเลย พิษเหล่านี้ก็เหมือนกับยาบำรุงร่างกายของพวกเจ้าเท่านั้น เจ้าอย่ามาทำเป็นไม่รู้ปีศาจน้อย หึหึหึ"

"ชิร์...เกลียดนักคนรู้ทัน...งั้นข้าจะรับประทานแล้วนะเจ้าค่าาาา......ขอบคุณสำหรับยาบำรุงชั้นเลิศเจ้าค่าาา...!หึหึ..."หานลู่ที่ได้ยินดังนั้นก็ทำเพียงแค่ยิ้มรับกับความขี้เล่นที่เจ้าปีศาจน้อยแอบซ่อนเอาไว้จากผู้คน

"พร้อมนะเจ้าคะ ศิษย์พี่....?"

"หึ.....พร้อม"

       จากนั้นทั้งสองจึงเดินลงไปยังบ่อพิษก่อนจะเดินไปยังกลางบ่อพิษ ทุกๆย่างก้าวของทั้งสองเดินลงไปเหมือนดั่งทั้งคู่เดินลงไปในบ่อน้ำธรรมดาๆเท่านั้นหาได้มีความเจ็บปวดเหมือนดั่งผู้อื่นไม่ และทั้งสองก็นั่งลงไปให้น้ำท่วมจนถึงอกและทำการดูดซับพิษทันที

       ทุกคนที่เห็นทั้งสองนั่งลงดูดซับพิษนานาชนิดในบ่อมรณะอย่างไม่ทุกข์ร้อนก็ได้แต่อ้าปากค้าง พวกที่หวังผลเลวร้ายจากด่านนี้ก็ได้แต่ขบกรามกำหมัดแน่นด้วยผลไม่เป็นไปอย่างที่พวกตนคาดหวังเอาไว้

       ส่วนคนที่คิดดีกับทั้งสองต่างก็รู้สึกตื่นเต้นยินดีลุ้นระทึกไปกับทั้งคู่และคนที่ดีใจมากกว่าใครคงไม่พ้นหานลู่ที่ตอนนี้นั่งจิบชาอย่างอารมณ์ดีมองดูศิษย์ทั้งสองด้วยความสุขที่มากล้น ทั้งยังแอบสะใจไอ้พวกที่คิดร้ายต่อศิษย์ของตนที่ตอนนี้คงนั่งแทบไม่ติดแล้วกระมัง

     ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาจนจะครบตามกำหนดแล้ว แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ภายในบ่อมรณะที่มีร่างสองร่างนั่งนิ่งอยู่ในนั้นตอนนี้ได้ปรากฏเปลวเพลิงสีม่วงลุกท่วมร่างกายของทั้งสองและลามไปทั่วบริเวณบ่อพิษหากแต่ไม่ลุกลามออกนอกบ่อแต่อย่างใด และในขณะเดียวกันสองร่างที่นั่งนิ่งๆมาตลอดก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

อ้ากกกกกกกก

กรี๊ดดดดดดด

"บ้าน่า...เป็นไปไม่ได้....มันมีจริงๆรึ!!

"เทียนเออร์ เซียนเออร์ อดทนไว้ก่อนนะ!"

บรึมมมมมม!!!