ลิขิตรักเหมียวนำพากับยอดหญิงชาวนาอัปลักษณ์

ตอนที่ 19 ข้าจะสู้กับเจ้าถึงที่สุด (2)

        หวังซื่อรู้สึกเจ็บจนต้องสูดหายใจลึก พลันง้างมืออีกข้างตามสัญชาตญาณและเหวี่ยงฝ่ามือเข้าไปเต็มแรง ทว่ามือกลับถูกคนจับไว้อีกครั้ง คราวนี้ ผู้ที่จับข้อมือนางไว้กลับเป็นหลี่เฉิน

        “เจ้า…” หวังซื่อง้างมือขึ้นหมายจะตีอีกอย่างไม่ลังเล แต่ก็ต้องตกใจกับมีดทำครัวที่ชูขึ้นอยู่ตรงหน้า เอื้อนเอ่ยคำใดไม่ออกอยู่นานนอกจากคำว่าเจ้าคำเดียว

        “ใครกล้ารังแกท่านแม่และพี่น้องของข้าอีก ข้าจะสับมันให้ตาย! อย่างน้อยข้าก็แค่ฆ่าตัวตายตาม ชดใช้ชีวิตให้พวกเจ้า!”

        หลี่เฉินถือมีดที่หลี่ซินเอาออกมาจากในครัวเมื่อครู่ ดวงตาของเขาแดงก่ำ กำลังมองหวังซื่อที่อยู่ตรงหน้า และมองหลี่จางซื่อที่หยุดร้องไห้บนพื้นตั้งนานแล้ว ใบมีดที่เรียบเกลี้ยงเกลาส่องแสงเย็นเยียบ ราวกับจะสะบั้นคอคนได้ทุกเมื่อ

        “เจ้า เจ้าอย่าเข้ามา…” ครั้งนี้หวังซื่อหวาดกลัวมากจริงๆ สองขาสั่นเทิ้มพร้อมกับถอยหลังไม่หยุด แข้งขาอ่อนยวบล้มลงกับพื้น สีหน้าขาวซีดในพลัน พูดจาติดขัด “บ้า…บ้าไปแล้ว เจ้าบ้าไปแล้ว!”

        “ใช่ ข้าบ้าไปแล้ว ข้าถูกพวกเจ้าบีบจนเป็นบ้าตั้งนานแล้ว พวกเราเรือนสองมีชีวิตอยู่ไม่ได้แล้ว พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตอยู่เหมือนกัน! ข้าจะสับพวกเจ้าก่อน อย่างมากค่อยชดใช้ด้วยการฆ่าตัวตาย ข้าก็ไม่เสียดาย!”

        มือของหลี่เฉินที่ถือมีดทำครัวอยู่กำลังสั่น แต่กลับเดินเข้าไปใกล้หวังซื่ออย่างแน่วแน่ ดวงตาเผยแสงเย็นเยียบ กัดฟันเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยวไม่คำนึงถึงสิ่งใด

        “กรี๊ด!” หวังซื่อมองมีดทำครัวที่เข้าใกล้ตนเรื่อยๆ พลันกลอกตาแล้วสลบไปทันที ส่วนหลี่จางซื่อที่อยู่บนพื้นข้างๆ ยามนี้เบิกตาโพลง ท่าทางเหมือนไม่อยากจะเชื่อ นางร้องเสียงแหลมหนึ่งที สองขาสั่นเทาอย่างหมดท่า ทันใดนั้น มีคราบน้ำปรากฏบนพื้นใต้ร่างของหลี่จางซื่อ นางตกใจจน…ฉี่ราดแล้ว!

        คนอื่นๆ ในลานไม่มีใครคาดคิดว่าเรื่องจะมาถึงขั้นนี้ได้ จนกระทั่งยามนี้พวกเขาถึงได้สติ พลางรีบพากันช่วยปลอบและคิดอยากแย่งมีดจากมือหลี่เฉินกันอย่างชุลมุนวุ่นวาย แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ลานบ้านของตระกูลหลี่ตกอยู่ในความโกลาหลอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

        หลี่ซินที่หลับตาอยู่ก็กำลังฟังความเคลื่อนไหวรอบตัว รู้ว่าพี่ใหญ่ใช้มีดทำครัวแล้ว ในขณะที่ตนรู้สึกซาบซึ้งก็กังวลเช่นกันว่าเขาจะสังหารคนต่อหน้าผู้คนจำนวนมากจริงๆ ซึ่งแบบนั้นจะเป็นการทำลายตัวเองไปทั้งชีวิต

        ดังนั้น นางจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา แล้วพยายามลุกออกจากร่างเยี่ยซื่อ เดินโซเซไปข้างหน้า นางคว้ามีดที่หลี่เฉินถืออยู่ในมืออย่างรวดเร็วพร้อมกับคำปลอบโยนอันซ่อนเร้นผ่านน้ำเสียงที่ทิ่มแทงใจคนได้

        “พี่ใหญ่ ข้าจะตายกับท่านด้วย!”

        หลี่ซินไม่สนใจใครอื่น พลันแย่งมีดจะฟันไปทางหลี่จางซื่อ ปากเอาแต่กล่าวซ้ำๆ เหมือนคนบ้า “อย่างไรพวกเราก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้แล้ว ไปตายเสีย! จงไปตายกันให้หมด!”

        หลี่จางซื่อตกใจจนกรีดร้องลั่นพลางวิ่งหนีสุดฝีเท้า ร่างกายที่อ้วนท้วนวิ่งอย่างรวดเร็ว ปากเอาแต่ร้องตะโกนขอให้ช่วย

        ทั่วทั้งลานชุลมุนวุ่นวายอย่างยิ่ง หลี่เจิ้งรีบเรียกคนมาช่วยแย่งมีดออกไป

        หลี่ซินเห็นชาวบ้านล้วนวิ่งมาทางนาง และนางก็ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าคนจริงๆ จึงเขวี้ยงมีดในมือไปทางหลี่จางซื่ออย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง หลี่จางซื่อหันกลับมาเห็นฉากนี้เข้าพอดี ก็ตกใจจนเซล้มลงที่พื้น

        เสียงปะทะกันดังขึ้น เศษฝุ่นฟุ้งกระจาย ตามด้วยเสียงกรีดร้องกึกก้องฟ้า ทุกคนหลับตาโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าดูโศกนาฏกรรมครั้งนี้

        มีดทำครัวเสียบแน่นลงบนพื้นที่ข้างลำตัวของหลี่จางซื่อเพียงครึ่งนิ้ว ทำให้เกิดเสียงดังกังวาน

        หลี่ซินเห็นมีดเสียบพลาด จึงแสร้งทำจะไปเอามีดอีกครั้ง กลับถูกจางเถียนเกินที่อยู่ใกล้พวกเขาที่สุดฉวยโอกาสคว้ามีดไปก่อนอย่างว่องไว

        ผู้คนเห็นแล้วต่างโล่งใจกันเปราะหนึ่ง ท่านอาฮวาและคนอื่นๆ รีบไปขวางคนไว้ และเฝ้าดูหลี่เฉินสองพี่น้องซึ่งเกือบทำให้มีคนตายแล้ว

        ทุกคนเฝ้าดูหลี่เฉินและหลี่ซินสองพี่น้องจนเติบใหญ่ เพราะสุขภาพร่างกายไม่ดี ในยามปกติมักจะพูดน้อย เห็นคนหนึ่งซื่อตรงและขี้อาย ส่วนอีกคนเงียบขรึมไม่พูดไม่จา กลับไม่คิดเลยว่าจะโมโหร้ายจนน่ากลัวถึงเพียงนี้ ดูเหมือนจะถูกต้อนให้จนมุมแล้วจริงๆ

        คราวนี้หลี่จางซื่อหวาดกลัวมากจริงๆ ใบหน้าซีดเผือด ถูกหลี่ต้าไฉและลูกสะใภ้เสี่ยวหลี่ซื่อตระกูลหลี่ประคองไปที่เรือนหลัก

        “เดี๋ยวก่อน! น่าจะได้เวลาที่ละครของเจ้าจบลงแล้ว รีบนำเงินมาคืนข้า ข้าจะได้ไปเสียที โชคร้ายจริงๆ! ฟ้ามืดหมดแล้ว!”

        แม่เล้าเหอเองก็คิดไม่ถึง วันนี้มาในหมู่บ้านซั่งหยางนอกจากจะไม่ได้คนกลับไปแล้วกลับต้องมาชมละครฉากใหญ่เอิกเกริกเช่นนี้อีก ตอนนี้เห็นว่าฟ้ามืดแล้วจึงเริ่มหมดความอดทน เห็นหลี่จางซื่อกำลังจะเข้าไปในเรือนจึงรีบเรียกให้หยุด

        “หลี่จางซื่อ ยังไม่รีบคืนเงินให้คนเขาอีก เรื่องไหนเรื่องนั้นอย่าเอามาปนกัน ฝ่ายหนึ่งให้เงินอีกฝ่ายฉีกสัญญาทิ้ง หากไม่ทำ พวกเจ้าทั้งหมดก็ไสหัวออกไปจากหมู่บ้านซั่งหยางข้าเสีย!”

        หลี่เจิ้งในยามนี้ตวาดใส่อย่างรุนแรง ดูเหมือนว่าในเวลาปกติเขาจะพูดดีมากเกินไป ทำให้พวกคนเหล่านี้ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

        หลี่จางซื่อลอบบ่นชิงชังในใจ เดิมคิดว่าขอแค่เข้าเรือนไปก็สามารถหลบเลี่ยงเงินยี่สิบตำลึงนี้ได้แล้ว ไม่นึกว่ายายแม่เล้านี่จะยังจำเรื่องนี้ได้อีก ถึงแม้จะไม่เต็มใจ แต่มีหลายคนจับจ้องมองอยู่ นางเลยจำต้องนำเงินออกมา ไม่ง่ายเลยที่ตระกูลหลี่ของพวกเขาจะมาตั้งหลักปักแหล่งอยู่ในหมู่บ้านซั่งหยาง หากถูกขับไล่ออกไปอีก ก็จะต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดอีกครั้ง

        แม่เล้าเหอนำเงินไปแล้วก็เอาสัญญาซื้อขายตัวออกมา หลี่ซินรีบเอื้อมมือไปรับและฉีกทิ้งอย่างรวดเร็ว

        “ยอมตั้งแต่แรกก็หมดเรื่องแล้ว จริงสิ ข้าเห็นว่าลูกสาวพี่คนนั้นสวยไม่เบา หากพี่ยินดีก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ข้ารับรองว่านางจะได้เป็นอนุ”

        แม่เล้าเหอมองหลี่จางซื่อด้วยสายตาเหยียดหยาม พลางทิ้งประโยคให้คนคิดเดากันเอาเอง จากนั้นก็พาคนข้างหลังจากไป

        “เอาละๆ ทุกคนแยกย้ายได้แล้ว วุ่นวายกันจนน่าปวดหัว!” เห็นแม่เล้าไปแล้ว หลี่เจิ้งนวดคลึงขมับพลางขมวดคิ้วย่น ทำเรื่องเสียใหญ่โต วันนี้เขาไม่ควรมาเลยจริงๆ!