อสูรเทพฟ้า หลงเซียน

เพี๊ยะ! เสียงดีดนิ้วมือของต๊กโกวหงส์ ทำให้เหล่าจอมยุทธหนุ่มน้อยทั่วแผ่นดินถึงกับกระเด็น เพราะวรยุทธของเธออยู่ในชั้นจอมเวทย์ขั้นสูง ที่หาได้ยากเลยทีเดียว

หลงเซียนทำหน้าครุ่นคิด ในขณะที่มีชายหนุ่มนับสิบ ถูกโยนลงจากเวที มันทำให้การประลองหาคู่นี้สนุก และเร้าใจยิ่งขึ้น เมื่อมีผุ้แพ้มากมายเป็นบรรดาเหล่าคุณชาย ผุ้มีฐานะดี บางคนก็มาจากตระกูลใหญ่ แต่ฝีมือไม่เอาไหนเลย
ต๊กโกวหงส์ ฉีกยิ้มหวานให้กับหลงเซียน ก่อนจะเริ่มลงมือกับเขา
" ต่อไปก็ตาเจ้าแล้ว บัณฑิตน้อย " ต๊กโกวหงส์ ยิ้มหวานราวกับยมฑูต และยิ้มนั้นยิ่งกว่ามัจจุราชเสียอีก เมื่อ หลงเวียนต้องปะทะฝ่ามือของต๊กโกวหงส์ เขาก้าวถอยหลังอย่างจงใจ เพื่อใช้เหล่าบรรดาชายหนุ่มบนเวที ต่างกำแพง เพื่อลดแรงปะทะจากต๊กโกวหงส์
...นางหาใช่หญิงงามเพียงอย่างเดียว แต่เก่งทั้งสติปัญญาและฝีมือ เมื่อเดินทางมากับนางทำให้ข้ารุ้ได้ว่า นางก็เป็นผุ้รู้หนังสือ อ่านออกเขียนได้ นางคงใช้เวลามากมายไปกับการอ่านตำรา และฝึกยุทธ หลงเซียนคิดเช่นนั้น ในขณะก้าวถอยหลัง
ผัวะ เสียงต๊กโกวหงส์ซัดฝ่ามือ 18 นพยุทธใส่ตัวหลงเซียนดังขึ้น เขาถึงกับกระเด็นเกือบตกเวที ดีที่หลงเซียนนั้นมีไหวพริบดี เขาเลยผ่อนแรงด้วยการกระโดดถอยหลังก่อนโดนฝ่ามือของต๊กโกวหงส์ ทำให้เธอสนใจในตัวเขาอยู่ไม่น้อย
ในตอนที่ การดวลกันระหว่างต๊กโกวหงส์ กับ หลงเซียนยังไม่ทันจบ ก็ได้มีบุรุษชุดดำปรากฏตัวขึ้น และกระโดดขึ้นไปบนเวที จี้สะกัดจุดนาง ได้อย่างไม่ยากเย็น เพราะต๊กโกวหงส์กำลังรุกจนลืมรับ เลยตกอยู่ในสภาพแบบนี้
เจ้าบุรุษชุดดำไม่ได้แต่เพียงจี้สกัดจุดนาง มันกลับค่อยๆถอด หน้ากากออกมา และเลียริมฝีปากของต๊กโกวหงส์ อย่างหื่นกาม เหมือนมันไม่ใช่มนุษย์
" ไฮด์ออร์ค " เสียงของเหล่าชายหนุ่มดังขึ้น แต่ละคนก็อยากเข้าไปช่วย ต๊กโกวหงส์กันทั้งนั้น แต่ก็พากันหวาดกลัวไฮด์ออร์ค ที่มีเพียงคนระดับผุ้วิเศษเท่านั้นถึงจะสามารถปราบมันได้ ต่างคนต่างก็ร้องไห้เศร้าโศรกที่การประลองหาคู่นี้จบลงแล้ว
ในนาทีวิกฤตินั้นเอง หลงเซียน ก็ใช้ท่าเท้าท่องวารีที่ได้ร่ำเรียนมาจากอาจารย์ เตียวฮง ชิงตัวต๊กโกวหงส์มาจากมือของ ไฮออร์ค หลี่ซือถู ได้
หลี่ซือถู ทำสีหน้าโกรธจัดที่หญิงงามของมันถูกแย่งไป ทั้งๆที่มันกำลังจะเล่นหนังสด กลางลานประลอง ทำให้อารมณ์ค้างอย่างมาก ถึงขนาดพุ่งเข้าใส่ หลงเซียนแบบไม่ยั้งคิด
ภายในเสี้ยว วินาที หลงเซียนก็รวมรวมพลังลมปราณ แล้วร่ายคาถา เพลิงอัคคี ที่ได้ร่ำเรียนมา
" โอ้ เทพแห่งอัคคีผู้ยิ่งใหญ่ และวิญญาณแห่งไฟทั้งปวง โปรดมอบพลังให้แก่ข้า เพื่อกำจัดศัตรูตรงหน้าให้พินาศมอดไหม้ไปด้วยเถอะ "
หลงเซียนมือหนึ่งกางออกไปยังทิศทางที่ หลี่ซือถู กำลังวิ่งมา ในขณะที่อีกมือ ก็กำลังจับก้นของต๊กโกวหงส์อยู่ สร้างความอับอายให้ต๊กโกวหงส์ยิ่งนัก ไม่นึกว่าหลงเซียนจะเป็นนักฉวยโอกาสมือทองในนาทีวิกฤติแบบนี้
ตูมมมม! เสียงลูกบอลเพลิงอัคคีชนเข้ากับวัตถุหนึ่งดังสนั่น วัตถุนั้นก็คือ หลี่ซือถูที่พุ่งเข้ามาในระยะเผาขน ทำให้มันถึงกับกระอักโลหิตเป็นทาง เนื่องจากรับลูกบอลเพลิงระดับผู้วิเศษไม่ทัน และค่อยๆเป็นลมล้มลงขาดใจตายต่อหน้า หลงเซียนและต๊กโกวหงส์
" เจ้ามันวรยุทธ ระดับผู้วิเศษ นี่นา " ต๊กโกวหงส์อุทานตอนที่หลงเซียนคลายจุดให้เธอแล้ว เพื่อกันการขายหน้าต่อหน้าประชาชี ต๊กโกวหงส์ จึงเลือก หลงเซียนเป็นสามี สร้างความผิดหวังให้กับบรรดาหนุ่มๆที่มาร่วมงานประลองหาคู่นี้ แต่ก็ไม่มีใครคัดค้าน เพราะทั้งสอง เหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก
" เจ้าคนสารเลว แอบจับก้นเค้า บากะ(เจ้าบ้า) " ต๊กโกวหงส์พูดแทบจะเป็นเสียงกระซิบและค้อนสายตาให้หลงเซียน ทำให้หลงเซียน ตอบแบบสุภาพบุรุษ
" ผุ้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด การที่ข้าจับก้นภรรยา มันผิดกฏหมายข้อไหนรึ "
" บากะ บากะ ( เจ้าบ้า เจ้าบ้า ) " ต๊กโกวหงส์ยังคงด่าหลงเซียนไม่เลิก และอายหน้าแดง เข้าไป นอนรอในห้องหอ แต่ก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง เมื่อหลงเซียนเข้ามาและคุกเข่าสารภาพความผิดในคืนนั้น
" น้องหญิง จริงๆแล้วข้ามีภรรยาอยู่แล้ว และไม่ใช่มีแค่ 1 แต่ข้ามีถึง 2 คน "
" นั้นหมายความว่าข้าเป็นคนที่ 3 อย่างนั้นรึยังไง " ต๊กโกวหงส์ตวาดใส่หลงเซียน แล้วทำหน้างอน เพราะเธอได้ประกาศต่อหน้าประชาชีไปแล้วว่า จะรับหลงเซียนเข้าตระกูลต๊กโกว จะมากลับคำตอนนี้ก็สายไปแล้ว
" ถูกต้องแล้ว และว่างๆ ข้าจะพาพวกนางมาแนะนำให้เจ้ารุ้จัก ข้าแน่ใจว่า เจ้าจะเข้ากับพวกนางได้ "
.
.
คืนนี้หลงเซียนนอนไม่หลับ เขาได้รับเงินจากต๊กโกวหงส์ 100 ตำลึง เพราะเธอเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ จึงทำให้เธอไม่ได้เสียดายเงินมากนัก และอีกอย่างคืออยากจะแกล้ง หลงเซียน อีกด้วย
หลงเซียน เดินทางไปตลาด และซื้อโดนัท มา 13 คู่ พร้อมทั้งจ่ายเงิน ทว่า....
" นายท่าน เงินนี่มีมูลค่าแค่ 20 ตำลึงเท่านั้น " เสี่ยวเอ้อกล่าว
" มันเป็นของปลอมหรือ " หลงเซียนถาม
" หามิได้ มันเพียงแต่เป็นเงินเก่า สมัยเลาห์คอน(ราชา) โกไทรอน ก็เท่านั้น สมัยนี้ไม่มีใครใช้กันแล้ว แต่มีพวกบ้าบางคนเก็บสะสมมันจึงทำให้มันยังคงมีค่าอยู่บ้าง "
" งั้นรึ " หลงเซียนทำหน้าเหมือนกับไม่เชื่อหูตัวเอง แต่ในเมื่อเสี่ยวเอ้อพูดแบบนั้น เขาจึงจ่ายเงินนั้นไป 50 ตำลึงเป็นเหรียญของสมัยโกไทรอน หรือก็คือ 10 ตำลึงในสมัยนี้
... ต๊กโกวหงส์ เธอนี่แสบนัก ให้เงินสามีครั้งแรกก็แกล้งกันเสียแล้ว หลงเซียนคิด แล้วเบ้ปากไปมาด้วยความไม่สบอารมณ์ และก็ได้คิดว่า ดีแค่ไหนแล้วที่เธอ ไม่แกล้งให้เงินปลอมมา
30 นาทีต่อมา...
ขาของหลงเซียนที่เดินไปเรื่อยๆ ก็มาหยุดที่ด้านหน้าร้าน เจ๊มาเจนเต้ ที่โด่งดังเรื่องเหล้าองุ่นเทวะ เขาจึงเข้าไปจะชิมเหล้วซักหน่อย
ที่นั่นเอง ที่เขาได้พบกับ เยว่อิ๋งอิ๋ง ดรุณีน้อยเด็กเสิร์ฟสาว ที่หุ่นสมส่วนยิ่งนัก หน้าอกหน้าใจไม่ใหญ่ไม่เล็กกำลังดี คงประมาณคัพ B ถึงคัพC ละกระมัง เธอกำลังร่ายรำกระบวนท่าต่างๆ และเสิร์ฟเหล้าให้กับทุกคนในร้าน แล้วร้องเพลงไปด้วย คลอจังหวะไปกับ โอฮาโอ้ที่เจ๊มาเจนเต้ กำลังเล่นอยู่
ในขณะที่หลงเซียน กำลังจะพูดอะไร เจ้าขุนนางมนตรา ฮาคุเร ก็ลุกขึ้นมาจับหน้าอกของ เยว่อิ๋งอิ๋ง แล้วพูดด้วยภาษาญี่ปุ่นว่า
" โอนากะเฮตตะ ( หิวจังเลย ) "
ตอนนั้นเองที่ เยว่ทิซิม พ่อของเยว่อิ๋งอิ๋ง รีบเข้าไปห้าม ฮาคุเร แล้วเอาข้าวผัดสับปะรดมาเสิร์ฟ แต่ฮาคุเร ไม่รับ เขาถีบเยว่ทิซิมจนกระเด็น ทำให้หลงเซียนโกรธมาก เขาจึงพูดภาษาญี่ปุ่น อีกประโยคหนึ่งพร้อมโยนข้าวผัดสับปะรดที่กำลังร้อนเข้าใส่หน้า ฮาคุเร
" เคียววะ โกสุจิซามะ โฮนโตะ ทาเบะไน เดสก๊ะ ( วันนี้นายท่านไม่กินข้าวจริงๆเหรอ ) " หลงเซียนพูดทีเล่นทีจริงทำให้ ฮาคุเร โกรธเขาหันหน้าเข้ามาเตรียมปะทะกับ หลงเซียน เพราะหยิ่งในศักดิ์ศรี ของขุนนางมนตรา
" ตายแกตาย " ฮาคุเร มือหนึ่งจับแขนเยว่อิ๋งอิ๋งไว้ อีกมือ ก็รวบรวมพลังลมปราณ แล้วกล่าวคาถาไฟออกมา
ฟ้าววว ลุกไฟใหญ่ยักษ์ ราว 10 เซนติเมตร จำนวนสิบลูกพุ่งเข้าใส่ หลงเซียน ราวม้าพยศ ดีที่หลงเซียนไหวพริบดี จึงเตะลูกไฟกลับไปหา ฮาคุเรได้หมด
ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม!
ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม!
ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม!
เสียงระเบิดดังไปทั่วตัวของฮาคุเร หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ทุกคนก็ได้กลิ่นเนื้อไหม้ สภาพของขุนนางมนตรา ฮาคุเร ในตอนนี้ เป็นตายเท่ากัน เยว่อิ๋งอิ๋ง จึงรีบร่ายมนต์รักษา
" Cure " สิ้นเสียงหวานๆ ก็มีแสงสีเขียวมาห่อหุ่มร่างของ ฮาคุเร
" แม่นางกำลังจะทำอะไรน่ะ ข้าอุตส่าห์ช่วยเจ้านะ " หลงเซียนกล่าวค้อน เยว่อิ๋งอิ๋ง ทำให้เธอต้องบอกเหตุผลในการรักษาขุนนางมนตราคนนี้
" ถ้าเขาตายท่านจะถูกทหารตามล่าเอานะ เขาเป็นคนชั้นสูงด้วย ท่านอาจจะอยู่ที่เมืองนี้ไม่ได้ " เยว่อิ๋งอิ๋งกล่าว
ในไม่ช้า ขุนนางมนตราฮาคุเร ก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ในแววตาของเขาปรากฏ แววตาหวาดกลัว หลงเซียนเป็นอย่างมากราวกับเขาเป็นมัจจุราช
" ฝ..ฝากไว้ก่อนเถอะ " ฮาคุเร กล่าวแล้วรีบวิ่งหนีออกไปจากร้านของเจ๊มาเจนเต้ในทันที ตอนนั้นเองหลงเซียนเองก็กำลังจะออกไปจากร้าน แต่ถูกมือของเยว่ทิซิมมาดึงมือเอาไว้
" ท่านเป็นคนทำให้เกิดเรื่องนี้ เพราะฉะนั้นท่านต้องรับผิดชอบลูกสาวข้า เพราะนางไม่อาจทำงานในร้านนี้ได้อีกแล้ว " เยว่ทิซิมกล่าวด้วยสายตาจริงจัง
หลงเซียนหันไปมองตา เยว่ทิซิม นางมีใบหน้ารูปไข่ที่งดงามยิ่งนัก ถ้าเป็นชายควรจะชมนางว่า สวยราวเทพธิดา แต่ตอนนี้ หลงเซียนมีเมีย สามคนแล้ว เขาจึงกำลังจะปฏิเสธนางแต่ เยว่อิ๋งอิ๋งกลับพูดขึ้นมาก่อน
" ข้าจะติดตามท่านไปทุกหนทุกแห่ง แม้ว่าท่านจะมีเจ้าของแล้ว แต่คนเราก็มี 4ห้องหัวใจ จะแบ่งให้ข้าซักห้องไม่ได้รึไง "
เพียงคำพูดแค่นั้นของเยว่อิ๋งอิ๋ง หลงเซียนก็ไม่อาจทำอะไรได้อีกแล้ว เพียงแต่พยักหน้ารับเยว่อิ๋งอิ๋ง เป็นเมียคนที่สี่ และเขาก็พาเธอจากไป โดยให้สัญญากับเยว่ทิซิม ว่าจะรัก และเลี้ยงดูลูกสาวเขาเป็นอย่างดี
*****************************************************************************มีเรื่องอยากถามผุ้รุ้หน่อยครับ ชาวจูเฉิน นี่คือ พวกหนี่เจิน ที่ตอนหลังได้เป็นราชวงศ์ชิง ป่าวครับ เห็นในหนังเขาบอกว่า ชาวจูเฉิน ไล่ราชวงศ์ ซ่ง ลงใต้ แล้วสถาปนา กิมก็ก อะครับ ถ้าใครรู้ช่วยบอกหน่อยนะ กำลังติดหนังประวัติศาสตร์ สุดท้ายนี้ ไว้พบกันใหม่ครับ จ้ายเจี้ยน