[วายุพาร์ท]
วันนี้หลังเลิกเรียน ผมได้แยกย้ายกับเพื่อน ๆเพื่อมายืนรอรถเมล์อยู่บริเวณหน้าโรงเรียนเหมือนทุก ๆ วัน แต่วันนี้ผมออกจากโรงเรียนมาช้ามากเลยทำให้ผมมาไม่ทันรถเมล์รอบแรก ผมจึงต้องยืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์คนเดียว แต่ผมก็เจออุปสรรคสองต่อเพราะวันนี้ฝนดันตกหนักมาก รถเมล์ก็เลยไม่มาสักที ผมจึงต้องนั่งรอรถเมล์นานถึงครึ่งชั่วโมงกว่าผมจะมองเห็นรถเมล์กำลังวิ่งมาอยู่ไกลๆ
ผมดีใจมากที่ในที่สุดรถเมล์ก็มาแล้ว ผมจึงรีบกระเป๋านักเรียนของผมมาถือไว้ในมือแล้วผมก็ออกมายืนรอรถเมล์อยู่ริมถนนเพื่อรอขึ้นรถ
แต่ในขณะนั้นมีรถตู้คันหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาที่ป้ายรถเมล์อย่างรวดเร็วแล้วก็พุ่งตรงมาที่ผมจนชนผมเข้าตรง ๆ และผมก็รู้สึกว่าผมกระเด็นออกจากริมถนนไปเล็กน้อยและรู้สึกปวดหัวมาก
ผมยกมือขึ้นมาแตะที่หน้าผากของผมบริเวณที่เจ็บ แล้วผมก็ก้มมองดูมือของผมปรากฏว่า...ผมเห็นเืเปื้อนติดเต็มมือของผมออกมา และนั่นก็ทำให้ผมกลัวมากจนผมหายใจติดขัดเพราะผมกลัวเืมาก แล้วสติของผมก็ค่อยมืดลงแต่ผมรู้สึกเหมือนว่ามีใครบางคนมาอุ้มผมออกไปจากบริเวณนั้นแล้วผมก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย...
[เควินพาร์ท]
เมื่อสองเดือนก่อนผมเพิ่งจะสูญเสียภรรยาและลูกในท้องของเธอไปเพราะความประมาทของเด็กคนชายหนึ่งหลังจากนั้นผมก็คิดเอาไว้ว่า...ยังไงผมก็จะทำให้เด็กคนนั้นได้รับโทษให้ถึงที่สุดให้ได้ผมจะทำให้มันต้องโทษจำคุกไปตลอดชีวิต ผมจึงส่งรามลูกน้องคนสนิทของผมให้คอยดูแลคดีนี้อย่างใกล้ชิดเพราะรามเป็ทนายของผม และยังเป็คนสนิทของผมที่ผมไว้ใจมากด้วย
รามทำงานกับผมมาั้แ่ผมเริ่มก่อตั้งกลุ่มมาเฟียของผมขึ้นมาแรกๆ จนตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบจะห้าปีแล้ว และผมก็ได้เป็เควินผู้ยิ่งใหญ่จนถึงทุกวันนี้
ทุก ๆ คดีที่มีปัญหา...รามจะเป็คนจัดการให้ผมด้วยตัวของเขาเองทั้งหมดและเขาก็ทำได้ดีมากจนทำให้ผมไว้ใจเขา แต่เพราะผมไว้ใจเขามากผมจึงปล่อยให้เขาเป็คนจัดการคดีของภรรยาผม
แต่ใน่สองเดือนที่ผ่านมา...ผมไม่ได้อยู่ที่บ้านเลยเพราะผมเสียใจมากที่ต้องสูญเสียภรรยาและลูกของผมไปไปอย่างกระทันหัน เื่ภรรยาผมไม่ได้เสียใจมากเท่าไหร่เพราะผมไม่ได้รักเธอเลย แต่ที่ผมเสียใจมากกว่าคือ...เื่ลูกเพราะลูกคือสายเืของผม และด้วยความที่ผมเสียใจมาก ผมจึงบินไปพักทำใจที่ต่างประเทศเป็เวลานานถึงสองเดือน
เมื่อผมกลับมา...ผมหวังว่าผมจะได้ฟังข่าวดีข่าวดีที่ว่า...เด็กคนที่ก่อเหตุคนนั้นติดคุกตลอดชีวิต แต่มันไม่ใช่เลย เพราะรามได้เดินเข้ามาบอกผมว่า...คดีนี้รามแพ้เนื่องจากเด็กคนนั้นยังเป็ผู้เยาว์และเขาไม่ได้มีเจตนา มันเป็อุบัติเหตุโดยทนายฝ่ายนั้นได้อ้างว่า...ภรรยาของผมเดินข้ามถนนสุ่มสี่สุ่มห้าและไม่ดูรถเอง
เื่นี้ทำให้ผมโกรธมากแต่ตอนนี้ผมคงทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะยังไงตอนนี้เด็กคนนั้นก็พ้นข้อกล่าวหาไปแล้วทุกข้อกล่าวหาแต่สิ่งเดียวที่ผมทำได้ตอนนี้ก็คือ...ฆ่ามันทิ้งซะแต่ผมคิดว่ามันคงง่ายเกินไปถ้าหากผมจะแค่เดินเข้าไปฆ่ามันทิ้งไป ผมจึงคิดว่า...ผมจะเป็คนกักขังมันเองผมจะทำให้มันรู้ว่าความผิดของมันได้สร้างความสูญเสียให้ผมมากแค่ไหน
ผมสั่งให้ลูกน้องของผมไปดักรอมันอยู่หน้าโรงเรียนแล้วก็ให้พามันมาหาผมที่บ้านแบบเป็ ๆ เพราะผมจะจัดการกับมันเอง ผมจะทำให้มันตายเองอย่างช้าๆ ด้วยมือของผมเอง
ผมนั่งรอฟังข่าวดีนี้อยู่ที่ห้องทำงานของผมอย่างนิ่งสงบและเพียงเวลาไม่นานลูกน้องของผมคนหนึ่งก็เดินเข้ามาเคาะประตู แล้วก็บอกกับผมว่า
"นายครับ? ผมพาวายุมาแล้วครับ"
"หึ!!! แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน? ทำไมไม่พามันมาหาฉันล่ะ?"
"เอ่อ...คือว่าพอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะครับนายตอนนี้วายุหมดสติอยู่ครับนาย ผมเลยเอาไปขังไว้ในคอกม้าเก่าก่อนครับแล้วก็ตามหมอมาดูแลเขาแล้วครับ"
"มันเป็อะไร? มันขัดขืนหรือไง?ทำไมถึงต้องตามหมอมาดูแลมันด้วย?"
"คือ...วันนี้ฝนตกหนักและถนนลื่นมากผมก็เลยขับรถเฉี่ยวเขานิดหน่อยครับ เขาเลยหมดสติไปครับ"
"อืม...แล้วทำไมไม่ชนมันให้ตายไปเลยล่ะทำไมถึงให้แค่เฉี่ยว"
"เอ่อ"
"ไปได้แล้วไป เดี๋ยวฉันจัดการเอง"
"ครับนาย"
หลังจากที่ลูกน้องของผมมาแจ้งข่าวเื่วายุกับผมผมก็ลุกขึ้น แล้วผมก็เดินไปหยิบปืนพกคู่ใจของผมเหน็บข้าวเอวเดินออกจากห้องทำงานไปผมตรงไปที่คอกม้าเก่า พอผมไปถึง ผมก็ค่อย ๆ เปิดประตูสังกะสีเข้าไปแล้วผมก็ต้องเอามืออุดจมูกไว้ เพราะกลิ่นเหม็นมากอาจจะเป็เพราะที่นี่เป็คอกม้าเก่า ไม่มีใครเข้ามาหลายปีเลยทำให้กลิ่นอับมากไปหน่อย
ผมมองดูไอ้เด็กวายุที่ตอนนี้กำลังนั่งหลับอยู่ตรงมุมคอกม้า ท่าทางของมันนั้นดูอ่อนเพลียและมอมแมมมากผมเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วก็เชยคางของมันขึ้นมา เพื่อจะดูหน้าของมันให้ชัด ๆ เพราะผมอยากดูหน้าไอ้คนที่มันฆ่าภรรยาและลูกของผมว่ามันหน้าตาเป็ยังไง
พอผมได้เห็นหน้าของวายุใกล้ ๆ และชัดเจน ก็ทำให้ผมรู้ว่า...วายุหน้าตาดีมากขนาดดูมอมแมมขนาดนี้ ก็ยังไม่สามารถปิดซ่อนรูปลักษณ์ที่น่ามองนี้ได้เลยผมนั่งพิจารณาหน้าตาของวายุอย่างพอใจอยู่นานจนลืมตัว
จนตอนนี้วายุรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา แต่พอวายุตื่น ไอ้เด็กวายุมันก็ปัดมือผมออกจากปลายคางของมันเหมือนคนที่หวงเนื้อหวงตัวมากผมยิ้มออกมาอย่างพอใจกับท่าทางสะดิ้งของมัน แล้วมันก็ถามผมเสียงสั่นว่า
"คุณเป็ใคร? แล้วพาผมมาที่นี่ทำไมครับ?"
"มึงอยากรู้เหรอว่ากูเป็ใคร?"
"ผมไม่เคยรู้จักคุณ แล้วผมอยู่ที่ไหน? ช่วยพาผมออกไปจากที่นี่ได้ไหมครับ?"
"คงจะไม่ได้หรอกนะ เพราะที่นี่จะเป็บ้านหลังใหม่ของมึง"
"คุณเป็ใคร?"
"กูชื่อเควิน มึงเคยได้ยินไหม?"
"ไม่! ผมไม่เคยได้ยิน! ผมไม่รู้จักคุณ!"
"ก็กูบอกมึงอยู่นี่ไงว่ากูชื่อเควิน มึงหูหนวกรึไงวะ?ห๊ะ!!!"
"คุณเป็คนพาผมมาที่นี่เหรอ? คุณพาผมมาที่นี่ทำไม?คุณ้าอะไร?"
"กู้าให้มึงรู้ว่า...ความผิดที่มึงก่อขึ้น มันจะไม่จบง่ายๆ เพราะกูจะขังมึงไว้ที่นี่จนกว่ามึงตาย"
"ผมผิดอะไร? ผมไปทำอะไรให้คุณ?ทำไมคุณต้องทำแบบนี้กับผมด้วย?"
"มึงทำผิด...เพราะเมื่อสองเดือนก่อนมึงขับรถชนเมียกับลูกของกูที่ถนนเลี่ยงเมือง มึงจำได้ไหม?"
"คุณเป็สามีของผู้หญิงคนนั้นเหรอ?"
"หึ! ทีนี้มึงรู้หรือยังว่า...มึงทำอะไรผิด?"
"ผมเสียใจด้วยนะครับ แต่คดีนี้ปิดไปแล้วนี่ครับแล้วผมก็พ้นข้อกล่าวหาแล้วด้วย ผมไม่ได้ทำนะครับ ผมไม่ได้เป็คนขับรถชนเธอนะครับ "
เพี๊ยะ!!! อึก...
"ถ้ามึงไม่ได้ขับรถชนเธอแล้วทำไมมึงถึงนั่งจับพวงมาลัยอยู่ในรถ มึงคิดจะหลอกกูเหรอวะ? ห๊ะ!!!"
"เื่นี้ผมอธิบายได้นะครับ"
เพี๊ยะ!!! อึก...
"มึงไม่ต้องมาแก้ตัวอะไรอีกแล้ว เพราะกูรู้ทุกอย่าง ถึงแม้ว่ากูจะไม่ได้ติดตามคดีนี้อย่างใกล้ชิดแต่กูก็รู้ว่ามึงเป็คนขับรถชนเมียกู"
"ผมไม่ได้ทำ!!! เพี๊ยะ!!! ฮึก อึก"
"ไอ้ผู้ร้ายปากแข็ง คืนนี้มึงนอนสูดกลิ่นขี้ม้าไปก่อนก็แล้วกันนะ?เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะมาเยี่ยมใหม่?"
"ฮึก ฮึก ผมไม่ได้ทำนะ ผมไม่ได้ทำ"
หลังจากที่ผมได้พูดคุยกับวายุเล็กน้อยก็ทำให้ผมรู้ว่า...ไอ้วายุมันยังเด็กมากจริง ๆ แถมร่างกายบอบบางอย่างกับผู้หญิงที่จริงผมถูกใจวายุมาก ถ้าไม่ติดว่าผมเกลียดมัน และมันยังทำผมอารมณ์เสียมากเพราะมันเอาแต่พูดว่า...มันไม่ได้ทำ มันปากแข็งมาก ผมไม่แปลกใจเลยว่า...ทำไมมันถึงได้หลุดจากคดีนี้ไปได้ผมคิดว่า...คงเป็เพราะมันชอบเถียงนี่เอง และเพราะมันชอบเถียงเป็เด็กเลี้ยงแกะ ผมเลยควบคุมอารมณ์ไม่อยู่และผมยังเผลอตบหน้ามันไปหลายครั้งจนมันเืกลบปาก แต่ถึงขนาดนั้นมันก็ยังพูดว่า...มันไม่ได้ทำมันหน้าด้านจริง ๆ
ผมเดินออกจากคอกม้าเก่าไป โดยที่ผมทิ้งให้ไอ้วายุมันนั่งสะอื้นร้องไห้อยู่ที่นั่นตามลำพังและผมก็ไม่ได้รู้สึกสงสารมันเลย ผมแค่คิดว่า...ผมจะปล่อยให้มันหิวตายอยู่ที่นั่นมันจะได้สาสมกับความผิดของมัน
ผมเดินหัวเสียกลับเข้ามาที่ห้องทำงานเหมือนเดิมแล้วผมก็เห็นรามนั่งรอผมอยู่ในห้องทำงานผมจึงเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งของผม แล้วผมก็ถามรามอย่างไม่พอใจว่า
"มาทำไม?"
"คุณเควิน? ผมได้ยินพวกลูกน้องมันคุยกันว่า...คุณเควินจับเด็กวายุมาขังไว้ที่คอกม้าเก่าผมเลยมาถามดูว่าจริงหรือเปล่าครับ?"
"จริง"
"คุณเควินปล่อยเด็กคนนั้นไปเถอะครับ? วายุยังเด็กมากนะครับ?"
"ฉันรู้ว่ามันยังเด็ก แต่มันทำลูกเมียฉันตาย"
"แต่คดีนี้วายุพ้นผิดแล้วนะครับ วายุไม่ได้ทำครับ"
"ตอนแรกฉันแปลกใจมากเลยนะว่า...ทำไมนายแพ้คดีนี้แต่ตอนนี้ฉันกระจ่างแล้วว่า...ที่นายแพ้ก็เพราะนายเข้าข้างฝ่ายตรงข้ามนี่เอง"
"คุณเควินครับ? ศาลไม่ได้ตัดสินมั่วนะครับ?"
"ราม!!! นายอย่ามาสะเออะสอนฉันนะถ้านายยังอยากจะทำงานที่นี่อยู่ นายไม่ต้องออกความเห็นอะไรอีกแล้วเพราะตอนนี้นายไม่ใช่ทนายของฉันอีกแล้ว แต่นายเป็แค่เลขา นายมีหน้าที่แค่ตรวจเอกสารและสรุปตารางงานให้ฉันแค่นั้น"
"ถ้างั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ?"
"อืม"
ผมอารมณ์เสียมาก ผมก็เลยพูดไม่ดีกับรามไปผมรู้ว่าผมพูดแรงไป เพราะที่ผ่านมาผมเคารพการตัดสินใจของรามมากแต่ครั้งนี้รามทำให้ผมผิดหวังมากจริง ๆ ผมเลยจ้างทนายคนใหม่เข้ามาทำงานแทนรามแล้วก็ลดตำแหน่งของเขาลงเหลือแค่...เป็เลขาเท่านั้น...
.....
ซันด๊อก
495
