ตอนที่ 16 สั่งสอนซูเชี่ยนเชี่ยน (1)
ป๋ายเอ้าเสวี่ยก้าวช้าๆ มาข้างกายชุ่ยอวี้ ป้อนโอสถให้ชุ่ยอวี้เม็ดหนึ่ง
ชุ่ยอวี้หลังจากกินโอสถลงไปแล้ว ความเ็ปเมื่อครู่พลันหายไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับสิ่งที่ประสบพบเจอเมื่อครู่เป็ฝันฉากหนึ่ง
ทว่ากลับได้ยินป๋ายเอ้าเสวี่ยเอ่ยขึ้น “มันแค่ช่วยชะลอเวลาหนึ่งนาทีเท่านั้น หากฤทธิ์หมดแล้ว ความเ็ปจะเข้ามากล้ำกรายทันที ถ้าหากเ้าไม่อยากััอีกก็พูดมาเถอะ”
“คุณหนูใหญ่ เป็ซูอี๋เหนียงกับคุณหนูรองที่ให้ข้าทำ ทุกอย่างล้วนเป็พวกนางที่ให้ข้าทำ ขอคุณหนูใหญ่อย่าทรมานข้าเลย มอบความตายให้ข้าเถิด” ชุ่ยอวี้ได้ยินคำกล่าวของป๋ายเอ้าเสวี่ยแล้ว รีบเอ่ยทันใด ก่อนจะหลับตาลงในตอนที่เอ่ยจบ
ป๋ายเอ้าเสวี่ยได้ยินคำกล่าวของชุ่ยอวี้ มองไปทางซูเชี่ยนเชี่ยนอย่างไม่แปลกใจเท่าไรนัก “ในเมื่อซูอี๋เหนียงกับน้องหญิงชอบโจ๊กรังนกขนาดนี้ วันนี้เอ้าเสวี่ยจะให้พวกท่านซดมันจนอิ่มหนำ”
ซูเชี่ยนเชี่ยนรู้ว่าชุ่ยอวี้ตายแล้ว แต่ความจริงก็ได้ถูกชุ่ยอวี้พูดออกมาแล้ว กำลังคิดจะแย้งแต่กลับได้ยินวาจาของป๋ายเอ้าเสวี่ยก่อน เกือบกระอักเืเก่าออกมาเพราะความโมโห
“ไปเอาโจ๊กรังนกทั้งหมดที่ห้องครัวมา บอกว่าซูอี๋เหนียงจะกิน อนุน้อยใหญ่ในจวนอัครเสนาบดีคงมีมากมายกระมัง น่าจะอยากกินโจ๊กรังนกกันหมด แต่วันนี้คงไม่มีส่วนของพวกนางแล้ว เพราะว่าซูอี๋เหนียงกับคุณหนูรองขอเหมาทั้งหมด แล้วก็ไปเรียกคุณหนูรองมาด้วย ทำอะไรรวดเร็วหน่อย” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองสาวใช้สองนางที่อยู่ใกล้ประตู เอ่ยสั่งการ
ทั้งสองคนพอได้ฟังคำกล่าวของป๋ายเอ้าเสวี่ย รีบจากไปทันที
ป๋ายเอ้าเสวี่ยไม่กลัวว่าพวกนางจะไปฟ้องป๋ายชีเวย เพราะวันนี้ ต่อให้ป๋ายชีเวยมาก็ไม่มีประโยชน์
“ป๋ายเอ้าเสวี่ยวันนี้เ้าทำตัวอุกอาจ กล้าทำกับข้าแบบนี้ นายท่านจะต้องไม่ปล่อยเ้าไปแน่” ซูเชี่ยนเชี่ยนมองการสั่งการเด็ดขาด รวดเร็ว เป็ขั้นเป็ตอนของป๋ายเอ้าเสวี่ย เอ่ยขึ้นเสียงดัง
ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองดูซูเชี่ยนเชี่ยนที่ตวาดคำรามสายตาเย็น เอ่ยขึ้น “วันนี้ต่อให้ท่านเสนาบดีมาก็ไม่มีประโยชน์ พวกเ้ากล้าคิดร้ายต่อข้า เช่นนั้นก็ต้องได้รับการลงทัณฑ์ที่เท่าเทียมกัน ที่ข้าเคยอดทนขนาดนั้นก็ไม่ใช่เพราะกลัวพวกเ้า เป็ครอบครัวเดียวกันแต่พวกเ้ากลับทำกับข้าแบบนี้ เช่นนั้น เหตุใดข้าจะต้องเห็นพวกเ้าเป็คนครอบครัวเดียวกันอีก”
ซูเชี่ยนเชี่ยนเบิกตามองป๋ายเอ้าเสวี่ยถลน ในภาพจำนางป๋ายเอ้าเสวี่ยเป็พวกขลาดเขลาขวัญอ่อนมาโดยตลอด
ทุกครั้งที่เห็นพวกนางล้วนแต่จะระมัดระวัง ด่าว่าหลู่เกียรตินางก็ไม่เคยถูกต่อต้านโต้กลับ
วันนี้เปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงเช่นนี้ มันก็ทำให้ซูเชี่ยนเชี่ยนรับไม่ไหว และก็ไม่อาจรับมันได้ จบชีวิตหนึ่งชีวิตโดยไม่ลังเลเห็นใจแม้เพียงนิด แผนการความคิดไม่ด้อยไปกว่านาง ท่าทางโเี้เืเย็น ดูเหมือนกับนี่คือป๋ายเอ้าเสวี่ยที่เกิดใหม่
ซูเชี่ยนเชี่ยนรู้ ป๋ายเอ้าเสวี่ยหญิงอ่อนแอที่ยอมให้พวกนางเหยียดหยามตามใจนางนั้น เลือนหายจากไปโดยพวกนางไม่รู้ตัวแล้ว
ป๋ายเอ้าเสวี่ยในตอนนี้ไม่ใช่คนที่พวกนางจะกะเกณฑ์ได้แล้ว
ในตอนที่ซูเชี่ยนเชี่ยนครุ่นคิด ก็มีสาวใช้ยกตะกร้าก้าวๆ เร็วเข้ามาในเรือนใบแล้วใบเล่า
ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองตะกร้าแต่ละใบนั่น รอยยิ้มบนใบหน้าเด่นชัดยิ่งกว่าเดิม
“คุณหนูใหญ่ พวกเราทำตามที่คุณหนูใหญ่สั่ง ตักโจ๊กรังนกของทั้งจวนอัครเสนาบดีมาแล้ว ยังมีส่วนหนึ่งกำลังทำอยู่ ประเดี๋ยวจะส่งมาเ้าค่ะ” สาวใช้ร่างเล็กนางหนึ่งเดินมารายงานตรงหน้าป๋ายเอ้าเสวี่ยด้วยตัวสั่นเทา
ป๋ายเอ้าเสวี่ยได้ยินวาจาสาวใช้ พยักหน้าเอ่ยอย่างพึงพอใจ “ทำได้ไม่เลว ภายหน้ามาอยู่เรือนข้าแล้วกัน”
สาวใช้พอได้ฟังเงยหน้าอย่างตื่นเต้น มองป๋ายเอ้าเสวี่ยพร้อมเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม “บ่าวเซียงเสวี่ย ขอบคุณคุณหนูใหญ่ที่ให้โอกาส บ่าวจะไม่ให้คุณหนูใหญ่ผิดหวัง”
542
