“อิ้งค์”
“พ่อเลี้ยงมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงคะ เดี๋ยวแผลก็อักเสบอีกหรอก”
เธอบอกพร้อมกับเข้าไปช่วยประคองจับเสาน้ำเกลือให้ก่อนพาเขาเดินกลับมายังห้องตามเดิม ถึงจะแสดงท่าทีว่าเป็ห่วงเขามากมายแต่ก็ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาสักนิด จนถึงห้อง เขารู้ว่าเธอพึ่งผ่านการร้องไห้มาและคงไม่อยากให้เขารู้แล้วรอยแดงที่ข้างแก้มนวลใสที่เด่นชัดนั่นอีกเห็นแล้วทำเขาไม่พอใจที่เป็ต้นเหตุให้เธอต้องมาเจอเื่แบบนี้
“รุตไปหาอะไรมาให้ฉันกินหน่อย”ทันทีที่ถึงเตียงก็หันไปสั่งวรุตเพื่อจะได้อยู่กับเธอสองคน
“อิ้งค์ไปเองดีกว่าค่ะ”
ได้โอกาสเธอจึงหาทางหนีทีไล่ ไม่อยากอยู่ให้เขาถามหรอกแต่เขาก็รู้ทันรีบขัดไว้เสียก่อน
“ไม่ต้องครับให้วรุตไป”เขาบอกเสียงเรียบก่อนส่งสัญญาณให้วรุตรีบออกไป
“ครับ” หลังประตูถูกปิดลงเท่านั้นแหละภายในห้องมีแต่ความเงียบ จนหญิงสาวต้องเป็ฝ่ายชวนเขาคุยก่อน
“คุณลุกจากเตียงทำไมคะแผลยังไม่หายดีเลย”
“ช่างแผลสิ” คิมหันต์บอกน้ำเสียงเรียบ ไม่พอใจที่เธอเลือกที่จะเงียบไม่พูดความจริงแถมเปลี่ยนเื่อีก
“ทำไมพูดแบบนี้คะ”
“เพราะคุณสำคัญกว่าผมเลยเป็ห่วงคุณมากกว่าแผลที่แขนนี่”
“ห่วงฉันทำไมคะฉันไม่ได้เป็อะไรสักหน่อย” เธอเฉไฉ
“อิ้งค์หันหน้ามามองตาผมหน่อย”
เมื่อเธอไม่ยอมหันมาสบตากันเขาจึงจัดการเชยคางเธอขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำมองเขาอย่างหลบไม่ได้ เธอเสียใจที่เป็ต้นเหตุทำให้เขาเป็เช่นนี้แต่ยังพยายามทำตัวให้เป็ปกติ ถึงอย่างนั้นเขาก็ดูออก
“ฟังผมนะที่ผมเจ็บตัวมันไม่ใช่ความผิดของคุณ ผมตั้งใจเข้าไปบังะุให้คุณเองเพราะผมไม่อยากให้คุณเป็อะไร ผมยอมเจ็บเองดีกว่าเห็นคุณต้องเจ็บตัว”
“แต่ถ้าฉันไม่เข้ามาในชีวิตคุณคุณก็คงไม่ต้องมาเจอเื่พวกนี้ ไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้” พูดไปน้ำตาเ้ากรรมก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ไหว
“แต่ผมกลับดีใจที่ได้เจอคุณต่อให้ต้องเจอเื่เลวร้ายมากกว่านี้ ผมก็ไม่เสียใจเพราะฉะนั้นคุณห้ามโทษตัวเองอีก ต่อจากนี้ผมจะปกป้องคุณด้วยชีวิตของผมผมจะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงที่ผมชอบต้องตกอยู่ในอันตรายอีก”
ดวงตาคมจ้องมองเข้าไปในดวงตาโตกลมที่มีน้ำตาอย่างลึกซึ้งสื่อความหมายฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นเช็ดน้ำตาทั้งสองข้างให้อย่างอ่อนโยนปลายนิ้วปาดเกลี่ยตรงรอยช้ำแดงที่เด่นออกมาอย่างเบามือ -เธอไม่ควรต้องมาโดนอะไรแบบนี้-เขาคิด
“ผมขอโทษ”เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับก้มลงซับจูบที่รอยแดงเด่นนูนนั้นอย่างนุ่มนวลทำหญิงสาวใจเต้นรัวแทบหายใจไม่เป็
“พ่อเลี้ยง…อื้อ…”
ไม่มีเสียงใดหลุดรอดออกมาได้อีก ตอนนี้เขาปิดปากนุ่มนิ่มของเธอด้วยปากของเขาไอร้อนของริมฝีปากยามเมื่อัักัน ทำให้เกิดความรู้สึกวาบหวามอย่างบอกไม่ถูกเธอไม่ได้ผลักไส ส่วนเขาไม่ได้ล่วงล้ำเพียงแตะริมฝีปากลงเบาๆ ก่อนผละออกอย่างแสนเสียดายเพราะไม่อยากทำให้เธอใจากการกระทำนี้
“ผมชอบคุณ ชอบคุณจริง ๆนะครับอิ้งค์ต่อให้ต้องตกน้ำลุยไฟหรือต้องโดนยิงอีกกี่ครั้ง ผมก็จะทำแบบเดิม หากผมยังมีลมหายใจอยู่ ผมก็จะปกป้องคุณเท่าที่ผู้ชายคนนี้จะทำได้”
หยดน้ำตาที่หลั่งไหลหลังจากคำพูดของเขาถูกมือหนาคอยเกลี่ยซับออกให้ครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากหญิงสาวแต่เขาก็รับรู้ได้ว่าเธอเข้าใจในสิ่งที่เขาสื่อออกไปร่างบางถูกดึงเข้ามาสวมกอดแแ่
“ถ้าจะมีคนผิด คนคนนั้นก็ต้องเป็ไอ้พวกชั่วนั่นผมสัญญาว่าจะจับพวกมันมาให้กฎหมายลงโทษให้ได้ ”
“ขอบคุณนะคะพ่อเลี้ยง สำหรับทุกเื่เลยฉันไม่เคยเจอใครที่ดีกับฉันขนาดนี้ แต่ฉันเป็แค่ผู้หญิงธรรมดาฉันคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณหรอกค่ะ”-นี่เธอกำลังปฏิเสธเขาอยู่หรือนี่-เขาคิด
763
