เหอผิงฟาหยางยืนรอ หวงหลานที่เพิงเก่าที่นางเคยให้เป็ที่ช่วยคน กลับไร้แม้เงาของหวงหลาน
“องค์ชาย นี่ ก็เลยเวลามากแล้ว แม่นางน้อยหวงหลานคงไม่มีแล้ว”
“รออีกสักพักดีไหม บางที่วันนี้นางอาจมาสายๆ ”
“แต่นี่ก็ใกล้ยามเที่ยงแล้วหากองค์ชายชักช้า เกรงว่า จะไม่ทันเวลาดื่มชากับ แม่นางหลงถานไป๋อี้ชิง”
“รอนางอีกสักครู่หากนางไม่มา ค่อยไปที่บ้านตระกูลหลงถาน”กงฉานเดินไปที่ ร้านซาลาเปาข้างๆ
“ท่านลุง แม่นางน้อยหวงหลานท่านรู้ไหมว่านางวพำนักที่ไหนกัน”
“ ใครๆ ก็รู้ว่า ไม่มีใครรู้ว่าแม่นางน้อยหวงหลานพำนักที่ไหน ครั้งหนึ่งเคยมีคนคิดสะกดรอยตามแต่ทว่ากลับถูก ท่านป้า หลิวเหยียน ลงไม้ลงมือเสียปางตายั้แ่นั้นมาก็เลยไม่มีใครกล้าเข้าใกล้สองคนแม่ลูกอีกเลย”
“แล้วรู้หรือไม่ทำไมวันนี้แม่นางน้อยหวงหลานจึงไม่มา"
"นั่นอาจเป็เพราะ นางป่วยไข้ปกติแม่นางน้อยหวงหลานไม่ทาคนเดียวก็มากับมารดาหลิวเหยียน"
ฟาหยางขมวดคิ้ว
"ท่านลุง นางพำนักอยู่ที่แห่งใด"ลุงขายซาลาเปาส่ายหน้าช้าๆ
"องค์ชายไร้วาสนาได้ได้ชิดเชื้อมีเพียงวาสนาได้พานพบ"
"ข้าจะมาอีกทีวันพรุ่งนี้"กงฉานถอนหายใจ กับใบหน้าเศร้าหมองของเหอผิงฟาหยางที่แม้จะก้าวเดินนำหน้าแต่ภายในใจของฟาหยางกงฉานรู้ดีว่าไม่มีทางยอมแพ้สิ่งใดง่ายๆ
บ้านหลงถาน
"คุณหนูรอองค์ชายอยู่นานแล้ว"ฟาหยางเดินตามสาวใช้เข้าไปข้างใน
เบื้องหน้านั่น องค์ชายใหญ่เหอผิงฟาหนาน นั่งหันหลังให้ฟาหยางที่ก้าวเข้าไปไป๋อี้ชิง นั่งหันหน้ามาสบตาฟาหยางพอดี นางกำลังบรรเลงเพลงกู้เจิ้งเพราะพริ้ง แต่ก็สะดุดหยุดลงทันที เมื่อเห็นว่าฟาหยางเข้ามา
ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใส
"องค์ชายรอง มาแล้ว"
ฟาหนานหันมามองเต็มตา
"นางชวน เ้ามาด้วยหรือ"ไป๋อี้ชิงยิ้มหวานหยด
"ในเมื่อองค์ชายใหญ่ได้รับคำเชิญแล้วทำไมองค์ชายรองที่มีบุญคุณกับข้าจะไม่ได้รับคำเชิญเล่า"ฟาหนานยิ้มขมขื่นยอมนั่งลงโดยดี
"ไป๋อี้ชิงรอองค์ชายั้แ่เวลาบ่าย นึกว่าป่วยไข้จึงไม่มาเสียแล้ว ชาที่ให้ไป ...ได้ดื่มหรือยังเป็ชาดีบรรเทาไอเย็นเข้าแทรกได้"กงฉานรีบเก็บห่อชาหลบด้านหลัง
"ดื่มไปบ้างแล้วชาของเ้าช่วยได้มากข้าจึงมาถึงนี่ได้"
"ต้องไอเย็น เมื่อวานวันนี้ข้าได้ยินว่าองค์ชายรองฟาหยางระดมคนงมของขึ้นมาจากแม่น้ำ ไม่รู้ว่าเป็ของสิ่งใดกัน"
"พี่ใหญ่ช่างหูตากว้างไกล ของสิ่งนั้นข้าส่งคนงมมากมายหลายคนทว่ากลับไม่พบมันจึงเลิกล้มความตั้งใจ "โกหกหน้าตาย กงฉานก้มหน้ามองพื้น
"องค์ชายคงไม่ได้อยากได้ของชิ้นนั้นไปให้แม่นางน้อยคนเมื่อวาน"สายตาหวานตัดพ้อ
"ไม่...ข้าแค่รู้สึกว่าทำไมถึงได้หามันไม่พบทั้งๆ ที่ของนั่นเพิ่งจะจมลงน้ำได้ไม่นาน"โกหก
"หากองค์ชายคาใจ ไป๋อี้ชิงจะให้คนของไป๋อี้ชิงไปตามหาพ่อค้าหินสีคนนั้นซื้อหินสีแบบเดียวกันมาหลายอันหน่อย ราคาเพียงน้อยนิดหาใช่ของมีค่าไม่"ฟาหยางยิ้ม
"ข้า ไม่้ามันแล้วตอนนี้ก็เลิกล้มความตั้งใจไปแล้ว มาวันนี้ตั้งใจมาดื่มชาแล้วเมื่อครู่ได้ยินเสียงกู้เจิ้งของเ้าเพราะพริ้งอยากจะฟังไปพร้อมกับชาร้อนๆ ในเมื่อเร่งเดินทางมานี่เพื่อการนี้"เปลี่ยนเื่พูดทำเอาไป๋อี้ชิงยิ้ม แก้มปริรินชาลงจอกด้วยมือของตัวเองส่งให้ฟาหยางก่อนที่จะทรุดกายลงบรรเลงเพลงกู้เจิ้งหวานแว่วตามสายลม
"ฟาหนานยกจอกชาขึ้นจิบสายตาเขม่นมอง ท่าทีของฟาหยางที่มองไป๋อี้ชิงด้วยสายตาพึงพอใจ
บ้านป่า
"วันนี้เ้าไม่ออกไปที่ตลาดมีเื่ใดไม่สบายใจ"หลิวเหยียนถามหวงหลานด้วยเห็นว่าร้อยวันพันปีหวงหลานจะต้องไปที่ตลาดรอคอยใครสักคนมาเลิฟเื่นี้555 ไรท์ละเมอ
รอคอยใครสักคนมาขอร้องให้ช่วย
ไม่ว่าจะฝนตกแดดออกหวงหลานมักจะพูดว่า การเฉยชาต่อชะตากรรมเลวร้ายของเพื่อนมนุษย์เป็เื่ที่เลวร้ายที่สุดเช่นกัน
"หากจะบอกท่านแม่ว่าข้าหลบเร้นกายจากใครบางคน"
"อืม แม่เข้าใจเ้าดี"ไม่ถามต่อให้มากความ
"ท่านแม่ ข้าไม่เคยต้องลำบากใจเพียงนี้"
หลิวเหยียนยิ้ม
"หากใจเ้าไม่อยากพบเขาก็เพียงแค่เร้นกาย แต่ลิขิต์เราต่างรู้ดีว่าไม่ม่ทางฝืน...นอกจากจะหลบหลีกมันก็เท่านั้น"
วังหลวง
"องค์ชายใหญ่เหอผิงฟาหนาน ประสานมือตรงหน้าฮ่องเต้
"เสด็จพ่อลูกมีเื่ขอความเป็ธรรม"เหอผิงฉีปิงเงยหน้าขึ้นจากกองฎีกา
"มีเื่ใดกันถึงร้อนรนเพียงนี้นี่ยามห้าย (21.00-22.59) เ้าไม่รอถึงพรุ่งนี้"
"เสด็จพ่อลูกไม่อาจทนได้จนถึงพรุ่งนี้ ในเมื่อเ้ารองฟาหยางหยามเกียรติของลูกยิ่งนัก"
"เช่นไรจึงกล่าวหาเ้ารองว่าหยามเกียรติ"
"เ้ารองอาศัยพลังเวท ให้แม่หมอที่ต่างร่ำลือเื่ผูกด้ายชะตารักเกลียดผูกด้ายให้เขากับหลงถานไป๋อี้ชิงทำให้นางเปลี่ยนใจไปจากลูก"
"เหอผิงฟาหนาน ..เื่รักใคร่เช่นไรจึงจะบงการกันได้ หากนางมีใจให้กับเ้าจริงเพียงแค่ผูกด้ายชะตาเหลวไหลนั่นคิดว่าจะทำให้นางเปลี่ยนใจจากเ้าเชียวหรือ"
"เสด็จพ่อ.. แต่ผู้คนล้วนกล่าวขานว่า นางล้วนสามารถทำให้ผู้คนรักเกลียด”
“เหลวไหล อย่าได้นำเื่เหลวไหลแบบนี้มาบอกกล่าวข้าอีก”
“เสด็จพ่อในพระทัยท่านมีข้าบ้างหรือเปล่า ในพระทัยท่านนอกจากเหอผิงฟาหยางแล้วยังมีลูกคนนี้หรือไม่”เหอผิงฉีปิงสะบัดมือลงบนใบหน้า ฟาหนานอย่างแรง
“จำไว้ ลูกของข้าต้องอดทนห้ามอ่อนแอ ห้ามีน้ำตา การจะเอาชนะทุกอย่างได้ต้องอาศัยความแข็งแกร่งของจิตใจเท่านั้น”
ฟาหนานประสานมือตรงหน้า
“เสด็จพ่อตรัสถูกต้องที่สุด”
เช้าสดใส เหอผิงฟาหยางก้าวเดินยังที่เดิม ในเมื่อวานเพิง เก่าที่เดิมบัดนี้กลับมีร่างเล็กของหวงหลานนั่งอยู่ตรงหน้ารอยยิ้มสว่างสดใสของ ฟาหยางปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก
“หวงหลาน”
“คุณ ชาย..องค์ชาย มีเื่ใดอีกจึงต้องแวะมาที่นี่”
“ขะขะข้า อือลืม กำลังคิดว่าเ้าต้องป่วยไข้เพราะโดน ไอเย็นเข้าแทรกความจริงตั้งใจนำชา ขับไอเย็นมาให้เ้าแต่เมื่อวานข้ามาแล้วไม่พบเ้าวันนี้เลยไม่ได้หยิบติดมือมาด้วย”
“องค์ชาย ด้วยทุกอย่างที่องค์ชายร้องขอ หวงหลานทำให้องค์ชายจนสิ้นแล้ว บัดนี้เราสองคนนับว่าหมดสิ้นบุญคุณความแค้น เช่นนั้น อยากให้คุณชายช่วยทำตามสิ่งที่หวงหลาน ยึดมั่นมาตลอดนั่นคือ ไม่มีการสานสัมพันธ์ต่อไปกับ คนที่มาขอให้ช่วย เพราะนี่คือหน้าที่ของหวงหลาน” ฟาหยางถอนหายใจ
เสียงฝีเท้ามือสังหารสีห้าคนวิ่งเข้ามาล้อมรอบ หวงหลานและฟาหยางไว้
“พวกเ้าเป็ใคร”
“ย้ากกก”ไม่พูดพร่ำทำเพลงกระบี่ในมือฟาดเข้าใส่ โต๊ะไม้ตรงหน้า หวงหลานขาดเป็สองส่วน ฟาหยางะโเข้าคว้าเอวบาง ไว้ผลักร่างเล็กถอยห่าง
“หวงหลานเ้าถอยไป”กางแขนออกป้องกันหวงหลานไว้ พาตัวเองเข้าขวางมือสังหาร เพียงคนเดียวไม่แน่ว่าจะเอาชนะมือสังหารได้
ฟาหยางไม่คิดจะหนีอยู่แล้ว ตั้งท่าเตรียมรับมือ เสียงคมกระบี่แหวกอากาศคราวนี้ เป้าหมายคืออกกว้างของฟาหยางที่พลิกตัวหลบ คมกระบี่ด้านหน้าได้ทันคมกระบี่จากมือสังหารอีกคนด้านหลัง สร้างาแสาหัสที่แผ่นหลังกว้างเืสีแดงสดไหลเป็ทางยาว หวงหลานถลาเข้าไปรับร่างสูงที่โงนเงนแสดงความเ็ปออกมาทางสีหน้า
“พวกเรามีคนร้าย กำลังจะฆ่าคน พวกเราช่วยกัน” ลุงขายซาลาเปาร้านข้างๆ คว้ามีดคว้าไม้และกระทั่งซาลาเปาขว้างใส่มือสังหารเหล่าพ่อค้าแม่ค้าในตลาดต่างหยิบฉวยสิ่งของที่พอจะเป็อาวุธวิ่งกรูกันเข้ามา มือสังหาร หันรีหันขวาง เมื่อผู้คนในตลาดล้วนร่วมใจ เข้ามาช่วยหวงหลานและฟาหยาง นับสิบคน
“องค์ชาย องค์ชาย”หวงหลานมีสีหน้าตื่นใอย่างที่สุด
“เจ็บเหลือเกินโอ๊ยๆๆๆ ทิ้งตัวลงในอ้อมแขนของหวงหลานหลับตานิ่งสิ้นสติไปในอ้อมแขนของหวงหลานในทันที
2K
![[มีอีบุ๊กใน MEB] สะกดหัวใจจอมมาเฟีย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741514873_57802539.webp)
