ชยามรนอนพลิกซ้ายพลิกขวาไปมาแล้วก็แล้ว เปลือกตาก็ยังค้างเติ่ง ไม่ยอมหลับยอมนอนสักที ความคิดพาลแต่จะให้หวนกลับไปคิดถึงเื่ราวครั้งเก่าก่อนอยู่ร่ำไป จนในที่สุดเธอก็พ่ายแพ้ความคิดของตัวเอง เผลอคิดไปถึงความครั้งที่ทั้งสุขและทั้งเ็ปรวดร้าวจนยากที่จะลืมได้
“คุณอยู่ที่นี่กับผมมาหนึ่งเดือนแล้วสินะ?? มร!!!!”
“ใช่ค่ะ”
ชยามรตอบรับคำพูดของเมธาสิทธิ ด้วยหัวใจหวาดหวั่น เพราะเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าผู้ชายตัวโตคนนี้ นิยมควงผู้หญิงไปวันๆ ซึ่งคนที่เป็คู่ควงของเขาจะไม่สามารถเรียกร้องใดๆ จากเขาได้ นอกจากเงินที่เขาจะมอบให้ และเขาเป็คนที่รักความเป็ส่วนตัว และความเป็อิสระค่อนข้างสูง คู่ควงแต่ละคนของเขาจึงอยู่กับเขาได้ไม่เกินหนึ่งเดือนเลยสักคน
“นี่เป็เงินที่คุณจะได้ สำหรับการเป็ผู้หญิงของผม และต่อจากนี้เป็ต้นไป คุณไม่ต้องเป็ผู้หญิงของผมอีกต่อไป เพราะผมไม่้าคุณแล้ว”
คำพูดแต่ละคำพูดของเมธาสิทธิ มันกัดกร่อนหัวใจดวงน้อยของชยามรจนพรุน เืไหลอาบนองทั่วทั้งหัวใจ เธอจะไม่ยอมได้อย่างงั้นเหรอ ในเมื่อเธอเลือกเองมาั้แ่แรก ยอมมาเป็ผู้หญิงของเขาเองั้แ่แรก แต่ใครจะรู้ว่าที่เธอมาเป็ผู้หญิงของเขาก็เพราะความจำเป็ ประกอบกับความรู้สึกดี ที่มีต่อเขา เธอจึงยอมเขาทุกอย่าง และหวังสักวัน วันหนึ่งหากอยู่ด้วยกันกับเขาแล้ว เขาจะเห็นความรักที่เธอมีให้แก่เขาบ้าง
แต่เปล่าเลย เขาเห็นเธอเหมือนพวกผู้หญิงของเขา ที่ผ่านมาและก็ผ่านไปเพียงแค่นั้น ดีแค่ไหนแล้วที่เธอได้อยู่กับเขา จนมาถึงหนึ่งเดือนเต็มพอดิบพอดี ผู้หญิงคนอื่นๆ ของเขาไม่ได้เดินทางมาจนถึงขนาดนี้เลยด้วยซ้ำไป
“ค่ะ!!!!”
ชยามรกล่าวตอบรับคำพูดของชายหนุ่มตัวโต ได้เพียงคำพูดสั้นๆ แต่ได้ใจความ ที่เธอพูดได้เพียงแค่นั้น เพราะเธอกำลังสะกดกลั้นความเ็ปรวดร้าว และน้ำตาที่กำลังพุ่งขึ้นมา จะไหลแล่มิไหลแล่ออกมา อย่างสุดแสนยากลำบาก อย่างที่เธอไม่้าให้เขาได้เห็นความอ่อนแอของเธอนั้นเอง
“เพราะฉะนั้น คุณรับนี้ไป แล้วนับจากนี้เราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก หากไปเจอกันที่ไหน ก็ไม่ต้องเข้ามาทักทาย ให้ทำเหมือนว่าเราไม่เคยได้รู้จักกันมาก่อน เข้าใจตรงกันนะ”
“ค่ะ!!!!”
เมธาสิทธิด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ไร้เยื่อไร้ใยที่มีต่อกัน ซึ่งชยามรก็ทำเพียงแต่พูดออกมาด้วยคำพูดสั้นๆ แต่ได้ใจความเช่นเดิม และไม่ยอมปริปากพูดบางสิ่งบางอย่าง ให้ชายหนุ่มตัวโตได้รับรู้รับทราบ เพราะั้แ่ครั้งแรกเริ่ม เขาเคยบอกไว้ว่าเขาไม่้ามีภาระผูกพันใดๆ กับผู้หญิงคนไหนทั้งสิ้น
เธอจึงไม่คิดจะบอกว่าเธอกำลังตั้งท้องลูกของเขา เพราะกลัวว่าเขาจะบังคับให้เธอทำวิธีใดก็ได้ ที่จะไม่ให้มีบ่วงดังกล่าวเกิดขึ้น เพราะงั้น เธอจึงปิดปากเงียบ รับเช็คที่ชายหนุ่มตัวโตมอบให้ แล้วลุกเดินออกมา ด้วยหัวใจที่เ็ปรวดร้าว และด้วยหัวใจที่แตกสลายอย่างไม่มีสิ้นดี
ชยามรหวนคิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาก็ไหลรินพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสาย เธอยกมือเรียวเล็กขึ้นมาปิดปากของตัวเองเอาไว้ ไม่ให้มีเสียงดังเล็ดลอดออกมา เพราะกลัวว่าจะทำให้เด็กชายตัวน้อย ที่กำลังนอนหลับปุ๋ย ไม่รู้เื่รู้ราวอยู่นั้น ต้องใ สะดุด ตื่นขึ้นมาเพราะเธอ
“แม่จะไม่ยอม ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของแม่ แม่จะปกป้องลูกให้ถึงที่สุด และจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งลูกไปจากแม่อย่างเด็ดขาด”
เมื่อชยามรควบคุมแรงสะอื้นไห้ของตัวเองได้แล้ว จึงปล่อยมือเรียวเล็กออกจากปากบางจิ้มลิ้ม ยกมือเรียวเล็กไปลูบไล้ศีรษะเล็กอย่างเบามือ พร้อมกับพร่ำพูดอย่างเป็คำมั่นสัญญา กับเด็กชายตัวน้อย และกับทั้งตัวเอง
๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖
โอ้ยๆ ทำไมคุณเมธช่างใจร้ายใจดำ และไร้หัวใจขนาดนั้นนะ ไม่คิดจะสงสารมรบ้างเลย... ยังไงก็สู้ๆ นะมร ในวันข้างหน้าเธอยังจะต้องเจออะไรอีกเยอะ เข้มแข็งๆ......... อิอิ.......... ^_^
เอ่อ คือ นี่ไรท์อินตามมากเกินไปเปล่านะ เอิ้กๆ...................................... ^_^
2K
![สำรับมนตราของชายาอ๋อง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666176559_57641210.webp)
