ต่อรอง
เอกสารถูกตรวจสอบ เรียบร้อยทั้งหมดอย่างรวดเร็ว และขั้นตอนสุดท้ายก็มาถึง การยืนยันสายเืของท่านเคาท์ กับจงลั่วว่าตรงกันไหม โดยใช้น้ำยาเวทเพื่อยืนยันการเข้ากันของโลหิต หากขั้นตอนนี้ผ่านไปได้ด้วยดี พวกเขาก็จะได้รับการยืนยันเป็ผู้สืบทอด ของเคาท์เกสโตอย่างถูกต้อง และด้วยเหตุผลที่ว่าเกสโต ดี. อุริค อายุยังไม่ถึงเกณฑ์ 15 ปี ทำให้สิทธิ์ในการดูแลทรัพย์สินจะตกอยู่ในมือของเลดี้เกสโต ซึ่งทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี จากการเล่นแร่แปรธาตุของ เลดี้เกสโตที่ดึงความสนใจของนายกองหนุ่ม จนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ส่วนมาคัสก็ทำหน้าที่สับเปลี่ยน หยดเืของจงลั่ว กับหยดเืที่ถูกเตรียมมา โดยทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา และไม่มีใครสงสัย ทุกอย่างเป็ไปตามแผนการของเลดี้เกสโตทุกประการ
"ตราประทับประจำตระกูลครับ ส่วนนี้กุญแจคลังของธนาคารคริสตัล รายละเอียดก็ตามอยู่ในจดหมาย" เ้าหน้าที่ส่งมอบของทุกอย่างเรียบร้อย เลดี้เกสโตกลับสู่บุคลิกเงียบขรึมตามเดิม ก่อนจะรีบจ้ำออกจากอาคาร ตรงไปยังรถม้า ทุกอย่างดูเหมือนจะเรียบร้อย
เว้นแต่จงลั่วที่เข้าใจสถานการณ์ทุกอย่าง จากการใช้ทักษะหูหมานัยต์ตาเหยี่ยว จะบังเอิญไปได้ยินเื่การคัดเลือกนักเรียนเพื่อเข้าโรงเรียนเวทมนต์และการทหารอันดับหนึ่งของอวาเรส กำลังเปิดรับสมัครอยู่ใน่นี้พอดี และก็ตรงกับความ้า ที่จงลั่วคิดไว้ คือเสริมความแข็งแกร่งตัวเอง ในโลกใหม่นี้ โดยมีเงื่อนไขห้ามฆ่าสัตว์อสูร เพื่อที่เขาจะได้เก็บเกี่ยวผลลัพท์จาก ทักษะว่างเปล่าที่เหลืออยู่เพียงอันเดียวให้คุ้มค่าที่สุด
"ท่านแม่" จงลั่วเรียกเลดี้เกสโตด้วยเสียงดัง เพื่อเรียกความสนใจจากผู้คนรอบข้าง ทำให้เลดี้เกสโตที่กำลังซอยเท้าอย่างเร่งรีบหยุดชะงักลง "ข้าว่านายน้อยของตระกูลควรได้เรียนในโรงเรียนที่สมฐานะนะครับ" จงลั่วชี้ไปที่หอคอยสูง ทางด้านทิศตะวันออก "โรงเรียนเวทมนต์และการทหารอวาเรสครับ"
"เ้าทาส" หล่อนสบถเบาภายใต้หมวกคลุมหน้า ก่อนก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของจงลั่ว "ทำไมข้าต้องฟังเ้าด้วย"
จงลั่วขยับตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะ กระซิบตอบ "เพราะข้ารู้ว่าท่านไม่ใช่เลดี้เกสโตนะสิ หรืออาจจะเป็แต่ที่แน่ ๆ ข้าไม่ใช่อูริค ทายาทของตระกูลเกสโต"
"เ้า..." เลดี้เกสโตกำมือแน่น ก่อนจะหันไปทางมาคัส และพูดคุยบางอย่างกันครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "มาคัสพาอูริค ลูกรักของข้า ไปสมัครที่โรงเรียนเวทมนต์และการทหารอวาเรส เสร็จแล้วเราจะไปธนาคารคริสตัลกัน"
มาคัสรับคำด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเช่นกัน
สิ่งปลูกสร้างสูงใหญ่ ทั้งเก้าหลัง ตั้งตระหง่านรายล้อมลานกว้างรูปครึ่งวงกลม อาคารแต่ละหลังตกแต่งแตกต่างกันไป โดยมีปราสาทเก่าตรงกลาง เป็สิ่งปลูกสร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และดูสวยงามที่สุด ซึ่งวันนี้ที่ด้านหน้าของปราสาทถือเป็จุดรับลงทะเบียนเพื่อคัดเลือกนักเรียนใหม่ ของโรงเรียนเวทมนต์และการทหารอวาเรส
จงลั่วที่มีมาคัสเดินเคียงข้างมาด้วย หันมองดูรอบ ๆ อยู่ตลอดเวลา สิ่งต่าง ๆ ที่โรงเรียนแห่งนี้ดูยิ่งใหญ่ อลังการและแตกต่างจากโลกเดิมที่เขาเคยอยู่มาก ผู้คนแต่งตัวหรูหรา จูงมือเด็กหญิงชายในวัยไล่เลี่ยกับจงลั่ว มาสมัครกันมากหน้าหลายตา
วันนี้จงลั่วก็พยายามชวนมาคัสพูดคุยเพื่อสอบถามเื่ราวต่าง ๆ อีกเช่นเคย แต่ดูเหมือนวันนี้มาคัสจะพูดน้อยเป็พิเศษ ทำให้เมื่อหลายคำถามไร้เสียงตอบกลับ จงลั่วจึงเลิกพยายามที่จะชวนเขาคุยอีก และเปิดใช้ทักษะสอดแนมแทน(หูหมาั์ตาเหยี่ยว ต่อไปนี้จะเรียกเป็ทักษะการสอดแนม) แม้ตอนนี้ขอบเขตของทักษะจะไม่มาก แต่มันช่วยให้จงลั่วได้ยินข้อมูลต่าง ๆ ของโรงเรียนแห่งนี้มากขึ้น
"เชิญท่านต่อไปครับ" เ้าหน้าที่รับสมัครเป็ชายวันกลางคนรูปร่างบึกบึน แต่ไม่มีจุดเด่นใดให้จดจำเป็พิเศษ
"ถึงคิวเราแล้ว" จงลั่วกระตุกแขนเสื้อมาคัสหนึ่งที เพื่อให้เขาเป็คนพาเข้าไปสมัคร
ที่หน้าโต๊ะรับสมัคร ไม่มีเอกสาร หรือสิ่งอื่นใดวางอยู่เลย มีเพียงโต๊ะกลมสีดำขนาดไม่ใหญ่นัก เมื่อจงลั่วและมาคัส มายืนอยู่ที่ด้านหน้าโต๊ะกลม เ้าหน้าที่ก็ถามรายละเอียด ว่าเป็ส่วนหนึ่งของตระกูลหลักที่ได้รับรองโดยสถาบันหรือไม่ (หากเป็จะได้สิทธิพิเศษในการเลือกเรียนที่มากกว่า แต่ถ้าไม่ก็ต้องผ่านการทดสอบปกติก่อน ถึงจะมีสิทธิ์ในการเลือก) เมื่อสอบถามข้อมูลเรียบร้อย เ้าหน้าที่จึงแจ้งว่า รอบการทดสอบของสามัญชน จะเริ่มในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ให้เขาเตรียมตัวให้พร้อม แล้วมาลงทะเบียนผู้เข้ารับการทดสอบก่อนเที่ยงวัน โดยการทดสอบจะมีสองรอบ ต้องผ่านรอบแรกก่อนถึงจะมีสิทธิ์เข้าทดสอบต่อในรอบที่สอง
แม้ตระกูลเกสโต จะถือเป็ตระกูลที่ได้รับการรับรองจากจักรวรรดิ แต่ดูเหมือนมาคัสจะแจ้งให้เ้าหน้าที่รับรู้เพียงชื่อ อูริค และสมัครเรียนให้จงลั่วในฐานะสามัญชน แต่จงลั่วเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพราะสิ่งที่เขา้าคือ การเรียนรู้ หลักการและพลังของโลกแห่งนี้ เพราะจากที่เขาสังเกต ที่โลกนี้ไม่ได้ใช้การฝึกฝน เก็บเลเวลเพิ่มระดับอาชีพ และเรียนรู้ทักษะเช่นเดียวกับโลกเดิม ที่เขาเคยอยู่ แต่มันดูจะแตกต่างออกไป แม้ตอนนี้เขาจะยังไม่เข้าใจ แต่จงลั่วเชื่อว่าในเมื่อเขามีโอกาสเริ่มใหม่ แม้จะผิดพลาดไปบ้างเล็กน้อย แต่โรงเรียนแห่งนี้ละจะเป็จุดเริ่มต้นของตำนาน...ตำนานชายผู้ที่แข็งแกร่ง และยิ่งใหญ่ที่สุดบนปฐี
"ไปได้แล้ว"
"ไปได้แล้วว..."
"ไอ้หนู ไปได้แล้ว! แกยืนขวางทางคนอื่น" เ้าหน้าที่ะโสั่ง
"ครับ ครับ ขอโทษครับ พอดีลูกชายผมตื่นเต้นไปหน่อย แฮะ แฮะ" มาคัสรีบขอโทษขอโพย ก่อนจะดึงจงลั่วที่เพิ่งจะรู้สึกตัวออกไปจากจุดรับสมัคร
1K
