ตอนที่5 สร้างชื่อ
"จงไปนอนกองกับพื้นเสียเถอะ!!"เซียงถางคำรามออกมาด้วยสีหน้าที่เเสยะยิ้มอย่างดูชั่วร้ายก่อนที่จะใช้กรงเล็บที่เต็มไปด้วยพลังสีดำที่น่าสะพรึงโจมตีออกไปตรงทางด้านหน้าพุ่งตรงไปหาเทียนหลงที่ยืนอยู่กับที่ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนหรือแม้กระทั่งหลบหลีกการโจมตี
ตูม!!!!"กรงเล็บของเซียงถางปะทะเข้ากับร่างกายของเทียนหลงอย่างเต็มเเรงจนเกิดเสียงที่คลายคลึงเสียงเหล็กปะทะกัน
เซียงถางมีสีหน้าที่ตื่นตระหนกใเป็อย่างมาก"เป็ไปไม่ได้ อ๊ากกก!!"มันพึมพำออกมาพร้อมกับััได้ถึงความเ็ปตรงเเขนที่โจมตีออกไปซึ่งควาเ็ปนั้นมันแล่นผ่านเข้าไปยังประสาทที่เจ็บรู้ความเ็ปโดยตรงภายในเสี้ยวพริบตาจนทำให้มันร้องออกมาด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความเ็ปก่อนที่เท้านั้นจะก้าวเท้าหลังไปสองสามก้าวพร้อมกับมือที่อาบไปด้วยโลหิตสีเเดงที่กำลังหยดลงบนพื้นสนามประลอง
ซึ่งเหตุการณ์นี้นั้นได้เกิดขึ้นเร็วมากเเละเหล่านักเรียนที่อยู่ภายในสนามประลองเห็นเพียงเเค่เซียงถางใช้ทักษะโจมตีก่อนที่จะปรากฏได้รับาเ็ที่มือเสียเอง
"ไม่จริงเป็ไปไม่ได้นี้มันคืออะไรกัน!!"หรงหรงพึมพำขึ้นมาเบาๆด้วยสีหน้าที่มีความตกตะลึกเป็อย่างมากถึงเเม้เเต่เหล่านักเรียนจะไม่สามารถมองออกว่ามันเกิดอะไรขึ้นบนสนามประลองเเต่ทว่านางนั้นมองเห็นได้ชัดเจนเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นเเถมสิ่งที่นางเห็นยังมีความเหลือเชื่อเป็อย่างมาก
ร่างกายของเทียนหลงนั้นได้ถูกห่อหุ้มจากเกราะพลังฉีที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าซึ่งมันนั้นสามารถที่จะป้องกันการโจมตีเเละสะท้อนการโจมตีกลับไปอีกด้วย
"ข้าจะบอกอะไรให้เ้ารู้ก่อนว่าทักษะที่เ้าใช้โจมตีออกมานั้นมีเเต่ช่องว่างทั้งนั้นเเถมการใช้ทักษะก็ยังไม่ชำนาญไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วนของตัวทักษะเลย เฮ้อ!พร์ของเ้าเป็เพรยงเเค่ระดับปานกลางเท่านั้น"เทียนหลงกล่าวออกมาซึ่งคำเเต่ละคำของเขานั้นมันเหมือนกับเข็มที่พุ่งเเทงปักลงไปตรงกลางหัวใจของเซียงถาง
เมื่อเซียงถางได้ยินอย่างนั้นมันก็ได้มีสีหน้าที่ไม่พอใจพร้อมกับกัดฟันที่มันไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เพราะสิ่งที่เทียนหลงกล่าวออกมามันเป็เื่จริงอยู่ส่วนหนึ่งเเละอีกส่วนหนึ่งที่ไม่ใช่เื่จริงคือตัวของมันที่มีพร์ปานกลางซึ่งมันได้เเต่ปฏิเสธความคิดเ่าั้อยู่ภายในหัวเเล้วบอกกับตัวเองว่ามันคือผู้มีพร์ของตระกูลเซียงที่ร้อยปีจะปรากฏตัวออกมาสักคนหนึ่ง
"เฮ้อ!เ้าเหมือนกันกับกบที่อยู่ภายในกะลาที่มิอาจมองเห็นความเป็จริงดังนั้นเเล้วข้าจะเเสดงความจริงเองว่าเ้านั้นมันโง่เขลาขนาดไหน"เทียนหลงกล่าวออกมาก่อนที่ร่างกายจะหายไปตรงจุดที่ยืนอยู่อย่างรวดเร็วจนตาของคนธรรมดาไม่สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวได้
"อะไร!"เซียงถางมีสีหน้าเเละอาการท่าทีตื่นตะหนกใเป็อย่างมากเมื่อเห็นว่าเทียนหลงได้หายตัวไปภายในสายตาของมันที่จับจ้องมองอยู่ตลอดเวลา
ฟิ้ววว!!!"เทียนหลงนั้นได้มาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเซียงถางด้วยความเร็วพร้อมกับรวบรวมพลังฉีเอาไว้ที่หมัดเเล้วต่อยมุ่งตรงไปที่ท้องของเซียงถางด้วยความเร็ว
ซึ่งความเร็วของหมัดเเละระยะการโจมตีนั้นเซียงถางไม่สามารถที่จะหลบหลีกหรือตอบสนองได้อย่างเเน่นอน
ผัวะ!!"หมัดของเทียนหลงกระเเทกเข้ากับท้องเซียงถางอย่างเต็มเเรงจนทำให้อวัยวะภายในเกิดการเสียหายอย่างรุนเเรงถึงกับทำให้พ้นโลหิตสีเเดงฉานพร้อมกับร่างกายที่ปลิวลอยกระเด็นออกไปจากนอกสนามประลอง
ตูม!!"ก่อนที่ร่างกายเซียงถางจะชนเข้ากับผนังกำเเพงอย่างรุนเเรงจนทำให้เซียงถางไม่สามารถทนรับความเ็ปเหล่านี้ได้จึงได้สลบไปพร้อมกับร่างที่นอนกองอยู่กับพื้นด้วยอาการาเ็สาหัส
เหล่านักเรียนที่เห็นว่าเซียงถางพ่ายเเพ้พวกเขาก็ถึงกับมีท่าทีเเสดงอาการที่ตกตะลึงเเทบจะไม่เชื่อภายในสายตาของตัวเองซึ่งพวกเขาไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเมื่อเห็นอยู่ว่าหลักฐานมันเด็นชัดเจนขนาดนี้
ส่วนหรงหรงก็มองเห็นการเคลื่อนไหวของเทียนหลงเพียงเเค่เลือนลางเพียงเท่านั้น"เเม้เเต่สายตาของข้าก็ยังไม่สามารถจับความเร็วการเคลื่อนไหวของเด็กอายุ6ขวบได้อย่างนั้นหรือ"หรงหรงคิดด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจซึ่งตัวของนางนั้นเป็ถึงยีนส์ระดับS เป็อันดับที่40ความเเข็งเเกร่งทั้งหมดของระดับSก็ยังไม่สามารถที่จะล้วงรู้ถึงความเเข็วเเกร่งเทียนหลงได้
"หวังว่าเมื่อเ้าตื่นขึ้นมาเเล้วจะไม่พยายามที่จะท้าทายข้าในอนาคต"เทียนหลงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่ทำให้คนอื่นเมื่อได้ยินก็ต่างรู้สึกสั่นสะท้านเล็กน้อยเเละสีหน้าที่เมินเฉยที่เเฝงไปด้วยความสุขุมเยือกเย็นนั้นก็ทำให้คนอื่นไม่กล้าที่จะเข้าใกล้
เเล้วเขานั้นก็ได้หันกายเดินออกจากบนสนาทประลองไปด้วยย่างก้าวที่ดูเชื่องช้าเเละมั่นคงที่ไม่สมเป็เด็ก6ขวบเลยเเม้เเต่น้อย
ส่วนทางด้านเซียงถางนั้นก็ได้ถูกนำตัวส่งไปปฐมพยาบาลที่ห้องพยาบาลโดยอย่างเร่งตัวเพราะสภาพของเซียงถางค่อนข้างที่จะสาหัสเป็อย่างมาก
เมื่อเทียนหลงได้เดินลงมาจากบนสนามประลองเเล้วนั้นเขาก็ได้ถูเเขวงทางกะทันหันจากหรงหรงที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วโดยมาหยุดอยู่ต่อหน้าเทียนหลง
"อาจารย์หรงหรงมีอะไรกับข้าอย่างนั้นหรือถึงได้มาขวางทางข้าอย่างนี้"เทียนหลงได้กล่าวถามออกไปด้วยสีหน้าที่สงสัยเล็กน้อย
"ยังจะถามอยู่อย่างนั้นหรือว่ามีอะไรก็ในเมื่อเ้าทำร้ายคู่ต่อสู้ประลองจนหมดสภาพขนาดนี้เเถมเ้ายังรู้หรือเปล่าว่าตระกูลเซียงมีอิทธิพลอำนาจขนาดไหนซึ่งเื่นี้นั้นตระกูลเซียงคงจะไม่ปล่อยเ้าไปอย่างง่ายดายอย่างเเน่นอนเลยล่ะ"หรงหรงกล่าวออกมาพร้อมกับสายตาจับจ้องมองไปที่เทียนหลงเเต่นางก็ไม่สามารถที่จะมองเห็นถึงการเปลี่ยนเเปลงสีหน้าของเทียนหลงได้เลย
"เด็กคนนี้ข้ามิอาจอ่านความคิดออกได้เลย"หรงหรงคิด
"อาจารย์หรงหรงท่านไม่จำเป็ต้องเป็กังวลหรือเป็ห่วงความปลอดภัยของข้าหรอกเพราะว่าไม่มีใครสามารถที่จะทำอันตรายต่อข้าได้ทั้งนั้น"เทียนหลงกล่าวออกมาอย่างเชื่องช้าด้วยน้ำเสียงที่เมินเฉย
เมื่อหรงหรงได้ยินอย่างนั้นน้ำเสียงความมั่นใจที่ไม่ได้มีความกังวลเลยเเม้เเต่น้อยของเทียนหลง นางก็ถึงกับประหลาดใจเป็อย่างมากเพราะนางนั้นรู้ดีว่าตระกูลเซียงนั้นมีิอำนาจมากขนาดไหน
ถึงเเม้ว่าเมืองเเห่งนี้จะเป็เมืองขนาดใหญ่ที่มีเขตเป็ร้อยกว่าเขตเเต่ทว่าก็มีตระกูลขนาดที่สงอำนาจเพียงไม่กี่ตระกูลเท่านั้นตลอดระยะหลายร้อยปีที่ผ่านมานี้
หลังจากที่เทียนหลงได้เดินออกมาจากสนามประลองเขาก็เดินไปทั่ว"เฮ้อ!ไม่นึกเลยว่าเพียงเเค่เข้ามาวันเเรกก็เจอกับปัญหาที่น่าปวดหัวเเบบนี้"เทียนหลงคิด
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
6K
