แบรี่บรรจงสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของอรภา อย่างทะนุถนอม แล้วก้มลงใช้ปากนุ่นจุมพิตลงไปที่หลังมือเล็กแ่ๆ อรภามองดูการกระทำของคนตัวโต น้ำตาก็ไหลรินลงมาอย่างปลาบปลื้มตื้นตันใจเป็ที่สุด จนพูดอะไรไปออกเลยในตอนนี้ ลูกค้าของโรงแรมที่มารับประทานอาหารกัน ก็ต่างพากันปรบมือแสดงความยินดีกับคนทั้งสองไปด้วยอย่างกึกก้อง
เด็กชายตัวน้อย ที่ตอนนี้พี่เลี้ยงได้พาออกมาอยู่ข้างๆ ห่างจากคนทั้งสองก่อนหน้านี้ ก็ทำท่าขัดขืนลงจากการโอบอุ้ม ซึ่งพี่เลี้ยงก็ยอมปล่อยร่างเล็กๆ ป้อมๆ นั้นลงแต่โดยดี พอเท้าแตะถึงพื้น เด็กชายตัวน้อยก็เดินแกมวิ่งเข้าไปหาแบรี่และอรภา ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแป้นอย่างดีอกดีใจ อรภาจึงรับร่างเล็กๆ ป้อมๆ ที่วิ่งเข้ามาถึงตัว ยกขึ้นมานั่งบนตัก
“ดีใจล่ะซิที่มัมจะเป็มัมอย่างสมบูรณ์แล้วน่ะฮึ! ไอ้เสือ” แบรี่ยื่นมือใหญ่ ไปหยีผมนุ่มสลวยของเด็กชายตัวน้อยเบาๆ ด้วยความรักใคร่เอ็นดู
“มัมก้มๆ” เด็กชายตัวน้อยร้องบอกอรภา ให้ก้มลงมาหาใกล้ๆ
“มีอะไรเหรอน้องดีออน?”
อรภาที่ได้เช็ดน้ำตาออกไปจนเหือดแห้งแล้ว ก้มทำตามที่เด็กชายตัวน้อยบอก พร้อมกับกล่าวถามด้วยความสงสัย แต่คำตอบที่ได้รับตามมาคือ ทั้งคนตัวโตและคนตัวเล็ก ยื่นปากเข้ามาหอมแก้มนวลเนียนใสของเธอทั้งสองข้าง อรภาจึงต้องคลี่ยิ้มออกมา ด้วยหัวใจที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข และเขินอายจนหน้าแดงระรื่อลามไปถึงใบหู
“เรากินข้าวกันได้แล้วล่ะค่ะ” อรภาร้องบอกแบรี่ และเด็กชายตัวน้อยอย่างเอียงอาย
“โอเคครับที่รัก”
ว่าแล้วแบรี่ก็ลุกขึ้น พร้อมกับช้อนอุ้มเด็กชายตัวน้อย ไปวางนั่งลงไว้ที่เก้าอี้ที่นั่งสำหรับเด็ก หันไปพยักหน้าให้พี่เลี้ยงของเด็กชายตัวน้อย ให้เข้ามาทำหน้าที่เป็ผู้ดูแลต่อ พี่เลี้ยงของเด็กชายตัวน้อย ก็รีบเดินเข้ามาในทันที จากนั้นแบรี่ก็เดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ กันกับเก้าอี้ที่อรภานั่งอยู่ แบรี่ยกมือใหญ่ขึ้นเรียกพนักงานเข้ามาหา
“ขอเมนูด้วยครับ”
เมื่อพนักงานเข้ามาใกล้ แบรี่ก็บอกถึงความ้า ให้พนักงานให้รับทราบทันที พนักงานคนดังกล่าวน้อมรับคำพูดนั้น แล้วรีบปลีกตัวออกไปเอาเมนูอาหาร และเครื่องดื่มมาให้แบรี่อย่างไม่รอช้า แล้วก็รีบถอยร่นออกมา เพื่อให้ลูกค้าได้ดูเมนูสักพักหนึ่งก่อน ค่อยกลับมารับออเดอร์
“คุณจะทานอะไรดีครับที่รัก?” แบรี่หันมาถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างขอความเห็น
“แล้วคุณล่ะคะจะทานอะไร?” อรภาหันมายิ้มให้คนตัวโต อย่างไม่รู้จะสั่งอะไรมาทานเหมือนกัน จึงได้ร้องถามกลับไป อย่างขอความเห็น
“งั้นให้พนักงานแนะนำดีกว่านะ”
แบรี่ยื่นมือใหญ่ไปจับปลายคางเล็ก จ้องมองสบตากันและกัน พูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ก่อนจะก้มลงไปจูบที่ปากบาง แล้วถอนจูบออกช้าๆ
“เดี๋ยวให้พนักงานมาแนะนำให้เราดีกว่านะที่รัก” แบรี่พูดบอกแก่คนตัวเล็กชิดริมฝีปากบางนุ่ม
“ก็ดีเหมือนกันค่ะ”
อรภาตอบรับยิ้มๆ พร้อมกับช้อนสายตามองหน้าคนตัวโต ด้วยความรู้สึกว่าเธอได้ตกหลุมรัก ผู้ชายตรงหน้าคนนี้เอามากๆ จนคิดว่า ยากที่จะถอนตัวไปให้ไกลได้เลย
แบรี่จึงยกมือใหญ่เรียกให้พนักงานให้เข้ามาหาอีกครั้ง เพื่อให้พนักงานแนะนำเมนูอาหารต่างๆ ซึ่งพนักงานของที่นี่มีหัวใจรักการบริการเอามากๆ เพราะดูจากใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส คอยแนะเมนูโน้นเมนูนี้ เครื่องดื่มอันโน้นเครื่องดื่มอันนี้ให้ อย่างคล่องแคล่วว่องไว อย่างผู้ที่มีความรู้ในงานที่ตนกำลังทำอยู่นี้จริงๆ
ซึ่งการดินเนอร์ของวันนี้ ก็ได้ดำเนินไปด้วยความสุขที่ล้นเปี่ยมของทุกคน ยิ่งแบรี่และอรภาด้วยแล้ว ยิ่งมีความสุขมากมายจริงๆ ในวันนี้ จนยากที่จะลืมเลือนกันได้เลย อรภ มองดูบุคคลอันเป็ที่รักสองคน ที่น่ารักของเธอ ราวกับเหมือนฝันเลยทีเดียว ที่อยู่ดีๆ ก็ได้มาประสบพบเจอกันกับสองพ่อลูกนี้ และก็ดำเนินมาจนถึงตอนนี้ได้ยังไง เธอก็ยังงงๆ กับชีวิตที่ผกผันไปในทางที่ดี และคิดว่าจะดีขึ้นไปเรื่อยๆ เพราะเธอจะคอยดูแลและเอาใจใส่กับรักครั้งนี้ตลอดไป ไม่ให้จืดจาง
๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔
359
