พิชิตรักจอมอหังการ_End

        “อะไรนะคะคุณพ่อ คุณโทมัสจะแต่งงานกับนังนั้นเดือนหน้าอย่างนั้นเหรอ กรี๊ดดด!!!!.... เจสไม่ยอม เจสไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้นเด็ดขาด อุตส่าห์พูดให้นังนั้นมันสำนึกแล้วนะ ยังจะหน้าด้านไม่ยอมปล่อยคุณโทมัสอีก ไม้อ่อนไม่ชอบชอบไม้แข็ง ได้จะจัดให้”

        เจสซิก้า ร้องเอะอะโวยวายขึ้นมาทันที เมื่อได้รู้ข่าวว่า โทมัส จะแต่งงานในเดือนหน้าจากปากผู้เป็นบิดา

        “อะไรนะ นี่ลูกไปพูดอะไรกับคุณสุ บอกพ่อมาเดี๋ยวนี้นะเจส! ทำไมลูกถึงทำอย่างนี้นี่ ฮึ!” ครูส ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ ยื่นมือใหญ่ไปจับที่ต้นแขนทั้งสองข้างของผู้เป็นลูกสาวสุดที่รักไว้ อย่างไม่อยากจะเชื่อว่าลูกสาวของตนจะเป็นอย่างนี้ไปได้

        “เจสพูดอะไรยังไงมันก็เรื่องของเจส ก็ในเมื่อคุณพ่อไม่ยอมช่วยเจสก็อย่าได้มายุ่ง คุณโทมัสต้องเป็นของเจส ของเจสคนเดียว ใครหน้าไหนก็จะมาแย่งเขาไปจากเจสไม่ได้อย่างเด็ดขาด”

         เจสซิก้า สะบัดตัวออกไปจากการจับกุมของ ครูส อย่างแรง มองหน้า ครูส ด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะตะคอกต่อว่าผู้เป็นบิดาด้วยน้ำเสียงแหลมปรี๊ด ดุดัน เอาแต่ใจตัวเองสุดๆ

        “เพลี๊ยะ! เลิกบ้าได้แล้ว เจสซิก้า!”

        ครูส ใช้มือใหญ่ตบลงไปที่หน้าสวยนวลเนียนใสของลูกสาวสุดที่รัก ไม่ได้แรงมากมายอะไร แต่เพื่อแรกสติของผู้เป็นลูกสาวให้กลับคืนมา รู้จักผิดชอบชั่วดีเสียบ้าง

        “คุณพ่อตบเจส คุณพ่อไม่รักเจส คุณพ่อใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย กรี๊ดดด!!!!..”

        เจสซิก้า อ้าปากค้างมองหน้าผู้เป็นบิดา ยกมือเรียวขึ้นลูบไล้ไปยังแก้มที่ถูกตบ น้ำตาไหลพรากลงมาเป็นสาย ก่อนจะร้องเอะอะโววายขึ้นมาอีก แล้วหันหลังวิ่งออกไปจากห้องนั้น ขึ้นไปยังห้องนอนของตนเองทันที

        “เจส.. ลูก!”

        ครูส มองตามร่างบางที่วิ่งออกไปนั้น ด้วยสีหน้าที่สำนักผิด ที่ตนเองพลั้งเผลอทำสิ่งไม่ดีลงไปอย่างนั้น เพราะตั้งแต่ที่ลูกสาวสุดที่รักเกิดมา ครูส ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะตบตี ด่าทอลูกสาวสุดที่รักอย่างเช่นวันนี้ ครูส ทรุดตัวนั่งลงไปยังเก้าอี้ที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้ อย่างหมดเรี่ยวแรงพลัง

        “ผมขอโทษนะลอล่า ผมเลี้ยงลูกของเราไม่ดี รักลูกตามใจลูกมากเกินไป จนลูกเอาแต่ใจอย่างนี้ และขอโทษที่ลงไม้ลงมือกับลูกอย่างนี้”

        ครูส บ่นพึมพำพูดบอกแก่ภรรยาสุดที่รักของตน ที่ได้เสียชีวิตไปตั้งแต่ เจสซิก้า เกิดมา โดยที่ ครูส ก็ไม่ยอมมองผู้หญิงหน้าไหน และไม่ให้ผู้หญิงคนไหมมาเป็นแม่ใหม่ของ เจสซิก้า เฝ้าเลี้ยงดูลูกสาวสุดที่รักมาเพียงลำพังคนเดียว จนกระทั้งถึงปัจจุบัน

        “ปังงง!!!!”

        เจสซิก้า เปิดและปิดประตูห้องนอนของตนเอง เสียงดังสนั่น

        “กรี๊ดดดด!!!! กรี๊ดดดด!!!!..”

        พร้อมทั้งกรีดเสียงร้องออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง กับเรื่องที่ถูกบิดาของตนตบหน้า ทั้งยื่นมือเรียวไปหยิบสิ่งของต่างๆ ที่อยู่ตรงหน้าขว้างปาลงไปกับพื้น จนแตกกระจาย เกลื่อนระเนระนาดไปทั่วพื้นห้อง อย่างไม่คิดจะเสียดายและไม่คิดจะปราณีปราศัยเลยสักนิดเดียว

        “ฮึ! แกนังสุ แกทำให้คุณพ่อตบฉัน ทำให้คุณพ่อไม่รักฉัน คอยดูฉันจะทำให้แกไม่มีชีวิตที่จะอยู่ที่นี่ และไม่มีชีวิตที่จะได้กลับไปอยู่ที่บ้านเกิดเมืองนอนของแกอีกเลย ค่อยดู!!!!”

        เจสซิก้า มองอาฆาตเกรี้ยวกราด ไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย และมือเรียวทั้งสองข้างก็กำเข้าหากันแน่น ราวกับไม่กลัวว่าจะเจ็บ

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐