เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        กู้หมิงเยวี่ยเป็นผู้กล่าวก่อนจะเชิดคางขึ้นด้วยท่าทียั่วยุน้ำเสียงแสดงถึงความไม่เคารพและแข็งกร้าวจนถึงขีดสุด

        นางกอดอกอย่างอวดเบ่ง

        ไป๋เซี่ยเหอชำเลืองมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาทั่วร่างแผ่ไอสังหารออกมา

        “อิงเอ๋อร์ ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องบอกข้าว่าอะไรนะ? ข้าจำไม่ค่อยได้เลย”

        เจี่ยงอิงเอ๋อร์ยิ้มหยันไอสังหารอันเย็นเยียบไม่ด้อยไปกว่าไป๋เซี่ยเหอเท่าไรแผ่ออกมาจากร่างของนาง

        “ท่านอ๋องบอกว่าหากมีคนยั่วยุให้พระชายาไม่สบอารมณ์ แม้ว่าพระชายาจะบั่นศีรษะคนผู้นั้น หรือต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็มีจวนเซ่อเจิ้งอ๋องคอยสนับสนุนเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอกะพริบตาแม้ว่าประโยคนี้จะฟังดูคุ้นหูอยู่บ้างทว่าไม่กี่วันก่อนดูเหมือนท่านอ๋องจะไม่ได้พูดแบบนี้...

        ช่างเถิดไม่ต่างกันเท่าไรหรอก

        กู้หมิงเยวี่ยกรีดร้องอยู่ในใจท่านอ๋องถึงกับตามใจสตรีที่ดื้อรั้นและไร้มารยาทเช่นนี้เชียวหรือ?

        “ข้า...ข้าพูด...ข้าพูดไม่ผิดนะตอนแรกที่ในวัง แม้แต่หมอหลวงยังบอกว่ารักษาฝ่าบาทไม่ได้แล้ว แต่เจ้าก็ช่วยชีวิตฝ่าบาทต่อหน้าทุกคน”

        กู้หมิงเยวี่ยพูดติดอ่างทว่าจงใจตะโกนออกมาเสียงดัง

        ทันใดนั้น...

        สายตาของทุกคนล้วนมองมาที่ไป๋เซี่ยเหออย่างพร้อมเพรียง

        เจี่ยงอิงเอ๋อร์คิดในใจว่าไม่ดีแน่จึงรุดไปยืนขวางหน้าไป๋เซี่ยเหอเอาไว้ทันที “คุณหนู รีบไปเถิดเจ้าค่ะ”

        “สายไปแล้ว”

        ทันทีที่ไป๋เซี่ยเหอเอ่ยจบ

        “เอ๊ะนี่ไม่ใช่ว่าที่พระชายาเซ่อเจิ้งอ๋องหรือ?”

        “ใช่สิ เมื่อเทศกาลฉีเฉี่ยว[1] ข้ายังเห็นเซ่อเจิ้งอ๋องอุ้มนางขึ้นรถม้าเองกับตา”

        สีหน้าของกู้หมิงเยวี่ยดำมืดราวกับถ่านทันที

        อุ้มขึ้นรถม้า?

        นึกไม่ถึงว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะลดเกียรติของตนเองด้วยการอุ้มไป๋เซี่ยเหอขึ้นรถม้า

        นางคู่ควรหรือ?

        ‘ฉับ’

        แสงสีเงินสายหนึ่งพาดผ่านหน้าของกู้หมิงเยวี่ยทันใดนั้นก็ราวกับมีม่านสีดำตกลงมาเบื้องหน้า

        ขนตาสีดำขาดจนถึงโคน

        หากออกแรงมากกว่านี้อีกนิดละก็...

        “หากใช้สายตาเช่นนี้มองข้าอีกเจ้าก็ไม่ต้องมีดวงตาแล้ว!”

        ทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงอันเย็นชาและถือดีกู้หมิงเยวี่ยก็ก้มหน้าลง นางมองเห็นขนตาทุกเส้นที่ตกอยู่แทบเท้าได้อย่างชัดเจน

        “อา...ขนตาของข้าไป๋เซี่ยเหอ ข้าเกลียดเจ้า!”

        “เฮอะ”

        ความดูแคลนที่แผ่ออกมาจากร่างของไป๋เซี่ยเหอนั้นแม้ว่าฝูงชนจะอยู่ห่างออกไปก็ยังรู้สึกได้

        สาเหตุที่ไป๋เซี่ยเหอปล่อยคนตระกูลไป๋ไปเพียงเพราะไม่ต้องการให้คนเหล่านั้นตายสบายและตายเร็วเกินไปก็เท่านั้น

        ทว่าไม่ได้หมายความว่านางอ่อนแอหรือเป็นเพียงมดที่ทุกคนจะเหยียบย่ำได้!

        การยอมอดทนนั้น ทำเพียงครั้งเดียวก็เกินพอ

        หากมากเกินไปคนอื่นจะสมน้ำหน้าเอาได้

        “พระชายาเซ่อเจิ้งอ๋อง ได้โปรดช่วยลูกสาวข้าทีได้โปรด!”

        เมื่อฝูงชนแหวกทางออกก็เผยให้เห็นคนที่ถูกมุงอยู่ตรงกลาง

        สตรีนางหนึ่งอายุราวสามสิบกว่าปีสวมชุดเอ่าฉวินสีเทาที่ซักจนซีดขาวและดูไม่เหมาะกับวัยของนาง อ้อมแขนของนางมีเด็กสาวนางหนึ่งสวมชุดกระโปรงหยาบๆสีกุหลาบม่วงนอนอยู่

        เด็กสาวแทบไม่มีพลังชีวิตหลงเหลืออยู่ตาลอย ลมหายใจแผ่วเบา น้ำลายฟูมปาก

        “แม่นางน้อยผู้นี้กินยาเบื่อหนูโดยไม่ทันระวัง ตอนนี้ผ่านไปนาน ช่วยชีวิตไม่ได้แล้ว”

        ชาวบ้านใจดีที่ยืนอยู่ในฝูงชนเล่าให้ฟังสตรีนางนั้นร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง ราวกับจะตายตามไปด้วย

        ชาวบ้านที่อ่อนไหวบางคนตาแดงก่ำตามไปด้วยอย่างอดไม่ได้

        “ผู้ใดก็ได้ช่วยลูกของข้าทีข้าไม่มีคนในครอบครัวเหลืออยู่แล้ว มีเพียงบุตรีเท่านั้นพวกท่านโปรดช่วยนางด้วยเถิด”

        “เหตุใดท่านถึงไม่ช่วย? เห็นอยู่ชัดๆ ว่าตอนที่อยู่ในวังหมอหลวงยังบอกว่าฝ่าบาทถูกพิษร้ายแรงรักษาไม่ได้แต่ท่านกลับมีวิธีช่วยให้ฝ่าบาทฟื้นขึ้นมา”

        “คงไม่ได้คิดว่าชาวบ้านไม่คู่ควรหรอกกระมัง?”

        ไป๋เซี่ยเหอมุ่นคิ้วแม้ว่าจะยืนอยู่ไกลออกมา ทว่าดูจากการกระเพื่อมของหน้าอก เด็กสาวคนนี้หายใจเข้าเยอะหายใจออกน้อย

        เรียกได้ว่าแทบจะช่วยชีวิตไม่ได้แล้ว

        ทว่าทุกคำพูดและทุกการกระทำของนางในตอนนี้ล้วนเกี่ยวพันถึงฮั่วเยี่ยนไหวทั้งสิ้น

        เขาคือเทพสงครามของประชาชนคือความศรัทธาของพวกเขา

        จะให้นางถ่วงความเจริญเขาได้อย่างไร?

        แม้ว่าสุดท้ายจะรักษาไม่ได้นางก็ต้องลองดูเพียงเพื่อไม่ให้ตนเองรู้สึกผิด

        “ให้ข้าดูที”

        ไป๋เซี่ยเหอเดินอ้อมเจี่ยงอิงเอ๋อร์ที่ยืนบังอยู่ข้างหน้าก่อนจะตรงไปที่สตรีและบุตรสาว

        เจี่ยงอิงเอ๋อร์ตวัดสายตาดุร้ายไปยังกู้หมิงเยวี่ยปรารถนาที่จะแทงนางสักสองสามที

        หลังจับชีพจรไป๋เซี่ยเหอก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้น ชีพจรอ่อนแรงกว่าที่นางคิด ลมหายใจแทบจะดับสิ้น

        “ข้าบอกได้เพียงว่าจะช่วยรักษาอย่างเต็มที่แต่ไม่อาจรับรองได้ว่านางจะฟื้นขึ้นมา”

        สตรีผู้เป็นมารดาพยักหน้ารัวๆก่อนจะตอบอย่างรีบร้อน “ข้าเชื่อใจพระชายาพระชายาต้องช่วยชีวิตลูกของข้าได้แน่นอนเพคะ”

        “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่อาจรับรองได้!”

        “เพคะๆๆ ทราบแล้วรีบช่วยชีวิตนางเถิด เร่งมือหน่อย อย่าล่าช้าเลยเพคะ”

        ไป๋เซี่ยเหอมุ่นคิ้วทว่าไม่ได้คิดเล็กคิดน้อย นางหยิบยาลูกกลอนที่พกติดตัวตามปกติออกมา

        ยาลูกกลอนมีสีแดงสลับดำ มันสร้างจากเลือดของนาง

        ไป๋เซี่ยเหอบีบยาลูกกลอนให้เป็นผุยผงก่อนยัดเข้าไปในปากของเด็กสาว จากนั้นใช้มือปิดปากนางแล้วเชยคางขึ้น

        ยาจะละลายไปในปากเอง

        “นี่คือยาอะไร? รูปลักษณ์ประหลาดเพียงนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

        “พระชายาเซ่อเจิ้งอ๋องรักษาได้จริงหรือไม่? นางคงไม่ทำร้ายคนหรอกกระมัง”

        เด็กสาวในอ้อมแขนยังคงไม่ฟื้นสถานการณ์ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น

        กู้หมิงเยวี่ยเริ่มใจชื้นขึ้นเล็กน้อยว่าแล้วเชียว ไป๋เซี่ยเหออายุยังน้อย จะมีวิชาแพทย์ที่เก่งกาจได้อย่างไร!

        ที่แท้ก็เป็นเรื่องโกหก

        ตอนนี้ต้องดูว่านางจะมีจุดจบอย่างไร

        “สวรรค์ นางหมดลมหายใจแล้ว!”

        “เด็กสาวที่น่าสงสารคนนี้คงไม่ตายไปแล้วหรอกกระมัง?”

        “พระชายารักษาได้หรือไม่กันแน่? ยาลูกกลอนนั้นคืออะไร? เลิกทำตัวเป็นหมอเก๊ทำร้ายผู้คนได้แล้ว!”

        ในหมู่ฝูงชน มีตั้งแต่พึมพำเสียงเบาไปจนถึงวิพากษ์วิจารณ์เสียงดังอย่างกำเริบเสิบสาน

        เสียงจ้อกแจ้กจอแจชวนให้สมองแทบระเบิด

        “รบกวนทุกคนเงียบหน่อย!”

        ไป๋เซี่ยเหอกล่าวอย่างตรงไปตรงมาประเดี๋ยวก็เปิดเปลือกตาของเด็กเพื่อตรวจดู ประเดี๋ยวก็จับชีพจรของนาง

        สมาธิของนางไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อยเพียงแต่การมีสมาธิในระดับนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาถึงจะทำได้

        ฝูงชนไม่ได้เงียบเพราะประโยคนั้นของไป๋เซี่ยเหอทว่ากลับดังขึ้นเรื่อยๆ

        พวกเขาล้วนเกิดความกังขาในตัวของนาง

        “พวกเจ้าหุบปากให้หมด!ไม่เห็นหรือว่าพระชายากำลังช่วยชีวิตคนอยู่ ผู้ใดกล้ารบกวนพระชายาอีกก็ลองดู!”

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอสังหารในน้ำเสียงของเจี่ยงอิงเอ๋อร์รุนแรงเกินไปหรือเป็นเพราะดาบในมือของนางกันแน่

        หลังจากตะเบ็งเสียงออกไปฝูงชนก็เงียบทันที

        ตอนนี้แม้กระทั่งเสียงเข็มตกก็ยังได้ยินชัดเจน

        “ไม่ได้การ นางต้องได้รับการรักษาที่ดีกว่านี้!”

        เด็กสาวกินยาเบื่อหนูไปนานแล้วอวัยวะภายในล้วนได้รับความเสียหาย ยาลูกกลอนผสมเลือดไม่ได้ผล จำเป็นต้องใช้เลือดสดๆ!

        “ให้นางไปกับข้า แล้วข้าจะทำให้ลูกของเจ้าฟื้นขึ้นมาในอีกครึ่งชั่วยาม”

        ไป๋เซี่ยเหอยื่นมือออกไป ส่งสัญญาณให้สตรีมอบเด็กสาวให้นาง

        ถึงอย่างไรก็เป็นบุตรีของคนอื่นนางไม่อาจบังคับแย่งชิงมาได้

        “คงไม่ฆ่าคนปิดปากเมื่อช่วยชีวิตไม่ได้หรอกกระมัง”

        กู้หมิงเยวี่ยที่ถูกตัดขนตาโมโหอย่างยิ่งนางเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมาลอยๆ

        มือของสตรีที่กำลังยื่นร่างของบุตรีออกมาให้ไป๋เซี่ยเหอพลันหดกลับไปในชั่วพริบตา

        “ท่านคิดจะทำร้ายลูกของข้า!ท่านคิดจะฆ่านางเพื่อรักษาชื่อเสียงในฐานะพระชายาของท่านใช่หรือไม่?”

        “ไม่ได้ข้าบอกท่านเลยว่าไม่ได้ ผู้ใดก็ไม่อาจแย่งลูกของข้าไป ผู้ใดล้วนไม่อาจช่วงชิงชีวิตของนางไป!”

        ไป๋เซี่ยเหอมองเด็กสาวที่แทบจะหยุดหายใจอยู่รอมร่อมือและเท้าเย็นเยียบ

        “ไม่มีเวลาแล้วเจ้าจะไม่มอบลูกให้ข้าก็ได้แต่โปรดจำเอาไว้ว่าเจ้าได้ช่วงชิงความหวังที่จะมีชีวิตของนางไป!”

        ------------------------

        [1] เทศกาลฉีเฉี่ยวหมายถึง เทศกาลชีซี เทศกาลแห่งความรักของจีน