เจอแล้ว
หลี่ิลุกขึ้นแล้วมุ่งหน้าต่อไปตามทางแคบคดเคี้ยวขึ้นสู่ยอดเขา สองข้างทางรายล้อมด้วยเงาไม้สูงชะลูดแลดูวังเวง. ในที่สุดเขาก็มาถึงลานหินเล็กๆ แห่งหนึ่งใกล้หน้าผา ที่นั่นเองสายตาของเขาเหลือบเห็นแสงเรืองรองสีเงินอมม่วงต้องตาต้องใจส่องอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว – ดอกเยว่กู่หลานในตำนานกำลังเบ่งบานเฉิดฉายอยู่จริงๆ! ทว่าความปีติยินดีของหลี่ิมีได้เพียงชั่วอึดใจเดียว เมื่อเขาเห็นร่างมหึมาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากดอกไม้ล้ำค่านั้น. ร่างนั้นสูงใหญ่เกินมนุษย์ ิัหยาบหนาสีคล้ำ กรงเล็บแหลมคมสะท้อนแสงวูบวาบ ดวงตาแดงฉานดุจถ่านไฟและมีเขาโง้งยาวสองข้างบนหัว – มันคือปีศาจูเาผู้ชั่วร้าย! ที่แท้ภูตผีตนนี้กำลังยืนเฝ้าเยว่กู่หลานอยู่. และไม่ใช่เท่านั้น หลี่ิยังเห็นว่าที่แทบเท้าของมันมีร่างมนุษย์ผู้หนึ่งถูกพันธนาการด้วยเถาวัลย์ นางเป็สตรีสาวในชุดมอซอขาดวิ่น รูปร่างบอบบาง และบัดนี้นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่กับพื้น ราวกับหมดสติไปแล้ว
ปีศาจูเาคำรามก้องด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อััได้ถึงมนุษย์ผู้บุกรุก. “โอหังนัก! เ้ากล้าดียังไงบังอาจล่วงล้ำเข้ามาถึงที่นี่!” มันะโเสียงดังเป็ภาษามนุษย์ที่แปร่งประหลาด ก่อนจะพุ่งปราดเข้าหาหลี่ิอย่างรวดเร็วเกินขนาดร่างของมัน. กรงเล็บแหลมคมขนาดั์กวาดอากาศหวืดๆ เข้าหาเขา หลี่ิะโหลบฉิวเฉียดไปด้านข้าง ได้ยินเสียงกรงเล็บมันเฉือนถูกโขดหินด้านหลังจนแตกละเอียดเป็ผุยผง. หากเขาช้ากว่านี้แม้เพียงเสี้ยววินาที ร่างคงถูกฉีกขาดไม่มีชิ้นดีไปแล้ว. หลี่ิไม่รอช้า เขาตวัดกระบี่ฟันเข้าใส่ท่อนแขนของปีศาจเต็มแรง แต่ต้องผงะเมื่อพบว่าิัของมันเหนียวหนายิ่งนัก คมกระบี่ฝากรอยไว้ได้เพียงตื้นๆ เท่านั้น. ปีศาจนั้นหัวเราะลั่นเสียงดังก้องหุบเขาเมื่อเห็นมนุษย์ตัวเล็กไม่อาจทำอันตรายมันได้ ถัดจากนั้นมันอ้าปากคำรามเปล่งเสียงแหลมแสบแก้วหูออกมา เกิดเป็คลื่นเสียงสะท้อนก้องไปมาไม่ขาดสาย. หลี่ิรู้สึกหน้ามืดวิงเวียนศีรษะกับเสียงนั้นแทบทรงตัวไม่อยู่ เขาต้องรีบโคจรปราณป้องกันใจตนเองไว้มั่นก่อนที่เสียงพิฆาตนั้นจะทำลายสมาธิเขาจนเสียหลัก
ทันใดนั้นปีศาจร้ายก็ฉวยโอกาสพุ่งเข้ามาประชิดและใช้แขนข้างหนึ่งฟาดใส่หลี่ิเต็มแรง ส่งร่างเขาลอยกระเด็นไปกระแทกพื้นดินกลิ้งหลุนๆ หลายตลบ กระบี่หลุดจากมือปลิวไปปักอยู่กับพื้นห่างออกไป. หลี่ิจุกเสียดไปทั้งร่าง โลหิตในอกแล่นพล่าน เขาพยายามยันกายลุกขึ้นแต่ปีศาจร้ายไม่ปล่อยให้ได้ตั้งตัว มันกระโจนเข้าหาหมายจะซ้ำเติมฉีกเขาเป็ชิ้นๆ. ขณะที่กรงเล็บอันน่าสยดสยองนั้นใกล้จะถึงตัวหลี่ิ เสียงร้องแหลมของหญิงสาวดังขึ้น “ระวัง!” สตรีที่ถูกพันธนาการฝืนลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นเหตุการณ์พอดี นางร้องเตือนด้วยความเป็ห่วง. ในเสี้ยววินาทีระหว่างความเป็ความตาย หลี่ิสูดลมหายใจลึกฮึดสู้ พุ่งตัวหลบกรงเล็บสังหารของปีศาจได้ฉิวเฉียด เขากลิ้งตัวไปคว้ากระบี่ที่ปักอยู่กับพื้นขึ้นมาอีกครั้ง แม้ทั่วร่างจะบอบช้ำและาแแล่นจี๊ดด้วยความเ็ป แต่จิตใจก็พลุ่งด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะให้ได้
คราวนี้หลี่ิเปลี่ยนแทคติคการต่อสู้ เขาไม่เข้าปะทะกับปีศาจตรงๆ อีกต่อไป แต่ใช้อาศัยความว่องไววิ่งวนรอบตัวมัน พยายามหาจุดอ่อนโจมตี. ปีศาจร้ายหมุนคว้างไปมาตามเป้าหมายที่เคลื่อนไหวรวดเร็วรอบด้าน มันแผดเสียงอย่างขัดเคืองขณะที่กรงเล็บั์กวาดสะเปะสะปะหวังคว้าร่างมนุษย์ให้ได้. ทันใดนั้นเอง หลี่ิอาศัยจังหวะชั่วพริบตาที่ปีศาจชะงักไป เขากระโจนขึ้นสุดตัวใช้โขดหินเป็ฐานส่ง สะบัดพลังปราณที่เหลือทั้งหมดเสริมแรงให้ร่างทะยานสูงขึ้นเหนือหัวปีศาจ. จากนั้นตวัดกระบี่ฟันฉับลงมาจากเบื้องบน ปักทะลุเข้าที่กลางกระหม่อมของปีศาจูเาเต็มแรง! คมกระบี่ฝังลึกทำกะโหลกหนาแตกดังเพล้ง เืสีดำข้นทะลักออกมาเปรอะพื้นหิน. ปีศาจตนนั้นส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนสะท้านป่า ก่อนดวงตาแดงฉานจะมอดแสงลง. ร่างั์ใหญ่ของมันโซเซไปมาครู่หนึ่งแล้วทรุดฮวบลงกระแทกผืนดินดังสนั่นหวั่นไหว สิ้นฤทธิ์อสุรกายร้ายในที่สุด
หลี่ิยืนหอบเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่งท่ามกลางซากศพของปีศาจูเา ก่อนจะเร่งก้าวเข้าไปหาสตรีสาวที่ถูกพันธนาการอยู่. เขาใช้กระบี่ฟันเถาวัลย์ที่รัดพันร่างนางออกจนหมด แล้วประคองนางให้ลุกขึ้นช้าๆ. หญิงสาวผู้นั้นแม้เนื้อตัวเปรอะเปื้อนและมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง แต่นางยังดูแข็งใจ นางเงยหน้าขึ้นมองหลี่ิด้วยแววตาซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
“ท่าน…ได้โปรดรับการคารวะจากข้า” นางเอ่ยเสียงแ่ พลางพยายามจะคุกเข่าลงคำนับบุรุษผู้ช่วยชีวิต แต่หลี่ิรีบประคองตัวนางไว้
“แม่นางไม่จำเป็ต้องทำเช่นนี้” เขาพูดพลางพยุงให้เซี่ยนซูทรงตัวยืนได้ “ท่านเป็อันใดหรือไม่? าเ็มากหรือเปล่า?”
หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ “ข้าเพียงอ่อนแรงและมีาแเล็กน้อยเท่านั้น มิถึงกับอันตรายชีวิต” นางตอบก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสำนึกในบุญคุณ “ท่านคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าชื่อเซี่ยนซู มาจากเผ่าลับที่คอยพิทักษ์สมุนไพรเยว่กู่หลานบนเขาแห่งนี้. พวกเราปกป้องสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์นี้มาหลายชั่วคนแล้ว แต่บัดนี้เหลือข้าเพียงคนเดียว… คืนนี้ปีศาจร้ายออกอาละวาด ข้าต่อกรกับมันไม่ไหวจึงถูกจับตัวไว้ โชคดีเหลือเกินที่ท่านผ่านมาและช่วยกำจัดมันได้ มิฉะนั้นทั้งชีวิตข้าและเยว่กู่หลานคงถึงกาลวิบัติ”
125
