"ผมฮาจิ"ผมออกเดินทางจากบ้านเพื่อมาโรงเรียนแม้ครอบครัวยากจนแต่ก็ยังส่งผมมาเรียนเพื่อให้ผมมีอนาคตที่ดีเพื่อให้รู้จักโลกใบนี้มากขึ้นและได้พบปะกับผู้คนเมื่อผมมาถึงอาคารเรียนผู้คนต่างเดินเพ่นพ่านณตอนนั้นผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีผมคิดอะไรไม่ออกแล้วนิ่งอยู่สักพักจู่ๆก็มีชายคนนึงเข้ามาทัก "ว่าไงหาอะไรอยู่เหรอ" ผมเลยถามเกี่ยวกับห้องเรียนเผอิญว่าผมได้อยู่ห้องเดียวกันกับเขาเมื่อผมได้เข้าห้องเรียนมาเเละหลังจากแนะนำตัวดูเหมือนว่าทุกคนไม่ค่อยจะสนใจผมเท่าไรเมื่อจบคาบเรียนแรกก็ได้เข้าสู่คาบเรียนต่อไปซึ่งเป็คาบเรียนวิทยาศาสตร์ที่จะให้อิสระนักเรียนสำรวจธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตเมื่อเข้าคาบเรียนี้ก็ได้มีคนเข้ามาทำความรู้จักกับผมมากขึ้นเเละเมื่อคุณครูบอกให้นักเรียนไปหาสัตว์มาคนละชนิดและไม่ให้ซ้ำกันทุกคนต่างแยกย้ายกันไปหาสัตว์ที่ตัวเอง้า เช่น ผีเสื้อ ตั๊กแตน และนก ผมรนมากจนไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนผมเหลือบไปเห็นหนูพอดีผมจึงได้จับหนูแล้วนำไปหาคุณครูเพื่อนๆต่างพากันร้อง "ยี๋" คนที่ผมรู้จักต่างพากันถอยห่างแล้วทำหน้ารังเกียจเเละไม่อยากเข้าใกล้ผมด้วยซ้ำเมื่อผมดูสัตว์ที่คนอื่นจับมากับไม่เห็นสัตว์อะไรสักชนิดเพราะมีแต่ลูกคุณหนูจึงรังเกียจสิ่งสกปรกโสโครกแบบนี้ ขนาดคนที่เคยเข้ามาทำความรู้จักยังถอยห่างทุกคนต่างไม่ชอบสิ่งที่ผมทำกันมากและนั่นจึงทำให้ผมรู้ว่าการเข้าสังคมกับผู้อื่นมันไม่ใช่เื่ง่ายอย่างที่คิดไว้........ 
ผมก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะโจมตีคนรวยหรืออย่างไรเพราะนี่เป็แค่นิยายที่ทำให้คนอื่นเข้าใจหัวอกเรามากขึ้นและการเข้าสังคมกับผู้อื่นได้ดีมากขึ้น "แล้วก็ขอโทษสำหรับคำไม่สุภาพด้วยนะครับ"
367
