ก๊อก ก๊อกกก…เสียงเคาะประตูดังขึ้นอยู่นาน คนที่อยู่ข้างในห้องนี้ที่ตกแต่งสไตล์เรียบหรูต้องระดับเ้าของบริษัทเท่านั้นถึงจะได้ห้องนี้และแน่นอนห้องทำงานนี้เป็ห้องทำงานของประธานบริษัทที่มาแรงแห่งปี นั้นคือ ธนภพหนุ่มนักธุรกิจไฟแรง เ้านายของเขาเอง และเมื่อเคาะประตูอยู่นาน คนด้านในไม่เปิดประตูสักทีลูกน้องคนสนิทก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป ก่อนได้รับอนุญาตเพราะเขามั่นใจว่าเื่ที่เขาเอามารายงานเป็เื่ที่สำคัญกว่าเื่บนเตียงของท่านประธานแน่นอน และเป็อย่างที่เขาคิดท่านประธานกับเลขาคนสวย กำลังเล่นฉากเลิฟซีน กันกลางห้องทำงาน โดยไม่แค่สายตาลูกน้องที่เข้ามาเห็นพอดี
“ท่านประธานครับ”คมลูกน้องคนสนิทเอ่ยทักขึ้นก่อน เพราะดูท่าแล้วท่านประธานของเขาจะติดลมไม่ยอมหยุดง่าย ๆ
“ไอ้คม… มึงเข้ามาขัดจังหวัดกู ออกไป”เมื่อรู้ตัวว่ามีคนมาขัดจังหวัดความสุข ทำให้ธนภพโมโหขึ้นมาทันทีและออกปากไล่ลูกน้องคนสนิทให้ออกไปพันหน้า
“ผมรู้แล้วคำว่าคุณพิมฐาแต่งงานกับใคร” คำตอบของคมทำให้ธนภพหยุดชะงักทุกการกระทำ
“มัน… เป็… ใคร”ธนภพถามโดยผลักเลขาสาวสวยที่กำลังนัวเนียเขาให้ออกไป
“ว้าว”ด้วยความโกรธทำให้ธนภพออกแรงพผลักหล่อนจนเธอไม่ได้ตั้งตัว ทำให้เธอตกจากเกาอี้และล้มตกพื้น
“หุบปากนะและออกไปจากห้องทำงานฉันได้ล่ะ เอานี่คงพอกับค่ารักษาแผลนะ”ธนภพพูดพลางหยิบธนบัตรสีเทาหลายใบในกระเป๋า และโยนใส่เธอโดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บตรงไหน
เลขาคนสวยได้แค่ก้มหน้าเก็บธนบัตรสีเทาหลายใบและกำไว้ในมือเล็กๆ อย่างอดทนพลางใส่เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เรียบร้อยอย่างเดิมทุกการกระทำอยู่ในสายตาของคมทุกอย่างแค่เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากทำเหมือนเป็อากาศและเก็บความรู้สึกไว้
“ตกลงมันเป็ใคร”ธนภพพูดพลางจัดการเสื้อผ้าทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เหมือนเดิม
“ศุกลวัฒน์”เมื่อชื่อที่คมเอ่ยออกมานั้น ทำให้ธนภพคิดถึงใบหน้าที่หยิ่งผยองนั้นทำให้ธนภพยิ่งโกรธจนหน้าแดง นั่นจะไม่ทำให้เขาโกรธได้ไงเพราะมันเป็ศัตรูธุรกิจที่มันได้โครงการพันร้อยล้านไปเขาลงทุนเล่นสกปรกโดยการยัดเงินใต้โต๊ะไปหลายสิบล้าน แต่เขากับแพ้มันทำให้เขาส่งคนไปจัดการมัน แต่มันกับรอดมา และมาเล่นงานเขาคืนโดยแย่งพิมฐาไปจากเขามันทำแบบนี้ถือว่าเป็การหักหน้ากันซึ่งๆ หน้า
“แต่ไม่รู้ว่ามันเอาตัวคุณพิมฐาไปซ่อนไว้ที่ไหน”คมยังคงรายงานต่อไป
“ไปสืบมาให้ได้ … ถ้าไม่รู้พวกมึงตาย”ธนภพได้ยินคำว่า “ไม่รู้” นั้นทำให้เขาเืขึ้นหน้า เพราะคนอย่างเขาไม่มีคำว่าแพ้เกมกระดานนี้เขาต้องชนะ
“คุณพิมฐาไปทำงานเมื่อวานปกติดี …แต่ตอนกลับมีผู้ชายมารับ และพวกเราตามไปแต่ลูกน้องมันดักไว้ มันรู้เราทุกทาง”นั้นยิ่งเพิ่มไฟความโกรธของธนภพให้ลุกมากขึ้น พวกมันดักทางเราทุกทางทำเหมือนเขาเป็กบในกะลา
“ฉัน… ต้อง… การ… รู้… ว่า…พิมฐา…อยู่…ที่…ไหน” ธนภพพูดทีละคำเหมือนกำลังระงับความโกรธของตัวเองอยู่
“ครับ”
“ลูกน้องฝีมือดีโดนจับตัวไป 1 คน”คมยังคงรายงานสิ่งที่ผิดพลาดให้ธนภพฟัง เพราะคนอย่างธนภพไม่เคยทำอะไรผิดพลาดทุกสิ่งที่เขา้า เขาต้องได้มันมาจะด้วยวิธีใดก็ได้ ถึงแม่วิธีนั้นจะสกปรกแค่ไหนก็ตาม
“มึงก็ฆ่ามันสิเว้ย…อย่าให้มันสาวมาถึงตัวกูหรือไง”
“ครับ” คมรับคำก้มหัวให้เ้านายของเขาเล็กน้อย และเดินออกจากห้องทำงานไป “ตามเลขามาให้ฉันด้วย”ก่อนที่คมจะเดินออกจากห้องไป ธนภพได้บอกให้เขาตามเลขามา คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ตามเธอมาทำไมก็ตอนนี้ธนภพกำลังโกรธคงจะหาที่ลง
เมื่อคมออกมาจากห้องทำงานของธนภพก็ได้มองมาที่เลขาพอดี ทำให้ทั้งคู่จ้องตากัน “คุณธนภพเรียก”คมเอ่ยปากบอกเลขาด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา
เลขาสาวไม่ได้ตอบอะไรได้ทำหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย และจะเดินเข้าห้องทำงานไปหาคุณธนภพ แต่จังหวัดที่เดินผ่านคมมือของทั้งคู่จับกันแน่น เหมือนจะบอกให้กำลังใจกันและปลอบโยนซึ่งกันและกัน
และเมื่อ “วิภา”แฟนสาวคมได้เดินเข้าห้องทำงานธนภพไปได้สักพักก็มีเสียงร้องของวิภาดังออกมาด้วยความเ็ปนั้นยิ่งทำให้คมรู้สึกเ็ปไม่ต่างกัน แต่เขาช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย ทำไม ทำไมต้องเป็เธอดวงใจของฉัน และน้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลออกมา เขาจะต้องพาเธอหนี!!!
7K
