หลังจากส่งพ่อธรรศออกไปทำงานด้วยการโบกมือลาที่หน้าประตู และแถมด้วยการโดนหอมแก้มฟอดใหญ่ และส่งไอ้มิกซ์เพื่อนซี้ขึ้นรถไปโรงเรียนเสร็จเรียบร้อย บ้านทั้งหลังก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
วินในร่างแม่พิมพ์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่นอย่างหมดแรง ใบหน้าสวยหวานแหงนมองเพดานพลางถอนหายใจยาวเหยียด
"เกือบไม่รอด... การเป็แม่คนนี่มันเหนื่อยจริง ๆ นะเนี่ย"
เด็กหนุ่มในร่างหญิงสาวบ่นพึมพำ แต่พอหันไปมองจานชามที่ล้างสะอาดคว่ำไว้เรียบร้อย และบ้านที่จัดเป็ระเบียบด้วยฝีมือตัวเอง ความรู้สึกภูมิใจลึก ๆ ก็แล่นเข้ามาในอกอย่างน่าประหลาด มันเป็ความรู้สึกเติมเต็มที่เขาไม่เคยได้รับเวลาอยู่บ้านตัวเองในฐานะเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
วินหยิบสมาร์ตโฟนของแม่พิมพ์ขึ้นมาเปิดดู ทันทีที่สแกนใบหน้าผ่าน ก็เจอข้อความในโปรแกรมไลน์ที่แม่พิมพ์แอบส่งทิ้งไว้ว่า
‘เงินในกระเป๋าตังค์ใบใหญ่บนโต๊ะเครื่องแป้ง วินหยิบไปใช้ซื้อของที่อยากได้ หรือสั่งของกินมาทานได้เลยนะจ๊ะ น้าอนุญาต’
"โอ้โห... ์ชัด ๆ"
วินตาโตเท่าไข่ห่าน
เขาไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อรีบแต่งตัวไปโรงเรียน ไม่ต้องไปนั่งเครียดกับการเรียนวิชาต่าง ๆ อีกแล้ว แถมไม่ต้องโดนอาจารย์ฝ่ายปกครองบ่นเื่ทรงผม หรือคอยพะวงเื่ส่งการบ้านไม่ทันจนโดนหักคะแนน
หลังจากนั้นวินก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในร่างน้าพิมพ์ ไม่ว่าจะเป็การสั่งอาหารญี่ปุ่นเซตใหญ่ให้มาส่ง เปิดแอร์ฉ่ำ ๆ นั่งเล่นเกมที่ถึงแม้จะเล่นได้ไม่นานเพราะรู้สึกติดเล็บที่ยาวก็ตาม รวมไปถึงเปิดทีวีดูซีรีย์เกาหลีที่ปกติเขาไม่ค่อยสนใจดู แต่พออยู่ในร่างน้าพิมพ์เขากลับอยากดูแถมดูไปได้สักพักก็รู้สึกอินกับซีรีย์อย่างบอกไม่ถูก พอตกบ่ายก็เดินกลับมาที่ห้องนอนเพื่อเล่นแต่งตัวและสำรวจเรือนร่างของน้าพิมพ์ที่หน้ากระจกบานใหญ่
เด็กหนุ่มลองสวมชุดเดรสกระโปรงพลิ้ว ๆ ที่อยู่ในตู้ หมุนตัวไปมาพลางชื่นชมความสวยของร่างนี้อย่างเพลิดเพลิน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าการเป็ผู้ใหญ่ที่มีพร้อมทุกอย่าง ทั้งสามีคอยเอาใจ มีเงินให้ใช้ และมีบ้านหลังใหญ่ให้อยู่แบบนี้ มันเป็ชีวิตที่สุขสบายเกินกว่าที่เด็กมัธยมปลายคนหนึ่งจะจินตนาการถึง
วินเดินมานอนเล่นที่เตียงพร้อมกับมองดูเล็บมือสีชมพูอ่อนที่ตัดแต่งอย่างประณีตของแม่พิมพ์ พลางนึกถึงภาพเหตุการณ์อันน่าตื่นเต้นเมื่อคืนกับพ่อธรรศ... ที่มันทั้งแปลกใหม่และหวาดเสียว และก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่น่าหลงใหล
"ถ้าต้องกลับไปเป็ไอ้วินคนเดิม... ต้องไปโรงเรียน ต้องไปอ่านหนังสือเตรียมสอบ แถมต้องขึ้นรถเมลอันแสนลำบาก..."
วินเงียบไป สายตาจับจ้องไปที่เงาสะท้อนของหญิงสาวผู้งดงามในกระจกตรงหน้า
ริมฝีปากสีชมพูค่อย ๆ ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
"บางที... ชีวิตการเป็น้าพิมพ์นี่มันก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ... เริ่มชอบซะแล้วสิ"
วินหัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบใจ ร่างกายและจิตใจของเขาเริ่มซึมซับและเสพติดความสะดวกสบาย รวมถึงบทบาทของการเป็ผู้ใหญ่ที่ไม่ต้องไปโรงเรียนเข้าให้แล้วจริง ๆ
แกรก... ครืด…
ทว่า ความเพลิดเพลินใจของวินก็ถูกขัดจังหวะลงทันควัน เมื่อเสียงประตูรั้วหน้าบ้านอัตโนมัติส่งสัญญาณเตือนว่ามีรถแล่นเข้ามาจอด ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินมาพร้อมกับเสียงพูดคุยกันเจี๊ยวจ๊าวผ่านประตูบ้านชั้นล่างเข้ามา
"แม่! กลับมาแล้ว หิวข้าวจะตายอยู่แล้วเนี่ย... วันนี้มีอะไรกินบ้าง?"
เสียงะโโวยวายอันคุ้นเคยของไอ้มิกซ์ดังลั่นขึ้นมาถึงชั้นบน พร้อม ๆ กับเสียงทุ้มต่ำของพ่อธรรศที่หัวเราะรับลูกชาย
วินสะดุ้งสุดตัวด้วยความตื่นใ เขารีบลุกขึ้นมาสลัดเดรสตัวยาวออกแล้วไปคว้าเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มขายาวตัวเดิมมาเปลี่ยนอย่างเร่งรีบ พร้อมกับใช้มือรีบจัดแต่งทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ แล้วก้มมองนาฬิกาบนข้อมือของแม่พิมพ์... ห้าโมงครึ่งแล้ว! เขามัวแต่เพลิดเพลินจนลืมเวลาไปเสียสนิท
“มื้อเย็นเอาไงเนี่ย สงสัยต้องสั่งเดลิเวอรี่แบบส่งด่วน ๆ”
วินพรึมพรำกับตัวเองพลางรีบกดมือถือเพื่อสั่งร้านอาหารให้มาส่ง
เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อย เขารีบเดินลงมาที่ห้องโถงชั้นล่างทันทีแล้วพยายามทำตัวให้ปกติ
ภาพที่เห็นคือ พ่อธรรศกำลังถอดสูทวางไว้ และมิกซ์กำลังโยนกระเป๋านักเรียนลงบนโซฟา แต่นอกจากสองพ่อลูกแล้วสิ่งที่ทำให้เขาช็อคยิ่งกว่าคือ แขกไม่ได้รับเชิญที่ไอ้มิกซ์พากลับมาด้วย ก็คือน้าพิมพ์ในร่างเดิมของเขานั้นเอง
"อ้าว! น้าพิมพ์มาด้วยเหรอเนี่ย!"
วินพูดกับตัวเองออกมาเบา ๆ
น้าพิมพ์ในร่างของวินเองยืนสะพายเป้นักเรียนทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ข้าง ๆ มิกซ์ และทันทีที่แม่พิมพ์ในร่างวินเห็นวินเดินลงมา เธอก็ยิ้มให้ด้วยท่าทางที่มีความสุข
"อ้าว พิมพ์... วันนี้คุณดูสดใสจังเลยนะ"
พ่อธรรศทักพลางเดินเข้ามาโอบเอวของวินในร่างของแม่พิมพ์ จากด้านหลังเบา ๆ ััอุ่นจากมือของพ่อธรรศทำเอาวินสะดุ้งเล็กน้อย แต่ต้องแกล้งยิ้มทำใจดีสู้เสือ
"ค่ะพี่ธรรศ... พอดีวันนี้พักผ่อนเต็มอิ่มน่ะค่ะ"
วินดัดเสียงหวานตอบ ก่อนจะแกล้งหันไปทักน้าพิมพ์ในร่างตัวเอง
"อ้าว... วิน มาเที่ยวบ้านมิกซ์ด้วยเหรอจ๊ะ?"
"สวัสดีครับคุณน้าพิมพ์"
แม่พิมพ์ในร่างวินยกมือไหว้พินอบพิเทาอย่างมีมารยาทอย่างผิดปกติ จนมิกซ์หันมามองขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"พอดีวันนี้มีรายงานผมเลยขอมาทำรายงานที่บ้านของมิกซ์ด้วยครับ"
"เออแม่ วันนี้ไอ้วินมันดูเรียบร้อยแปลก ๆ แถมยังพยายามขอตามมาทำรายงานถึงบ้านด้วย"
มิกซ์บ่นอุบ
"งั้น... มิกซ์กับพี่ธรรศไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะจ๊ะ แม่เพิ่งสั่งอาหารไป เดี๋ยวอาหารมาส่งก็จะได้เตรียมกินข้าวเย็นกันนะจ๊ะ"
วินในร่างแม่พิมพ์รีบหาทางแยกย้าย
"ส่วนวิน... ตามน้าเข้ามาช่วยเตรียมจานในครัวหน่อยสิจ๊ะ"
"ได้ครับคุณน้า!"
แม่พิมพ์ในร่างวินรีบขานรับทันที
พอคล้อยหลังพ่อธรรศและมิกซ์ที่เดินขึ้นชั้นบนไป วินก็เข้ามาในห้องครัวและเลื่อนประตูสไลด์ปิดทันที สองร่างที่จิติญญาสลับกันยืนจ้องหน้ากันเองในครัว
"น้าพิมพ์! เป็ผมวันแรกเป็อย่างไรบ้างครับ มีใครจับได้ไหมครับ"
วินในร่างน้าพิมพ์ชิงถามก่อนพร้อมกับขยับเข้าไปหาน้าพิมพ์ในร่างเดิมของตัวเขาเอง
"แหม... ก็พอได้นะ มีคนทักบ้างแต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แล้ววันแรก ของวินในร่างของน้าเป็ยังไงบ้างจ๊ะ?"
แม่พิมพ์ในร่างวินยิ้มกวน ๆ พร้อมกับทำแววตาขี้เล่น พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้
"เป็ไงจ๊ะ? อยู่บ้านสบายไหม? แล้วพ่อธรรศเขา... ดูแลวินดีหรือเปล่าน่ะ?"
คำถามลองเชิงพร้อมรอยยิ้มรู้ทันของแม่พิมพ์ ทำเอาวินในร่างหญิงสาวหน้าแดงแป๊ดไปถึงใบหู ภาพเหตุการณ์อันร้อนแรงใต้ผ้าห่มกับพ่อธรรศเมื่อคืนแล่นย้อนกลับเข้ามาในหัวจนทำให้เขาแทบอยากจะเอาหน้าไปมุดใต้ดิน!
(จบบทที่ 10)
121K
