บทที่ 1 ฉันไม่ใช่คน ฉันเป็ผีต่างหาก
“ฉินซวงซวง! เธอแกล้งตายหรือไง? เื่ที่หยางเทียนเหอจะถอนหมั้นกับเธอล่ะ มันยังไงกันแน่? ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ วันนี้ต้องคุยให้รู้เื่!”
ฉินซวงซวงรู้สึกมึนงงหลังจากที่ได้สติ เธอได้ยินเสียงหญิงสาวะโอย่างบ้าคลั่งที่ข้างหูของเธอ
เธอกำลังสอนหนังสือเด็ก ๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?
แล้วทำไมผู้หญิงที่ดูโกรธเกรี้ยวคนนี้ เหมือนจะบีบคอเธอให้ตายอย่างนั้นแหละ นี่กำลังช่วยชีวิตเธอหรือกำลังจะฆ่าเธอกันแน่?
ผู้หญิงคนนี้มือหนักมาก แรงก็เยอะ แม้แต่คนที่แข็งแรงก็คงถูกอีกฝ่ายรัดคอจนตายได้ง่าย ๆ
ฮึ! คิดว่าตัวฉันรังแกง่ายงั้นเหรอ?
ไม่ว่ายังไงก็ต้องดิ้นให้หลุด ใครเขาจับกันแรงแบบนี้
อยากจะฆ่าเธอหรือไง?!
ทันใดนั้นมือของหญิงสาวที่เพิ่งฟื้น ก็ตบเข้าที่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเข้าอย่างจัง
“เพียะ!”
เสียงตบดังสนั่น แต่ดูเหมือนฉินซวงซวงจะยังไม่สะใจ เธอสาดคำด่าเป็ชุดด้วยภาษาอังกฤษ สเปน รัสเซีย ฝรั่งเศส เยอรมัน และญี่ปุ่น ซึ่งเป็ภาษาที่เธอถนัดราวกับเป็ภาษาแม่
“พวกสารเลว!”
นี่คือคำด่าที่เหล่านักศึกษาภาควิชาภาษาต่างประเทศ มหาวิทยาลัยเกียวโต ชอบเรียนกับเธอ เนื่องจากเธอทำตัวเป็กันเองกับนักศึกษา และมักจะใช้คำด่าเหล่านี้กับพวกเขานี่แหละ
ทว่านักศึกษาของเธอกลับไม่โกรธ ทั้งยังด่าตอบกลับมาอีกต่างหาก อาจารย์ก็สารเลว ลูกศิษย์ก็สารเลว ไม่มีใครสูงส่งไปกว่ากันหรอก!
“โอ๊ย! ฉินซวงซวง! แกทำอะไรของแกเนี่ย!” ผู้หญิงที่ถูกตบปล่อยมือออกจากแขนของเธอ แล้วเอามือมาปิดหน้าตัวเองไว้ ก่อนจะจ้องเขม็งด้วยความโกรธ “ฉันกำลังช่วยชีวิตแกอยู่นะ แต่แกกลับมาทำร้ายฉันเนี่ยนะ แกยังเป็คนอยู่หรือเปล่า?”
“ฉันไม่ใช่คน ฉันเป็ผีต่างหาก!”
ประโยคนี้หลุดออกมาจากจิตใต้สำนึกของฉินซวงซวง และหลังจากที่ะโออกไป เธอก็รู้สึกใ เพราะจู่ ๆ ก็มีภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองผุดขึ้นมาในหัว
ที่แท้เธอก็ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของผู้หญิงที่ชื่อ ‘ฉินซวงซวง’ เหมือนกับเธอในปี 1984 นี่เอง
ฉินซวงซวงเ้าของร่างเดิมเดินทางมาที่ค่ายทหารเพื่อตามหา ‘หยางเทียนเหอ’ คู่หมั้นที่ทางตระกูลจัดหาให้ เธอตั้งใจจะมาคุยเื่การแต่งงาน แต่พอมาถึง หยางเทียนเหอกลับบอกว่าเขาไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ และ้าจะถอนหมั้น
เขายังบอกอีกว่าเขามีแฟนแล้ว...
ผู้หญิงคนนั้นก็คือคนที่ช่วยบีบนวดให้ฉินซวงซวงเมื่อครู่นี้หล่อนชื่อ ‘เฉินจูจู’ เป็นางเอกคณะโอเปร่า ลูกสาวของรองผู้บัญชาการเฉิน
พอได้ยินแบบนั้น เ้าของร่างเดิมก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็ตัวตลก โลกหมุนติ้วจนล้มลงและสิ้นสติไป แล้วเธอก็ได้มาอยู่ในร่างของ ‘ฉินซวงซวง’ หญิงสาวที่กำลังถูกหัวเราะเยาะคนนี้
เธอพยุงตัวเองลุกขึ้นจากพื้น มองไปรอบ ๆ พบว่าที่นี่คือห้องทำงานแห่งหนึ่ง
ในห้องมีแค่ฉินซวงซวง เฉินจูจู และหยางเทียนเหอ ไม่มีคนนอก คาดว่าทั้งสองคนนี้คงไม่อยากให้เื่ถอนหมั้นกลายเป็เื่ใหญ่ คงกลัวเสียชื่อเสียง ถึงได้ลากเธอเข้ามาคุยในห้องแบบนี้
ผู้ชายเฮงซวยอยากจะถอนหมั้น เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้
ชาติที่แล้ว เธออายุสามสิบสี่ปีแล้วและยังไม่เคยมีแฟนเลย เพราะมีไอ้พวกผู้ชายห่วย ๆ เต็มไปหมด ผู้ชายแบบ ‘หยางเทียนเหอ’ นี่ถือว่ากระจอกที่สุดแล้ว
“ฉันเนรคุณเหรอ?!” ฉินซวงซวงเยาะเย้ยมองเฉินจูจูด้วยความโกรธ ผู้หญิงคนนี้เป็ผู้สมรู้ร่วมคิดที่ทำให้ฉินซวงซวงคนเดิมตาย ฉะนั้นต้องจัดการให้หนัก ๆ “ใช่ ฉันเนรคุณแล้วไง? แกเป็ใคร? ไปไกล ๆ เลยนะ เื่นี้ไม่เกี่ยวกับแก รอฉันเคลียร์กับหยางเทียนเหอเสร็จก่อน แกค่อยมาเกาะแกะเขา!”
เฉินจูจูโมโหจนน้ำตาคลอ จึงไปออดอ้อนหยางเทียนเหอ “ดูเธอสิ พูดจาแบบนี้ได้ยังไง ไม่มีมารยาทเอาซะเลย”
“มารยาท? ขอถามหน่อย แล้วสหายเฉินจูจูมีมารยาทหรือเปล่าล่ะ?”
ฉินซวงซวงไม่กลัวเื่จะบานปลาย ในห้องมีกันแค่สามคน หยางเทียนเหอต้องไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขากลายเป็ ‘เฉินซื่อเหม่ย’*[1] ยุคใหม่แน่
หญิงสาวจ้องเขาเขม็ง ก่อนที่เขาจะลากเธอเข้ามาในห้อง พร้อมกับบอกว่าให้คุยกันดี ๆ
คุยบ้าอะไร คนจะไป เธอไม่สนหรอก! ถ้าคุยแล้วไม่ได้อะไร มันก็ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องคุยกัน!
ถึงแม้ตอนนี้พวกเราจะอยู่ในห้อง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เสียงของฉินซวงซวงเบาลงเลย "นี่เหรอคนมีมายาทจรรยา ทำได้แม้กระทั่งแย่งผู้ชายคนอื่น!
นี่เหรอผู้หญิงที่จ้องจะแย่งผู้ชายของฉินซวงซวง?
ให้ฉันถอยให้เพื่อไปคบกับหยางเทียนเหอ? ฮึ มาก่อนมาหลังไม่รู้จักหรือไง นี่เหรอที่เธอเรียกว่าชาติตระกูลดี? สองมาตรฐานยังไม่เท่าเธอเลย!"
"มาก่อนมาหลังอะไรกัน? เทียนเหอบอกว่าเขาไม่รู้เื่การหมั้นหมายเลยสักนิด นั่นพ่อแม่เขาเป็คนจัดการเอง ไปคุยกับพ่อแม่เขาสิ" เฉินจูจูพูดอย่างไม่ยี่หระ
"จริงเหรอ?" ฉินซวงซวงกอดอก ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ "หยางเทียนเหอ! คุณคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?"
หยางเทียนเหอไม่เข้าใจว่าฉินซวงซวงกำลังคิดอะไรอยู่ สายตาเขามีแต่ความรู้สึกผิด จึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "สหายฉินซวงซวง เื่นี้พ่อแม่ผมผิดเอง ผมขอโทษแทนพวกท่านด้วย
ค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เธอเดินทางมาถึงที่นี่ ผมจะออกให้ทั้งหมด อย่าโวยวายได้ไหม ผมขอร้อง"
เฉินจูจูรู้สึกว่าหน้าของเธอหายเจ็บแล้ว จึงขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกับพูดเยาะเย้ยว่า "ไม่ใช่แค่ค่าใช้จ่ายหรอก ฉันจะให้เธอเพิ่มอีกหนึ่งร้อยหยวน ตั๋วอาหารอีกหนึ่งร้อยจิน*[2]"
"เพียะ!"
ไม่รอช้า ฉินซวงซวงตบหน้าเฉินจูจูอีกข้างดังเพียะ ตอนนี้พอมองเห็นแก้มของหล่อนแดงเท่ากันทั้งสองข้าง ใจของเธอก็สงบลง
"ในที่สุดก็สมมาตรกันเสียที มองแล้วสบายตามากขึ้นเยอะ"
"นี่เธอ! ฉินซวงซวง! ทำไมเธอถึงตบฉันอีกแล้ว!"
เฉินจูจูใกล้จะสติแตกแล้ว ก่อนหน้านี้ ผู้หญิงบ้านนอกคนนี้ยังร้องไห้ฟูมฟายอยู่แท้ ๆ ทำท่าทางเหมือนคนกำลังถูกทำร้ายและไม่มีที่ไปร้องทุกข์ ทว่าอยู่ ๆ ก็เป็ลมไป สักพักก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นิสัยของเธอก็เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน
ฉินซวงซวงตรงหน้าคนนี้พูดจาโผงผาง ปากก็คมกริบราวกับถูกผีสิง
"ตบเธอยังต้องขออนุญาตอีกเหรอ? เธอก็แย่งคู่หมั้นของฉันไปแล้ว ตบเธอสองทีจะเป็ไรไป? ไม่สมควรเหรอ? หนึ่งร้อยหยวนมันเยอะมากขนาดนั้นเลย? ตั๋วแลกอาหารหนึ่งร้อยจินมันวิเศษนักหรือไง? คิดว่าเอาไปให้คนขอทานเหรอ?"
น้ำเสียงของฉินซวงซวงเหมือนนักเลงที่กำลังข่มเหงหญิงสาว ทำเอาเฉินจูจูไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่ซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของหยางเทียนเหอ
หล่อนคงคิดว่าแบบนี้จะทำให้ฉินซวงซวงโกรธ ใครจะไปรู้ว่าเธอกลับชี้หน้าเฉินจูจูแล้วพูดว่า
"ตอนนี้เป็เวลาคุยเื่สำคัญ ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาทำตัวไร้สาระ แยกแยะหน่อยสิ" พอเผลอพูดประโยคสั่งสอนแบบที่เคยใช้ตอนสอนหนังสือ ฉินซวงซวงก็รู้สึกหมดคำพูด "ถ้ายังทำแบบนี้อีก ฉันจะตีเธอจริง ๆ ด้วย"
พอถูกขู่ เฉินจูจูก็รีบวิ่งไปหลบหลังหยางเทียนเหอ แล้วทำหน้าตาน่าสงสาร
ฉินซวงซวงเลือกที่จะเมินเฉย แล้วมองหยางเทียนเหอที่ยืนกำหมัดแน่นด้วยสายตาเ็า เสียงของเธอยังคงดังก้องเหมือนเคย
ช่วยไม่ได้ ก็เธอดันติดเป็นิสัยที่ชอบะโตอนสอนหนังสือเมื่อชาติที่แล้ว แก้ไม่หายสักที อาจจะมีคนมาแอบฟังอยู่นอกห้องก็ได้ ฉันต้องทำตัวให้สมกับที่พวกเขามาฟัง
"หยางเทียนเหอ คุณมันเลว! สมกับเป็ทหารจริง ๆ ทำผู้หญิงท้องแล้วยังทิ้งไป คุณมันคนสารเลว
คุณยังกล้าพูดอีกเหรอว่าไม่รู้เื่ที่เราสองคนหมั้นกัน? พ่อแม่คุณเป็คนจัดการให้งั้นเหรอ คุณคิดว่าคนอื่นโง่หรือไง?
จะให้ฉันเอาจดหมายที่คุณเขียนถึงฉันเมื่อสองปีก่อน รวมถึงจดหมายเมื่อครึ่งปีก่อนออกมาอ่านให้ฟังต่อหน้าทุกคนไหม?
ที่คุณเจอผู้หญิงที่ดีกว่า ไม่อยากได้ฉันแล้ว มันก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไร ฉันเข้าใจ ไม่ได้โทษคุณ แต่คุณจะมาพูดจาเลอะเทอะทำไม?
ทั้งยังเป็ถึงผู้กองอีกนะ? ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณได้ตำแหน่งนี้มายังไง คงไม่ได้มาเพราะ 'ไข่มุก' ที่อยู่ข้างหลังคุณหรอกนะ?"
"พอได้แล้ว!" พอถูกเปิดโปงหยางเทียนเหอก็โกรธจนหน้าแดง "เื่ตำแหน่งของผมไม่เกี่ยวกับคุณ เอาเป็ว่า บอกมาว่าจะจัดการเื่ของเรายังไง!"
“สะใจจริง ๆ!”
ฉินซวงซวงไม่ได้โกรธที่หยางเทียนเหอตะคอกใส่เลยสักนิด ผู้ชายเลว ๆ แบบนี้ เธอจะไปโกรธทำไมกัน รีบ ๆ จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ได้เงินมาแล้วเธอจะได้ไปจากที่นี่ ไปใช้ชีวิตที่เธอ้าเสียที
ผู้ชายอย่างหยางเทียนเหอ ฉินซวงซวงไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ทหารก็แค่ดูดี แต่เธอเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครตรงไหน ทำไมตนต้องมาเสียเวลาให้กับผู้ชายเลว ๆ อย่างเขาด้วย
[1] เฉินซื่อเหม่ย เป็ตัวละครในงิ้ว จากเื่เปาบุ้นจิ้น ซึ่งมีนิสัยชั่วร้าย อกตัญญู และทะเยอทะยาน
[2] หนึ่งจิน เท่ากับ ห้าร้อยกรัม
2K
