หนึ่งเดือนกับอีกสิบห้าวันผ่านไปไวเหมือนโกหก หลินเยว่ในร่างของหวงเฟยเฟยแทบจะขลุกตัวอยู่แต่ในบ้าน ใช้ชีวิตอย่างมีระเบียบวินัย เคร่งครัดกับการควบคุมอาหาร และการออกกำลังกายที่ทำอย่างสม่ำเสมอทุกวัน
เช้าวันนี้เป็วันที่เธอตัดสินใจก้าวออกจากบ้านอีกครั้ง หลังจากการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าทึ่งของร่างกายและจิตใจ เธอมั่นใจว่าเธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับสายตาของชาวบ้าน เสียงซุบซิบและคำนินทาที่เคยได้ยินจากความทรงจำของหวงเฟยเฟยไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกังวลอีกต่อไป
หลินเยว่สวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ทำจากผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าอ่อน เป็ชุดที่เรียบง่ายแต่ช่วยขับผิวพรรณที่ผ่องใสขึ้นของเธอได้อย่างดีเยี่ยม แม้จะยังคงมีส่วนโค้งส่วนเว้าอยู่บ้าง แต่รูปร่างของเธอก็ไม่ได้ใหญ่เทอะทะเหมือนเมื่อก่อนแล้ว น้ำหนักของเธอลดลงไปแล้วเกือบยี่สิบกิโลกรัม ใบหน้าที่เคยอูมกลมตอนนี้เรียวขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่เคยถูกแก้มอูมบดบังก็ดูกลมโตและคมชัดขึ้น เผยให้เห็นประกายความฉลาดและแข็งแกร่ง
เธอเดินไปที่ประตูบ้าน มือเรียวเลื่อนเปิดบานประตูไม้ออกช้าๆ แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา เธอก้าวเท้าออกไปยืนหน้าบ้านอย่างสง่างาม ราวกับประกาศการกลับมาของบุคคลที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ทันทีที่หลินเยว่ปรากฏตัว สายตาของผู้คนที่กำลังเดินผ่านไปมาในหมู่บ้านก็หันมาจับจ้องที่เธอพร้อมเพรียงกัน ไม่มีการกระซิบกระซาบใดๆ มีแต่ความเงียบงันและความตกตะลึง
"นั่น... นั่นใช่หวงเฟยเฟยจริงหรือ!" เสียงอุทานจากหญิงชราคนหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา
ชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างพากันขยี้ตา มองซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาไม่เชื่อว่าสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือหวงเฟยเฟยคนเดิมที่อ้วนเทอะทะและดูน่ารังเกียจ ผู้หญิงตรงหน้ามีรูปร่างที่เพรียวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยบวมอูมตอนนี้กลับดูคมคายขึ้น ผิวพรรณที่เคยคล้ำกลับเปล่งปลั่งผ่องใส แม้จะยังเห็นรอยแผลเป็จางๆ ที่มุมปาก แต่รอยนั้นกลับไม่ทำให้ความงดงามของเธอด้อยลงเลยแม้แต่น้อย กลับกันมันทำให้เธอดูมีเสน่ห์ลึกลับและโดดเด่น
สายตาของบุรุษหลายคนในหมู่บ้านที่เคยรังเกียจหวงเฟยเฟย ตอนนี้กลับจ้องมองเธอด้วยความตะลึงงัน และบางคนถึงกับแสดงความหลงใหลออกมาอย่างชัดเจน
หลินเยว่ไม่กล่าวสิ่งใด เธอเพียงแค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเยือกเย็น เธอเดินออกจากบ้านอย่างช้าๆ มุ่งหน้าไปยังตลาดกลางหมู่บ้าน ทุกย่างก้าวของเธอดึงดูดสายตาของผู้คนให้หันตามไป
ระหว่างทางที่เดินผ่านบ้านเรือนของชาวบ้าน เสียงกระซิบกระซาบก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็เสียงที่แตกต่างออกไป
"นี่มันเทพธิดาที่ไหนกัน!""ไม่น่าเชื่อเลยว่าหวงเฟยเฟยจะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้!""ข้าเคยคิดว่านางจะอัปลักษณ์ไปจนตายเสียอีก""หรือว่านางจะไปร่ำรวยจากที่ไหนมาจึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้?"
หลินเยว่แสร้งทำเป็ไม่ได้ยินคำพูดเ่าั้ เธอเดินเข้าไปในตลาดที่คึกคักไปด้วยผู้คนและร้านค้าเล็กๆ มากมาย กลิ่นอายของเครื่องเทศสดใหม่ ผักผลไม้ และเนื้อสัตว์ลอยคละคลุ้งในอากาศ เธอสำรวจดูแผงขายของอย่างพิจารณา
เธอแวะที่แผงขายสมุนไพร มองดูสมุนไพรพื้นบ้านที่วางเรียงรายอยู่ เธอจำชื่อสมุนไพรหลายชนิดได้จากความทรงจำของหวงเฟยเฟย และบางชนิดก็มีคุณสมบัติคล้ายกับยาที่เธอคุ้นเคยจากโลกเดิม
"ท่านหญิง้าสิ่งใดหรือขอรับ?" พ่อค้าสมุนไพรที่แต่ก่อนมักจะทำท่ารังเกียจหวงเฟยเฟย ตอนนี้กลับพูดจาสุภาพอ่อนน้อมและมองเธอด้วยสายตาเลื่อมใส
หลินเยว่หยิบสมุนไพรบางชนิดขึ้นมาพิจารณา เธอสอบถามราคาและสรรพคุณจากพ่อค้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทำให้พ่อค้าประหลาดใจในความรู้ด้านสมุนไพรของเธอ
"ข้า้ายาที่ช่วยบำรุงกำลังและขับพิษในร่างกาย ไม่ทราบว่าท่านพอจะมีหรือไม่?" หลินเยว่ถาม
พ่อค้าสมุนไพรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนำสมุนไพรบางชนิดออกมา "สมุนไพรเหล่านี้มีสรรพคุณตามที่ท่านหญิง้า แต่ราคาก็สูงอยู่บ้างขอรับ"
หลินเยว่หยิบเงินทองออกมาจ่ายอย่างไม่ลังเล เธอได้เงินจำนวนไม่น้อยจากความทรงจำของหวงเฟยเฟยที่ซุกซ่อนเอาไว้ ซึ่งจะเป็ทุนรอนในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอในโลกนี้
หลังจากเดินซื้อของในตลาดจนพอใจ หลินเยว่ก็เดินกลับบ้านอย่างสง่างามเช่นเดิม คราวนี้สายตาของชาวบ้านที่มองมา ไม่ได้มีเพียงความตกตะลึง แต่ยังแฝงไว้ด้วยความอิจฉาริษยาและประหลาดใจระคนสงสัย
เมื่อกลับถึงบ้าน หลินเยว่ก็เก็บสมุนไพรที่ได้มาลงในมิติพกพา เพื่อนำไปวิเคราะห์และผสมผสานกับความรู้ทางการแพทย์ของเธอในภายหลัง
"การเปลี่ยนแปลงรูปร่างภายนอกได้ผลดีเกินคาด" เธอกล่าวกับตัวเอง "แต่สิ่งสำคัญกว่านั้นคือการเปลี่ยนแปลงภายใน"
เธอรู้ดีว่าการยอมรับจากสังคมนั้นไม่ได้มาจากรูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมาจากความสามารถและการกระทำ การปรากฏตัวของเธอในวันนี้เป็เพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆ แต่เธอเชื่อมั่นว่าเธอจะสามารถใช้ความรู้และทักษะที่เธอมี สร้างความน่าเชื่อถือและกลายเป็ที่พึ่งของชาวบ้านได้ในที่สุด
"คอยดูเถอะ... หวงเฟยเฟยคนนี้ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป" รอยยิ้มคมคายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินเยว่ เตรียมพร้อมสำหรับบทต่อไปในชีวิตของเธอ