ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

        “ว่าจะมาหาอะไรกินที่ห้องสภานักเรียนซักหน่อย แต่ทำไมได้กลิ่นนักเลงวะ....” 

        “สิ...ง..ห์ เห..ร..อ...” 

        ฉับพลัน เหล่าลูกน้องของฮงราว ๆ สิบกว่าคนก็ได้กระโจนเข้าใส่สิงห์ทันที แต่พวกมันไม่รู้เลยว่าตัวเองในตอนนี้เหมือนกับแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟไม่มีผิด 

        กร็อบ!!! 

        “อ้ากกก!!!!” 

        สิงห์หักแขนหนึ่งในลูกน้องของฮงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนที่ไม่นานจากนั้นเหล่าลูกน้องของฮงก็ถูกซัดเรียบลงไปกองกับพื้นอย่างง่ายดาย และในจังหวะที่สิงห์กำลังเผลอ ฮงก็ได้กระโดดหมุนตัวเตะเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าสิงห์ก็สามารถคว้าขาของอีกฝ่ายไว้ได้ทันและตั้งใจจะหักทิ้ง ทว่าฮงก็สามารพลิกตัวหลุดออกจากจับของสิงห์ได้และยังสามารถเตะเข้าไปที่หน้าของเขาได้เต็ม ๆ ก่อนที่จะลงมายืนบนพื้น 

        “เกือบโดนหักขาซะแล้วสิครับเนี่ย.... อันตรายจริง ๆ เลย....” 

        “พาพวกของแกทั้งหมดไสหัวกลับไปซะ นี่คือการเตือนครั้งที่ 1” 

        ทั้ง 2 คนมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใครก่อนที่ฮงจะเป็นฝ่ายพูดออกมา 

        “เฮ้อ... งั้นก็ช่วยไม่ได้ละนะ วันนี้จะยอมถอยก่อนละกัน” ว่าจบเขาก็ได้มองไปที่ลูกน้องของตัวเองที่นอนระเนระนาดอยู่บนพื้น “เฮ้ย จะนอนไปถึงเมื่อไหร่ ลุกขึ้นมาและกลับกันได้แล้ว” 

        เหล่านักเรียนในเครื่องแบบสีขาวทั้งหมดค่อย ๆ ทยอยกันลุกขึ้นมาและเดินออกห้องไป 

        “งั้นก็... ไว้เจอกันอีกนะตูน พวกเราจะต้องได้เจอกันอีกอย่างแน่นอน....” 

        ภาพตรงหน้าของตูน ณ ตอนนี้คือฮงที่กำลังเดินออกจากห้องและต้นกล้าที่กำลังมองมาที่เขาก่อนที่จะปิดประตูลงไป และจากนั้นตูน เพียงดาว และสภานักเรียนทุกคนก็ได้ถูกพาตัวไปที่ห้องพยาบาลทันที 

        “ไหนเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมาสิ้” สิงห์กล่าว 

        “...ในตอนที่พวกเรากำลังทำงานกันอยู่ จู่ ๆ ไอ่หมอนั่นก็โผล่เข้ามา และลูกน้องของมันที่เดินตามเข้ามาก็พุ่งเข้าไปทำร้ายสภานักเรียนของเราอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย มันบอกว่าให้ทำเรื่องให้ตูนย้ายไปที่โรงเรียนของมันเดี๋ยวนี้ แต่พอฉันปฏิเสธกลับไป มันก็เริ่มลงไม้ลงมือกับฉัน...” 

        เค ไบรท์ จอร์จ และหิน ไม่ได้เข้ามาดูอาการของตูนเพราะวุ่นอยู่กับปัญหาที่ลูกน้องของฮงสร้างไว้ในชมรมพวกเขา 

        “นี่เพื่อนเลิฟ นายช่วยเล่าเรื่องของนายกับเจ้าลูกครึ่งเกาหลีนั่นให้ฟังทีได้ไหม” สิงห์หันไปถามตูนที่นอนเงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้ 

        “ฉัน.... นึกไม่ออกเลยว่าเคยรู้จักกับเขาที่ไหน....” 

        “นายแน่ใจนะ ไม่ได้มีอะไรปิดบังพวกเราใช่ไหม....?” 

        “ฉันนึกไม่ออกจริง ๆ น่ะ ขอโทษทีนะ” 

        จากนั้นทุกคนก็ได้เงียบลงไปจนบรรยากาศภายในห้องก็เริ่มอึดอัดขึ้นมา 

        “เอาล่ะถ้างั้นฉันก็ขอตัวก่อนละกัน อาจจะไม่ได้มาโรงเรียนสักพักนะ เจอกันอีกทีน่าจะตอนวันปัจฉิม ดูแลเพื่อนเลิฟของฉันให้ดี ๆ ด้วยล่ะยัยลูก ผ.อ” 

        “ฉันบอกว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้นไง!!” 

        และสิงห์ก็เดินหายออกไป 

        “เฮ้ออ.... วุ่นวายชะมัด” เธอถอนหายใจและมองไปที่ตูน “ถ้านายจำอะไรไม่ได้งั้นให้ฉันไปสืบเรื่องโรงเรียนเก่าของนายไหม” 

        ตูนที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับลุกพรวดขึ้นมาทันที “ไม่ได้นะ! ไม่ได้ ๆ ห้าม ๆ ๆ !” 

        “อะ-โอเค รู้แล้วน่า ไม่ได้ก็ไม่ได้!” เพียงดาวที่ไม่เคยเห็นตูนเป็นแบบนี้มาก่อนก็เริ่มทำตัวไม่ถูก จากนั้นไม่นานตูนก็ค่อย ๆ ลงจากเตียงและเริ่มเก็บสัมภาระของตัวเอง 

        “นั่นนายจะไปไหนน่ะ!!” 

        “ฉันเหนื่อยแล้วน่ะ ขอกลับบ้านก่อนนะ...” 

        “แต่แผลยังไม่หายดีเลยนะ! นอนพักอีกสักแปปหนึ่งก่อนก็ได้หนิ!!” 

        ทว่าตูนก็ไม่ตอบอะไรกลับมาและเดินออกจากห้องไป 

        และตั้งแต่วันนั้นเขาก็เริ่มมีอาการแปลกไปจากทุกที ตูนเริ่มตีตัวออกห่างจากใครหลาย ๆ คน เขาเริ่มที่จะไปไหนมาไหนคนเดียวและพูดน้อยลงอย่างน่าประหลาดใจ เพื่อน ๆ ของเขาไม่สามารถติดต่อเขาได้จึงต้องมาอาศัยชมรมคอสเพลย์อยู่บ่อยครั้ง 

        “นี่ตูนอยู่ไหนน่ะพวกนายเห็นบ้างไหม” เคเปิดประตูและถามออกมา 

        “ไม่เห็นเลยขอรับท่านเค” 

        “เจ้าตัวเล็กอยู่ไหนน่ะ โทรไปไม่รับเลย” 

        “กระผมไม่เห็นเลยขอรับท่านไบรท์” 

        “ตูนอยู่ที่ไหน!!!” 

        “มะ มะ ไม่เห็นเลยขอรับ ช่วยกระผมด้วยสิเบลล์...” 

        “My friend ของฉันไปอยู่ที่ไหนน่ะ พวกนายเห็นกันบ้างไหม” 

        “ไม่เห็นเเลยขอรับท่านจอร์จ ทะ-ท่านจอร์จ!! รีบหนีไปขอรับ!! เหล่าสตรีในชมรมของกระผมเริ่มจะไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว!!” 

        และหลังจากนั้นหลายวัน พวกเขาก็ได้มานั่งปรึกษาหารือกันอยู่บริเวณในห้องสภานักเรียน และช่วงนี้ก็เริ่มเข้าหน้าฝนแล้วด้วย 

        “ฉันไปหาตูนที่บ้านมา พ่อกับแม่ของเขาบอกว่าช่วงนี้ตูนออกไปกับเพื่อนทุกวันเลย ใช่พวกนายหรือเปล่า...?” ทุกคนนิ่งเงียบไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมาจากปากของพวกเขา

        “ฉันรู้แล้วนะเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องสภานักเรียนวันนั้นน่ะ เห็นบอกว่าหัวหน้าของพวกมันรู้จักกับตูนมาก่อนงั้นเหรอ?” เคถาม 

        ทุกสายตาจับจ้องไปที่เพียงดาวเพื่อรอคำตอบจากปากของเธอ 

        “ใช่... คงเป็นอย่างงั้น จู่ ๆ มันก็บอกว่าให้ตูนย้ายไปโรงเรียนพวกมัน และก็เปิดคลิปที่พวกนายโดนลูกน้องของมันบุกเข้าไปป่วนในชมรมด้วย....” 

        “งั้นแสดงว่ามันก็เป็นนักเลงน่ะสิ อย่าลืมสิว่าเจ้าตัวเล็กเกลียดนักเลงมากนะ ทำไมถึงไปรู้จักกับไอ่คนแบบนั้นได้กัน” 

        “Oh! ได้ข่าวว่าเขาเป็นคนที่ชนะนายในการแข่งเทควันโดด้วยหนิ Mr.ไบรท์ !” 

        “จะชนะหรือจะแพ้ฉันไม่สน แต่มันก็คือต้นเหตุที่ทำให้ตูนเป็นอย่างงี้อย่างแน่นอน !” 

        และพวกเขาก็เงียบลงไปอีกครั้งก่อนที่เพียงดาวจะทำท่าเหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้ 

        “อ๊ะ! ใช่สิ ตอนที่มันเปิดคลิปตอนที่พวกนายโดนป่วน มันได้พูดอะไรบางอย่างกับตูนด้วยแหละ! เดี๋ยวฉันเปิดคลิปเสียงให้ฟังนะ พอดีวิดีโอถูกลบไปแล้วน่ะ” 

        ปิ๊บ! 

        [นี่ตูน ถ้านายยังอยู่ในโรงเรียนนี้ เพื่อน ๆ ของนายจะเจ็บตัวและโรงเรียนนี้จะเสียชื่อเสียงเอานะ... ไปกับฉันเถอะ... ฉันช่วยนายได้นะ เหมือนกับตอนก่อนที่นายจะย้ายมาโรงเรียนนี้ไง] 

        “อะไรกัน!! คำขู่แค่นี้มันไม่สามารถทำให้ตูนเป็นแบบนี้ได้หรอก! มันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ ๆ !!” 

        และในขณะที่ทุกคนกำลังเคร่งเครียด จอร์จก็ได้เหลือบไปเห็นกล้องวงจรปิดที่กำลังฉายภาพ ณ ปัจจุบัน เขาก็ได้เห็นเข้ากับตูนที่ยืนอยู่หน้าโรงเรียนกำลังคุยกับใครสักคน 

        “นี่พวกนายมาดูนี่สิ ตูนกำลังยืนคุยกับใครไม่รู้ด้วยล่ะ....” 

        เพื่อน ๆ ของเบนความสนใจมากทางนี้ทันที และก็ไม่รู้ว่าคนที่ตูนกำลังยืนคุยด้วยคือใคร และในจังหวะที่เพียงดาวหันตามมา ตาของเธอก็ได้เบิกกว้างออกมาด้วยความตกใจ 

        “ไอ่หมอนี่แหละ!! หัวหน้าของพวกมันที่บุกมาวันนั้นล่ะ!!!” 

        - บริเวณหน้าโรงเรียน - 

        อากาศ ณ ตอนนี้เริ่มมืดครึ้ม ก้อนเมฆเริ่มบดบังแสงอาทิตย์เหมือนพร้อมที่จะมีฝนตกได้ตลอดเวลา 

        “ตัดสินใจได้แล้วสินะตูน งั้นก็ไปกันเถอะ ต้นกล้าก็อยู่ด้วยนะ” 

        ทว่าในจังหวะที่ตูนและฮงจะเดินออกไป

        “ตูน!!!! นายจะไปไหนน่ะฮะ!!!!” 

        เพียงดาวและเพื่อน ๆ ของเขาทุกคนได้มายืนกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา 

        “อะไรของพวกนายกันล่ะเนี่ย... ฉันแนะนำว่าอย่าทำแบบนี้เลยดีกว่านะ...” 

        ใบหน้าของฮงยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มที่สุดแสนจะเจ้าเล่ห์เจ้าการไม่เปลี่ยน ทว่าในตอนนี้หินที่เก็บอารมณ์มานานก็พร้อมที่จะระเบิดออกมาแล้ว 

        “เอาเพื่อนตูคืนมานะเว้ยไอ่เกาหลี!!” 

        หินไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว เขาเดินหน้าตั้งเข้าไปและง้างหมัดต่อยลงไปที่ฮงทันที แต่ทว่า 

        ตู้ม!! 

        หมัดของเขาก็ได้ถูกหยุดลงด้วยชายผิวสีร่างใหญ่ผมทรงสกินเฮดที่เคยเจอกันในงานเปิดบ้าน 

        “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ย.... จำได้ว่าล่าสุดที่เจอกัน แกทำกริยาท่าทางไม่ดีต่อหน้าเด็กหนิ... เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีเลยนะ…” 

        “กรอด...! ไอ่ไมเคิล...! แก...!” 

        ทั้ง 2 ยืนประชันพลังกันอย่างไม่มีใครยอมใคร และจากนั้นไม่นานก็ได้มีนักเรียนนานาชาติคริสตัลอีก 4 คนเดินตามออกมา ซึ่งก็เป็นคนที่แต่ละคนรู้จักกันดี 

        “สวัสดีเค ขอบใจที่ทำคิ้วฉันแตกนะวันนั้นน่ะ เคี๊ยก ๆ ๆ ฉันชื่อ AJ ฉายาไอ่หมาบ้า ยินดีที่ได้รู้จัก” 

        “ไงไอ่ไบรท์ ไอ่หน้าหวาน กินศอกของฉันเข้าไปคงอร่อยมากเลยสิท่า ฉันชื่อ BJ ฉายาลมกรด ยินดีที่ได้รู้จัก” 

        “ไงไอ่จอร์จ ไอ่ขี้เก็ก ฉันชื่อ CJ ฉายา No.1 วงการมวย ยินดีที่ได้รู้จัก” 

        และก็คนสุดท้ายก็คือ ต้นกล้า ที่ยืนเงียบ ๆ ไม่พูดเปิดตัวเหมือนคนอื่น ๆ 

        “เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว… งั้นฉันก็ขอตัวก่อนล่ะ” 

        ซึ่งแน่นอนว่าเพื่อน ๆ ของตูนก็ไม่ยอมแน่นอนอยู่แล้ว พวกเขาเครื่องติดพร้อมที่จะเข้าไปซัดไอ่พวกตรงหน้า แต่ทว่าพวกเขาก็โดนเพียงดาวหยุดไว้ก่อน เพราะสามารถทำให้ตูนที่เป็นคนดื้อดึงขนาดนั้นยอมฟังได้ มันจะต้องถือไพ่ที่เหนือกว่ามาก ๆ เอาไว้อยู่แน่นอน ถ้าหากว่าทำอะไรบุ่มบ่ามอาจจะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นก็ได้ หินและไมเคิลที่ดวลพลังกันมาสักพักก็ได้แยกออกจากกันและไมเคิลก็ตามฮงไป 

        “แม่งเอ้ย!!! ทำอะไรไม่ได้เลยเหรอวะ!!!” 

        เพราะเหตุการณ์มันมาถึงขนาดนี้ เพียงดาวจึงไม่มีทางเลือก

        “ขอโทษนะตูน นายบอกว่าห้ามสืบประวัติของนาย... แต่ตอนนี้ฉันจำเป็นต้องทำแล้วล่ะ...” 

        วันถัดมาในเวลา 4 โมงเย็น ที่บริเวณประตูโรงเรียนก็ได้มีสาวสวยสูงยาวเข่าดีคนหนึ่งกำลังยืนรอใครสักคนอยู่ 

        “ไม่ได้กลับมาซะนานเลย... ไม่เปลี่ยนไปเลยนะที่นี่นะ....” 

        และเพียงดาวที่มายืนรออยู่สักพักก็ได้เดินเข้ามาหาเธอคนนั้น “งั้นก็เชิญทางนี้เลยค่ะ” 

        พวกเขาได้มานั่งอยู่ในห้องสภานักเรียนโดยที่มีเหล่าอัจฉริยะนั่งอยู่ด้วยกันครบทุกคน 

        “เอาล่ะ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก พี่สาวสุดสวยคนนี้ก็คือพี่ ต่าย พี่สาวแท้ ๆ ของตูนเอง” 

        ทุกคนต่างนิ่งเฉยยกเว้นหินที่หลงเสน่ห์ของต่ายเข้าไปซะแล้ว 

        “พี่ต่ายคะ คนพวกนี้คืออัจฉริยะของ--” 

        “ไม่ต้องหรอกน้องสะใภ้ ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ...”

        “มะ-ไม่ใช่นองสะใภ้นะคะ--”

        “-แล้ว ไอ่น้องชายตัวแสบของฉันมันไปทำอะไรเอาไว้ล่ะ”

        และพวกเขาก็ได้เล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ต่ายฟัง 

        “เป็นงั้นเหรอเนี่ย... นักเรียนสมัยนี่เถื่อนดีกันจังแฮะ....” 

        “พี่ต่ายคะ คือเรากำลังจริงจัง...--” 

        “โอเค ฉันจะเล่าเรื่องในอดีตของน้องชายฉันให้ฟัง เป็นเรื่องที่คนภายในบ้านเราเท่านั้นที่รู้... ฉันเห็นว่าพวกเธอทำตัวเหมาะสมกับคำว่าเพื่อนของเจ้านั่นได้จริง ๆ ก็จะยอมเล่าให้ฟังละกัน... คือเรื่องมันมีอยู่ว่า น้องชายฉันน่ะเคยโดนคดีพยายามฆ่ามาก่อนและต้องเข้าพบจิตย์แพทย์เป็นเวลาหลายเดือน เป็นเรื่องใหญ่มากเลยล่ะช่วงนั้น แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแปปเดียวเรื่องก็ซาจนคนลืมไปกันหมด สงสัยคงมีใครสักคนคงพยายามจะปิดข่าวให้เรา งั้นฉันขอเดาว่าคนที่ปิดข่าวก็คือไอ่ลูกครึ่งเกาหลีนั่นละกัน และคิดว่ามันน่าจะใช้เรื่องนี้แบล็คเมย์น้องฉันด้วย” 

        คดีข้อหาพยายามฆ่า!!? ตูนเนี่ยนะ!!? แหม่ ฉันล่ะเกลียดเด็กเซนส์ดีอย่างเธอจริง ๆ เลยล่ะต่าย... อ่ะหยอก ๆ การมาถึงของต่ายจะทำให้เกมเปลี่ยนหรือไม่!!? พวกเขาจะเอาตูนกลับมาได้ไหม? เหตุการณ์จะเป็นเช่นไร โปรดติดตามตอนต่อไป