ข้ามมิติมาเลี้ยงน้องพร้อมกับระบบสุ่มสุดกวน

        อีกไม่เกิน 10 วันเฟิ่งเทียนคาดว่าหิมะคงจะเริ่มตก เพราะอากาศเริ่มเย็น ต้นไม้ใบไม้เริ่มแห้งเหี่ยว ยามหิมะตก ผักใบเขียวคงจะหากินได้ยากและมีราคาแพงขึ้น ถึงแม้ว่าตอนนี้ครอบครัวของเขาจะมีหน่อไม้ดอง ถู่โต้วจำนวนมาก แต่จะให้กิินตลอดทั้ง3เดือนกว่าๆคงจะไม่ไหว  น้องๆต้องขาดสารอาหารเป็๲แน่ 

        หลังจากกินข้าวเช้าจนอิ่มแปร้ เฟิ่งเทียนปิดบ้านแล้วพาน้องๆสะพายตะกร้าใส่หลังใบเล็ก เดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังเชิงเขาในป่าหลังบ้าน ซึ่งเป็๲ป่าชื้นไม่สูงชัน สัตว์ป่าอันตรายไม่มีเพราะส่วนใหญ่จะหากินในป่าลึก สามคนพี่น้องมีไม้ด้ามยาวไว้ฟาดตามพุ่มไม้เพื่อไล่เหล่าสัตว์มีพิษ

วันนี้เฟิ่งเทียนคาดหวังจะได้พืชสมุนไพรและต้นอ่อนของผักเพื่อนำไปปลูกต่อในโรงเรือน เพราะผักใบเขียวสำคัญต่อสุขภาพเช่นเดียวกับอาหารชนิดอื่น  ยิ่งฤดูหนาวผักยิ่งหายากและมีราคาแพง แต่หากปลูกเองเก็บกินเอง ยิ่งมีโรงเรือนปรับอุณหภูมิยิ่งหายห่วง

        “หยุดก่อนน้องๆ นั่นหอมป่าใช่หรือไม่ เดี๋ยวพี่ขอสำรวจสักหน่อย” เดินไปได้สักพัก เฟิ่งเทียนสังเกตเห็นกอหอมป่าก็รีบเดินเข้าไปเด็ด ดม ดู 

        “หอมป่าจริงๆด้วย  ขุดไปสักสองสามกอเอาไว้ปลูกในโรงเรือนก็แล้วกัน” 

        “ข้าช่วยขอรับพี่ใหญ่” เฟิ่งจินและเฟิ่งหลงช่วยหาใบไม้มารองตระกร้าเพื่อรองรับกอหอมป่าที่ขุดไป

        เมื่อขุดกอหอมป่าได้ตามที่๻้๵๹๠า๱ ไม่ไกลกันนั้นก็มีดงกุยช่ายป่า และกระเทียมป่าขึ้นอยู่ใกล้กัน

        “ นี่มันดงพืชผักในครัว ถ้ามีพริกหรือมะนาวก็น่าจะดี” ไม่รอช้าทั้งสามคนพี่น้องช่วยกันเด็ดยอดกุยช่าย ขุดกอกระเทียมป่าและกอกุยช่ายใส่ตะกร้าไปด้วย

        “เอาหล่ะ เราไปหาต่อกันเถอะ”

        ไม่นานนักครอบครัวหวังใช้ความรู้ของเฟิ่งเทียนจึงสามารถเก็บเกี่ยวหลัวโป และหงหลัวโป  ขุดไปทั้งต้นอ่อน และหัวแก่ที่พร้อมเก็บเกี่ยว  พร้อมทั้งสามารถขุดแง่งขิง ต้นอ่อนขมิ้น และผักป่าอีกจำนวนหนึ่ง

        เมื่อแสงอาทิตย์เจิดจ้าอยู่กลางศีรษะ เฟิ่งเทียนจึงพาน้องๆหยุดพักทานอาหารกลางวันใต้ต้นไม้ ซึ่งเฟิ่งเทียนได้ห่อข้าวกับหมู๼๥๱๱๦์มาครบตามจำนวน  ถึงแม้เด็กๆจะเมื่อยล้าแต่ก็ไม่ปริปากบ่น เฟิ่งเทียนจึงตัดสินใจว่าหลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จ พวกเขาจะเดินทางกลับเส้นทางเดิม เพราะเฟิ่งเทียนสังเกตเห็นซวนซินหรือต้นฟ้าทะลายโจร ซึ่งเป็๲สมุนไพรทางยามีสรรพคุณในการรักษาอาการหวัดได้ชะงัด เขาจะเก็บไว้ให้เพียงพอในการใช้งาน และเผื่อเก็บไปขายร้านขายสมุนไพรเมื่อยามจำเป็๲

        “พี่ใหญ่ขอรับ พวกเราจะไปที่ไหนกันต่อขอรับ”เฟิ่งหลง

        “วันนี้พวกเราเก็บของได้มากมาย ข้าดีใจมากเลยขอรับพี่ใหญ่” เฟิ่งจิน

        “เดี๋ยวเราจะย้อนกลับทางเก่าแวะเก็บสมุนไพร แล้วเราก็จะกลับบ้านกัน เราต้องรีบนำต้นอ่อนไปปลูกลงดินก่อนที่มันจะตายไปเสียก่อน แล้ววันพรุ่งนี้เราค่อยไปจับปลาในลำธารเอามาถนอมอาหาร  วันต่อๆไปเราก็จะเก็บสะสมฟืน รวมทั้งปลูกผักกินใบในโรงเรือน เราก็จะมีเนื้อและผักกินไม่ต้องหิวกันในฤดูหนาวนี้แล้ว”

        “ดีจังเลยขอรับพี่ใหญ่ ฤดูหนาวปีนี้เรามีบ้านที่อบอุ่น มีอาหารอิ่มท้อง ข้าดีใจมากเลย” เฟิ่งหลงยิ้มด้วยความยินดี

        “ป่ะ ถ้าอิ่มแล้วเรากลับกันเถอะ ถ้าเย็นนี้ได้ปลามาพี่จะทำต้มปลาใส่หอมป่าหวานๆเนื้อปลานุ่มๆให้พวกเ๯้ากิน”

        “เย้ๆ ไปกันเลยขอรับพี่ใหญ่” 

        ฝาแฝดชูไม้ชูมือด้วยความยินดีหายเหนื่อยเป็๞ปลิดทิ้ง เมื่อนึกถึงอาหารมื้อเย็นแสนอร่อย

*******************