บทที่1
ท่านอาจารย์และลูกศิษย์
บ้านเมืองสูงใหญ่มากมายมหานครที่เจริญรุ่งเรือง มีแม้กระทั้งรถยนต์หรือตึกสูงเสียดฟ้า ท่ามกลางตรอกมืดมิดร่างเงาปริศนาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปด้านหน้าอย่างเป็เอาตาย
ราวกับว่ามันกำลังหนีบางอย่างที่น่ากลัวอย่างที่สุดทว่าร่างเงาปริศนาที่มิใช่ผีมิใช่คนนั้นก็หยุดชะงัก
ในตอนนี้มันพบเห็นร่างของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งปรากฏกายด้านหน้าบุรุษหนุ่มผู้นั้นใบหน้าหล่อเหลา ร่างกายสูงโปร่ง แม้ท่วงท่าสง่างามแต่ว่ากลับถือท่อนไม้พาดไหล่ราวกับอันธพาล ทำให้รูปลักษณ์ดูขัดแย้งไม่น้อย
ทว่าสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่ผีไม่ใช่คนกับเหงื่อแตกแล้วแตกอีกชายหนุ่มที่บุคลิกดูขัดแย้งด้านหน้าเอ่ยขึ้น “บิดามันเถอะเล่นวิ่งไล่จับเช่นนี้ข้าเองก็เหนื่อยเช่นกัน”
หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มด้านหน้าเอ่ยขึ้นสิ่งมีชีวิตประหลาดที่คล้ายกับเป็ิญญาตนนั้น กัดฟันแน่นยามนี้ตั้งปณิธานแน่วแน่
ร่างกายพุ่งทะยานไปด้านหน้าคล้ายว่ากำลังจะทุ่มเทเต็มแรงเพื่อปิดชีวิตอีกฝ่ายให้ได้ในยามนั้นบุรุษหนุ่มที่อยู่ด้านหน้ายิ้มเ็าหนึ่งมือคว้าจับไปด้านหน้ากลับมีพลังงานมองไม่เห็นที่คล้ายว่าไม่ใช่พลังงานทางวิทยาศาสตร์พันรัดสิ่งมีชีวิตรูปร่างแปลกประหลาดนั้นเอาไว้
ก่อนที่จะออกแรงบีบมือร่างเงานั้นก็แตกสลายชายหนุ่มส่ายหัวไปมาอย่างน่าเสียดาย “พวกนี่ก็ไม่มีข้อมูลที่เป็ประโยชน์”
ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างผิดหวังก่อนที่จะตัดสินใจหันหลังแล้วก็เดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้
ด้านนอกเป็ถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายร่างของชายหนุ่มเดินอย่างเชื่องช้ากลมกลืนกับผู้คน
ไม่มีใครรู้ว่าชายหนุ่มที่ดูแสนธรรมดากลมกลืนกับผู้คนตัวของเขากับไม่ใช่คนของโลกใบนี้ เื่ราวก็คงต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน
สถานที่แห่งนี้คืออาณาจักรัแน่นอนว่าภายในโลกใบนี้มีประเทศมากมายสถานที่แห่งนี้มีพลังิญญาเบาบางแต่มนุษย์กับพึ่งพาสิ่งที่เรียกวิทยาศาสตร์
ทว่ากับชายหนุ่มผู้นี้กลับแตกต่างออกไปสถานที่ที่เขานั้นเคยจากมากับคล้ายคลึงกับสถานที่ที่เรียกว่าแดนเซียนในสายตาของคนในยุคสมัยนี้
แน่นอนว่าเหมือนกับยุคราชวงศ์หรือว่าในหนังแฟนตาซีที่โลกใบนี้นั้นถ่ายทอดออกมาเพื่อให้ความบันเทิงกับผู้คน
ทว่าตัวของเขาชายหนุ่มคนนี้กับไม่ใช่เขาเป็คนที่เดินทางออกมาจากโลกใบนั้นจริงๆ
ทว่าการเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้มันไม่ใช่ความประสงค์หรือความ้าของเขาในตอนนั้นชายหนุ่มจำได้ว่าตนเองกำลังจะตาย
หลังจากนั้นก็มีนักพรตเฒ่าช่วยเหลือตนเองเอาไว้นำเอาิญญาของตนเองออกมาจากร่างก่อนที่ร่างจะตาย
แล้วนักพรตเฒ่าผู้นั้นก็พาเขามาที่สถานที่แห่งนี้หลังจากนั้นิญญาของเขาก็ถือกำเนิดใหม่ในโลกใบนี้
กลายเป็เด็กชายเด็กหนุ่มตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วยี่สิบปีแน่นอนว่านักพรตเฒ่าผู้นั้นรับเขาเป็ลูกศิษย์ ในตอนแรกตอนที่อยู่โลกใบนั้นแม้ว่าเขาจะรู้เกี่ยวกับเื่ของคนบนยอดเขา
ที่เป็ผู้พวกบำเพ็ญตนหรือว่าพวกเซียนที่ผู้คนมากมายเรียกกันไม่น้อยทว่าเขากลับไม่ได้สนใจอันใดมากนัก แต่ก็ไม่ถึงกับไม่รู้เลย
จนกระทั่งนักพรตเฒ่าผู้นี้บอกว่าตนเองเป็ผู้ใดเขาเองก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน
นักพรตเฒ่าผู้นี้กลับเป็เทพเซียนที่ผู้คนมากมายยกให้เป็หนึ่งในผู้ที่อยู่บนยอดสูงสุดของเส้นทางแห่งการฝึกตนในตอนแรกที่เขารู้เกี่ยวกับเื่นี้ก็ดีใจคิดว่าตนเองได้รับอาจารย์ยอดเยี่ยมเช่นนี้ชีวิตคงจะรุ่งโรจน์แล้วกระมัง
ทว่าบิดามันเถอะ!เทพเซียนที่ผู้คนบอกว่าเป็เทพเซียนในเทพเซียนผู้นี้กับเป็ชายชราที่วันๆดื่มเหล้าไม่เพียงเท่านั้นนักพรตที่ใดเอาแต่เที่ยวพูดจาแทะโลมสตรีมากมาย
แถมพาเขามายังโลกใบนี้ก็โดนกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ลดทอนพลังไปอีกกลายเป็ว่าจะกลับไปโลกใบนั้นก็ไม่สามารถกลับไปได้แล้ว
โลกใบนี้พลังิญญาเบาบางการที่พลังิญญาเบาบางเช่นนี้ แน่นอนว่ามันทำให้การฝึกตนนั้นไม่สามารถทำได้ง่ายๆ
แม้นักพรตเฒ่าจะถอยทอดความรู้มากมายแต่กลับไม่มีเชื้อเพลิงที่ทำให้ฝึกฝนได้ ร่างกายตอนนี้แม้ว่าแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาแต่พลังิญญาที่ใช้ปราบปรานพวกิญญาทมิฬกับมีน้อยนิด
แต่ก็ยังมีความหวังนั่นเป็เพราะว่านักพรตเฒ่าบอกว่า ก่อนที่เขาจะตายนักพรตเฒ่าดึงิญญาของเขาออกมา
ทำให้ในตอนนี้ร่างกายที่อยู่ในโลกใบนั้นยังไม่ได้ตายไปกลับอยู่ในสภาพที่คล้ายหลับใหล รอทำภารกิจที่โลกใบนี้ให้เสร็จถึงเดินทางกลับ
ในตอนแรกนักพรตเฒ่าสั่งสอนวิชามากมายให้กับเขาไม่ว่าจะเป็วิชาเทพเซียนอภินิหารหรือแม้กระทั่งวิชาฝึกฝนร่างกายมีมากมายจนนับไม่หมด
ทว่าหลังจากสอนวิชาพวกนั้นอีกฝ่ายกลับไม่ให้เวลาในการเตรียมตัวฝึกฝนอันใดเลยเล่นให้เขาออกไปสู้รบกับพวกิญญาทมิฬพวกนั้น
ในครั้งแรกที่ไปปะทะกับพวกิญญาทมิฬพวกนั้นในตอนนั้นเขาเพิ่งถือกำเนิดในโลกใบนี้มีร่างกายคล้ายเด็กอายุ 7-8 ปีโดนพวกิญญาทมิฬอาจเกือบตายแต่ก็สามารถฆ่ามันได้
ครั้งที่2 เมื่อไปปะทะกับพวกมันอีกครั้งสภาพดีขึ้นมาหน่อยแต่ว่าก็ยังคงสภาพเกือบปางตาย
โชคยังดีที่ไม่เพียงแค่ผู้ฝึกตนอย่างพวกเขาที่เข้ามาในโลกใบนี้แล้วโดนกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้กำราบ
แม้กระทั่งพวกิญญาทมิฬเลวร้ายพวกนั้นพวกมันเองก็ได้รับผลกระทบเช่นเดียวกันจึงทำให้พวกมันนั้นไม่สามารถใช้พลังได้อย่างเต็มที่
ิญญาทมิฬพวกนี้เป็สิ่งมีชีวิตที่โหดเสียยิ่งกว่าพวกมารหรือแม้กระทั่งพวกปีศาจหรือิญญาภูติผีภายในโลกแห่งเทพเซียนเสียอีก
นักพรตเท่ากับให้ตัวของเขาที่เป็เพียงแค่คนที่เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการฝึกตนยังไม่ทันฝึกฝนอันใดไปปะทะกับพวกมัน บิดามันเถอะอาจารย์เช่นนี้มีที่ใดบ้าง
ทว่าตัวของเขาก็ผ่านมาได้หลายปีในตอนนี้ใช้เวลาออกล่าพวกิญญาทมิฬพวกนั้นมานาน
จนเข้าสู่่วัยหนุ่มแล้วใช้ชีวิตผ่านมาหลายสิบปีทว่า่นี้กับมีบางอย่างที่แปลกประหลาด พวกิญญาทมิฬพวกนั้นค่อยๆหายไปจนแทบจะไม่พบเจอในรอบหลายเดือนนี้เลย
ชายหนุ่มเดินทางกลับไปยังบ้านของตนเองตั้งอยู่ภายในูเาเป็อารามพรตเล็กๆที่ถูกเขียนเอาไว้ว่า เร้นลับ
เมื่อเดินเข้าไปถึงก็พบเห็นชายชราใส่ชุดนักพรตตอนนี้กำลังนอนดูโทรทัศน์อยู่ในอารามอย่างสบายใจ
ชายหนุ่มมุมปากกระตุก“มารดามันเถอะ! ตาเฒ่าสบายใจจริงๆ”
ชายชราผู้นั้นเมื่อได้ยินเสียงก็สะดุ้งพร้อมกับหันมามองด้านหลัง“โอ้! เสี่ยวเฟิงกลับมาแล้ว”
ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวเฟิงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก็นั่งลงที่พื้น บ่นพึมพำออกมา “ไม่ได้เบาะแสอันใดเลยพวกมันค่อยๆหายไปตอนนี้ก็พบเจอแทบไม่ได้แล้ว”
นักพรตเท่าท่าทางไม่ทุกข์ร้อนหันไปมองชายหนุ่มก่อนที่จะเอ่ยขึ้น “พวกมันกลับไปที่ดินแดนเทียนหยางหมดแล้ว”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วดินแดนเทียนหยางนั่นคือดินแดนที่เขานั้นจากมา
“กลับไปหมดแล้ว?”
ชายชราพยักหน้าอย่างรวดเร็ว“พวกมันหวาดกลัวเ้าจนต้องหนีออกไปหมด”
“เสี่ยวเฟิงเอ๋ยเ้าไม่รู้หรอกในสายตาของพวกมันเ้าในตอนนี้ยิ่งกว่าเทพแห่งความตายเสียอีกหลายปีที่ผ่านมาเล่นสังหารพวกมันไปมากขนาดนั้นมีหรือว่าพวกิญญาทมิฬจะไม่หวาดกลัว”
“ตอนนี้เกรงว่าพวกมันพบหน้าเ้าคงจะร้องเรียกหาบรรพบุรุษของพวกมันจนเยี่ยวแตกเลยกระมัง”
ชายชราเอ่ยออกมาเช่นนี้ก็ส่งเสียงหัวเราะดังลั่นอย่างชอบอกชอบใจ
ชายหนุ่มยกมือขึ้นมากุมขมับ“ไหนบอกว่าต้องฆ่าพวกมันภายในสถานที่แห่งนี้ถึงจะดีเพราะว่ากฎเกณฑ์ภายในโลกใบนี้ทำให้พวกมันอ่อนแอ”
“แล้วเหตุใดพวกิญญาทมิฬ พวกนั้นถึงกลับไปที่ดินแดนเทียนหยางได้”
ชายหนุ่มเรียนรู้กับชายชราผู้นี้มานานจึงรู้ดีว่าพวกิญญาทมิฬพวกนั้นไม่มีทางเปิดช่องทางที่จะทำให้พวกมันเดินทางไปดินแดนแห่งเทพเซียนแห่งนั้นได้อย่างแน่นอน
การที่พวกมันหนีกลับไปเช่นนั้นได้แสดงว่าตาเฒ่าผู้นี้คงจะเป็ตัวการอยู่เื้ัเปิดช่องว่างอันใดสักอย่างทำให้พวกิญญาทมิฬพวกนั้นหนีกลับไป
“เสียวเฟิงฉลาดจริงๆ ทว่าเื่นั้นเดี๋ยวเ้าก็กลับไปหาคำตอบเอาเอง”ชายชราพูดจบก็หันมาแสยะยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
ชายหนุ่มมุมปากกระตุกก่อนที่ทัศนียภาพที่พบเห็นจะค่อยๆพร่ามั่วแล้วเขาเองก็หมดสติไปในทีสุด
ดวงิญญาที่เคยจากร่างกายมานานหลายปีตอนนี้ค่อยๆกลับเข้าสู่กายเนื้อแล้ว
334
![[Fanfic Harry Potter รุ่นลูก] เด็กหญิงผู้รอดชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688215414_30233665.webp)
