เมื่อได้จังหวะเหยาหนาน น้องสาวต่างแม่ของเหยาหงซีก็เดินเข้ามาทำท่าทีเข้ามาเพราะเสียงเอะอะ แต่ความจริงหลบดูอยู่นานแล้ว
“ ท่านพ่ออย่าโกรธท่านพี่เลยเ้าค่ะเพราะนางเกิดมาอัปลักษณ์ ทำให้นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจึงทำให้ท่านพี่มีนิสัยเช่นนี้ เป็เื่ที่เข้าใจได้เ้าค่ะ ข้าจะพยายามอยู่กับท่านพี่เยอะๆ คอยบอกคอยสอนนางเอง ” เหยาหนานพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
แม้จะได้รับความทรงจำและได้รู้เกี่ยวกับน้องสาวคนนี้แต่พอเจอตัวจริงเหยาหงซีก็อดที่จะพยักหน้าชื่นชมในความตอแหลของน้องสาวผู้นี้ไม่ได้จริง ๆ
เหยาหนานเห็นเหยาหงซีไม่ได้โวยวายเหมือนปกติก็ได้แต่ขมวดคิ้ว ‘ นังนี้ทำตัวเปลี่ยนไปปกติถ้าข้าพูดแบบนี้ก็คงโวยวายไปแล้ว ทำไมยังนิ่งอยู่อีก หรือเพราะชานั่นถึงยาพิษนั่นจะฆ่านางไม่ได้แต่อาจจะทำให้สมองมีปัญหาไปแล้วก็ได้ ’
แม้ในใจจะคิดเื่ชั่วช้าแค่ไหน แต่ก็ไม่แสดงออกมาภายนอกหน้านางยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม
“ เ้านะใจดีเกินไป ” เหยาฟู่เกินพูดขึ้น
เหยาหนานที่อยู่ ๆ ก็ทำท่าใขึ้น “ เกิดอะไรขึ้นกับเ้าทำไมหน้าถึงได้เป็แบบนี้ ”
คนใช้ที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบพูดขึ้นทันที “คุณหนูเ้าคะ ได้โปรดให้ความเป็ธรรมกับบ่าวด้วยบ่าวแค่ไปตามคุณหนูใหญ่ แต่กลับถูกทำร้าย ”
คนรับใช้คุกเข่าไปทางเหยาหนาน และร้องไห้ออกมา
เหยาหนานได้เห็นแบบนั้นก็เกือบเผลอยิ้มออกมาก่อนรีบเอามือปิดปากทำหน้าเศร้า “ ท่านพี่เหตุใดท่านถึงใจร้ายเช่นนี้ต่างจากตัวข้าทำร้ายมดสักตัวยังไม่กล้า ”
เหยาหงซีได้ยินแบบนั้นก็หลุดขำ “โถ่น้องสาวที่น่ารักของข้า เ้าช่างโง่เง่าจริง ๆมดแค่ตัวเดียวก็ฆ่าไม่ได้ ทั้งที่ตอนกินข้าวในปากก็มีเนื้อสัตว์มากมายนั้นไม่ใช่ว่ามันถูกฆ่าเพราะเ้าหรอกรึ ”
เหยาหนานได้ยินแบบนั้นก็แสดงความโกรธออกมา“เ้า!! ”
“ ส่วนข้าจะตบสั่งสอนบ่าวไร้มารยาทที่ไม่เคารพลูกสาวคนโตของตระกูลเหยาใช่เื่ที่ลูกอนุอย่างเ้าจะมาสอนข้าได้ รึอยากจะทำผิดกฎตระกูล ” เหยาหงซีพูดด้วยนำเสียงที่เ็าต่างจากเมื่อก่อนที่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น นางนั้นขี้ขลาด บางครั้งก็พูดติด ๆขัด ๆ
เหยาฟู่เกินเพราะตัวเขาเป็ประมุขตระกูลแม้จะเกลียดเหยาหงซีมากแค่ไหน แต่สิ่งที่นางพูดล้วนมีเหตุผล จึงทำให้ยากจะว่าได้ทำได้เพียงไปลงกับคนรับใช้นั่นแทน
“ ใครอยู่ข้างนอกเอาคนรับใช้ไร้มารยาทนี่ไปโบย 50 ที ”
คนรับใช้ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ตัวสั่นไม่กล้าพูดอะไร เพราะเป็คำสั่งของประมุข
เหยาฟู่เกินนอกจากจะไม่สนใจว่าลูกอนุทำผิดกฎข้ามหน้าข้ามตาลูกสาวคนโตแล้วยังเดินไปปลอบอีก“เหยาหนานเ้านะจิตใจดี ไม่ต้องไปสนใจนางหรอกสู้เอาเวลาไปศึกษาตำราดีกว่า ”
“ เ้าค่ะท่านพ่อ ” เหยาหนานตอบรับอย่างอ่อนโยน