รักนี้หวานอมขม

"ทำไมหวานต้องมาอยู่บ้านพี่แทนด้วยคะ"

"พี่จะได้ดูหวานได้ง่ายๆ ไง อีกอย่างบ้านพี่ก็มีคนช่วยเยอะ แม่กับพ่อจะได้ไม่เหนื่อยมากไง"

"นั่นคือเหตุผลจริงๆ หรือคะ"

"เปล่า พี่อยากให้หวานอยู่ใกล้ๆ พี่กลัว" 

พี่แทนพูดเสียงสั่นมือก็ยังสั่นด้วย ฉันทำให้คนกี่คนเป็๲ห่วงกันนะ ต่อไปคงต้องระวังตัวมากกว่านี้จริงๆ 

"หวานขอโทษค่ะ" ฉันเข้าไปกอดพี่แทนแน่น 

"พี่กลัว กลัวมาก ฮึก" 

"ไม่เป็๞ไรแล้วค่ะ หวานอยู่ตรงนี้แล้วไง" ฉันมองผู้ชายตรงฉัน เอื้อมมือไปลูบที่หน้าผากข้างขมับ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะลงเอยกันแบบนี้ทั้งๆ ที่ตอนแรกเกลียดกันแทบไม่อยากมองหน้า แต่ตอนนี้เรากลับรักกันมาก มากจนขาดกันไม่ได้เลย ฉันรักเขา รักมากด้วย ฉันไม่ยอมเสียเขาไปหรอก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะจับมือกันไปตลอด จนถึงเมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้เราขาดกันไม่ได้ ฉันค่อยๆ โน้มหน้าเข้าหาเขาช้า ประกบไปที่ปากเขา พี่แทนดึงฉันไปนั่งที่ตักเขา แล้วจูบตอบฉันดูดดื่ม จูบที่ลึกซึ้ง จูบที่โหยหา เราต่างก็โหยหากันซึ่งกันและกัน มือพี่แทนเริ่มอยู่ไม่เป็๞ที่ เขาเริ่มลูบไปตามร่างกายฉัน

"ทำได้ไหม เจ็บหรือเปล่า" 

"เบาๆ นะ" >-