ติ๊ดๆๆๆ...... เสียงเล็กและแหลมบาดแก้วหูดังขึ้นติดต่อกันรัวๆ เพื่อปลุกให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์ความฝันลุกขึ้นมาใช้ชีวิตต่อ
“ อื้ออ….. เช้าแล้วหรอเนี้ย ”
เ้าของร่างกลมๆ เอื้อนเอ่ยออกมาอย่างงัวเงีย พร้อมกับสะบัดหัวที่ยังมึนๆอยู่ไปมา และค่อยๆลุกขึ้นจากพื้นแข็งๆที่เผลอนอนหลับไปเมื่อคืนนี้ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายตามกิจวัตรประจำวันดั่งเช่นวันปกติ
แต่แล้วขณะที่ล้างหน้าอยู่นั้น สายตาได้เหลือบไปเห็นฝ่ามือข้างซ้ายของตนเอง ที่เหมือนมีอะไรติดอยู่ตรงข้อต่อนิ้วมือ นิ้วนางข้างซ้าย
ปกตินิ้วนางข้างซ้ายของเขาไม่มีตำหนิอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว แต่ตอนนี้กับมีไผแมลงวันเล็กๆ ติดเด่นชัดตัดกับสีผิวของเขาอยู่
“ อะไรเนี้ย มาตอนไหนก่อนเหอะ ล้างอยู่ทุกวันเพิ่งจะเห็น ”
ฉันเอ่ยขึ้นพร้อมกับถูๆ ไปที่ไผแมลงวันเม็ดนั้นแรงๆ เผื่อว่ามันจะหลุดออกบ้างซักหน่อย หลังจากที่ใช้มือข้างขวาถูๆ เกาๆ มือซ้ายที่มือมีไผแมลงวันติดอยู่ซักพัก แต่ไม่มีท่าทีว่าจะหลุดออก
เลยละมือทั้งสองข้างออกจากกัน แต่จังหวะที่เอี่ยวตัวเพื่อจะเข้าไปกดสบู่ ทำในมือซ้ายที่แบอยู่กำชับเข้าหากันทันที โดยที่นิ้วโป้งหัวแม่มือข้างซ้ายถูกกำเข้าหานิ้วนางและนิ้วก้อย เลยทำให้หัวนิ้วโป้งไปโดนจุดที่เกิดขี้แมลงวันที่อยู่นิ้วนางทันที
และในขณะเดียวกันในหัวสมองของเธอตอนนี้ กำลังคิดว่าไฝแมลงวันเกิดขึ้นตอนไหน ทำไมเธอไม่ทันสังเกตเห็นเลย
“ พรึบบบบ! ”
เพียงเสียงดังเหมือนถูกดูดดังเล็กน้อยเท่านั้นแหละ เงาในกระจกพร้อมทั้งร่างกายของฉัน ได้อันตรธานหายแว๊บไปในพริบตาเดียว
" ตึ๊กกก!! "
ฉันที่กำลังคิดเื่ในหัวอยู่เพลินๆ พร้อมทั้งกำลังจะกดสบู่อยู่นั้น ตอนนี้ได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่ท่านั้นไม่ไหวติง เพราะภาพที่เห็นตรงหน้ามันช่างเหนือจินตนาการซะเหลือเกิน
ยุค2022 ที่เธออยู่ปัจจุบัน ไม่มีทางมีเื่เหนือธรรมชาติแบบนี้แน่ๆ หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองอย่างนี้
" มะะ...มะ ไม่จริงน่า....."
" ไม่ตลกเลยนะ "
แต่แล้วขณะที่หัวสมองเธอกำลังตบตีกัน กับสิ่งที่เห็น ห้วงความฝันพลางแล่นย้อนขึ้นมาจนเจ็บจี๊ดและมึนเบลอ
" แสดงว่าเมื่อคืนนี้ ไม่ใช่แค่ฝันธรรมดาสินะ "
ฉากการพูดคุยสนทนาฉายเข้ามาในหัวสมองอันน้อยๆของเธอ อย่างไม่ขาดตรงบกพร่องแม้แต่นิดเดียว เอาเป็ว่าเธอจำได้ทุกเม็ด เก็บทุกหน่วย เพราะการสนทนาเมื่อคืนเกิดขึ้นแค่ฝ่ายเดียวเท่านั้น
สรุปคร่าวๆหลังจากที่เธอหมดสติ เธอจำได้ว่าหลังจากที่ฟังผลการออกรางวัลเสร็จภาพก็ตัดไปทันที พอรู้สึกตัวอีกทีเธอก็ได้ไปเจอกับคุณลุงที่ยัดเยียดขายลอตเตอรี่ให้เมื่อข่วงเช้า
แต่ในความรู้สึกเธอตอนที่พบเจอกันอีกครั้ง มันรู้สึกต่างออกไป กลิ่นอายความโบราณวิ่งวนอยู่ในอากาศรอบตัว ทำให้เกิดความกดดันนิดๆ ชายแก่ผมขาวและยาวลงไปถึงกลางหลัง ทั้งตัวสมใส่ชุดสีม่วงเข้มสลับกับสีขาว พร้อมทั้งใบหน้าที่เปื้อนยิ้มพร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลบอกให้เธอยื่นมือไปหา
" ยื่นมือมานี้มา... "
ใช่ค่ะ มีเพียงแค่ประโยคนี้เท่านั้น หลังจากนั้นฉันก็ภาพตัดจำอะไรไม่ได้อีกเหมือนเคย รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนนาฬิกาส่งเสียงดังลั่น
ตอนนี้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคงเป็คำตอบที่ชัดเจน ว่าผู้เฒ่าท่ารนั้นให้ฉันยื่นมือไปหาทำไม พอรู้ต้นสายปลายเหตุ เท้าจึงเริ่มก้าวเข้าไปหาสิ่งที่เห็นตรงหน้า
พื้นที่โล่งกว้างขนาดใหญ่ เนื้อที่ประมาณ50ไร่เห็นจะได้ และเมื่อสุดเขตแดน ก็มีเมฆมหมอกบดบังอย่างแ่ารอบๆข้างทั้ง4ด้าน เพื่อเป็การบอกกลายๆว่าพื้นที่ได้สิ้นสุดแล้ว
ดังนั้นจรงละความสนใจหันมามองดูพื้นดินด้านล่าง ที่ตอนนี้ปกคลุมไปด้วยหญ้าพันธุ์เล็ก เวลาเดินเหยียบย่ำทำให้รู้สึกสบายเท้า พอหันขึ้นไป้า ก็จะเจอกับท้องฟ้าที่สดใส
ขณะมองรอบๆ อย่างเพลินๆ ก็มีลมพัดเอื่อยๆ มากระทบเข้าที่ใบหน้าและลำตัว
ความรู้สึกแรกที่ัักับลมเย็นๆในนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนลมที่ชอบพัดมาหลังฝนตก ความสดชื่น ความชุ่มฉ่ำที่ปะปนกันมา ให้ความรู้สึกผ่อนคลายเป็อย่างมาก
เมื่อมองสำรวจไปรอบๆตัว ก็จะเจอเข้ากับต้นไม้ขนาดใหญ่อยู่ซ้ายมือ ด้านข้างมีบ่อน้ำพุเล็กๆตั้งอยู่ พอมองดูแล้วให้ความรู้สึกสงบ เป็สถานที่และอากาศที่เหมาะแกการพักผ่อนจริงๆ ฉันคิดภายในใจ
" แต่เพื่อความแน่ใจ "
"โอ๊ยยๆ ซี๊ดดด เจ็บชะมัดเจ็บขนาดนี้ ไม่ใช่ฝันแล้วล่ะวุ้ย "
หลังจากที่เดินสำรวจอยู่ซักพักเห็นสมควรแกเวลาแล้วจึงออกมา เพราะเธอได้รู้แล้วว่าด้านในเป็พื้นที่ขนาดโล่งมีแค่ต้นไม้กับน้ำพุที่ตั้งอยู่เท่านั้น
หลังจากนั้นฉันก็ทำตัวปกติ ไล่หาสมัครงานเหมือนเช่นเคย และเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับโดยไม่บอกหรือปรึกษาใครทั้งนั้น ฉันเก็บเื่นี้ให้เงียบที่สุดและไม่คิดจะกลับเข้าไปในนั้นอีกเป็ครั้งที่สอง
และในตลอด9วันที่ผ่านมา เื่ที่ฉันพยายามจะไม่คิดมันดันมีคนรู้ซะได้ เพราะหลังจากไปตะเวนหาสมัครงานมาหลายแห่ง ขณะที่ฉันกำลังนั่งรถเมล์กลับห้องอยู่นั้น
คุณยายที่นั่งข้างกันลุกขึ้นกำลังจะเดินลงที่ป้ายล่าสุดที่รถเมล์กำลังจอดส่งผู้โดยสาร จู่ๆคุณยาย ก็หันกลับมาพูดขึ้นมาว่า
" แม่หนูเหลือเวลาอีก22วันนะ "
" คะ?.....คืออะไร22วัน "
"ยายรู้สึกว่าต้องทักน่ะ จะว่ายังไงดียายเคยเป็หมอดูเชียวนะ แต่ตอนนี้ปิดสำนักไปแล้วล่ะ จะไปซะไกลเลยนะเรานี่ ฮ่ะฮ่าๆ"
คุณยายเอ่ยพลางเดินหัวเราะลงรถไป
เมื่อฉันได้ฟังจบ
" เอาแล้วไง..เล่นกูแล้วไหมล่ะ "
คำสบถถูกพ่นออกมาด้วยความกลัวอย่างสุดขีด เนื้อตัวเริ่มสั่นเทาขึ้นมา เพราะตลอด9วันที่ผ่านมา หลังจากที่ออกจากในช่องหรือกล่องอะไรนั่นมาได้
มันไม่จบแค่นั้นน่ะสิ!!
นั่นเอาแล้วไง พร้อมมั้ยทุกคนนน ถ้าพร้อมแล้วไปลุยกัน
2K
