หลังจากที่ทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ท่านพ่อกับสามีก็ขึ้นเขาไปล่าสัตว์และหาของป่า ที่บ้านจึงเหลือเพียงเหยียนเฟยกับบุตรชายเท่านั้น เหยียนเฟยจึงพาบุตรชายเดินลงมาเล่นที่ลานบ้าน ระหว่างที่ปล่อยให้บุตรชายวิ่งเล่นอยู่ เหยียนเฟยจึงมองไปเห็นจอบที่วางอยู่ข้างกับต้นไม้ เหยียนเฟยจึงเดินเข้าไปจับขึ้นมาดู แต่ดูเหมือนว่าจอบนี้จะเก่ามากแล้วดูจากด้ามไม้ที่เมื่อจับก็ผุคามือของเหยียนเฟยเลย ถ้าท่านพ่อกับสามีกลับมาคงต้องให้ทำให้ใหม่เสียแล้ว
“ทานแม่ขอฮับ” จู่ๆบุตรชายก็เอ่ยเรียกขึ้น เหยียนเฟยจึงรีบหันไปมองทางบุตรชาย ก็เห็นว่าบุตรชายกำลังถืออะไรสักอย่างสีขาวอยู่ในมือ เหยียนเฟยจึงรีบเดินเข้าไปดู
สิ่งที่บุตรชายของเหยียนเฟยถืออยู่ก็คือเห็ดโคน ทำเอาเหยียนเฟยเบิกตากว้างอย่างตื่นเต้นเลยทีเดียว ก่อนที่จะก้มลงไปอุ้มบุตรชายขึ้นมา พร้อมกับหอมแก้มทั้งสองข้างอย่างรักใคร่
“ซีหลินได้เห็ดนี่มาจากไหนเหรอลูก” เหยียนเฟยเอ่ยถามที่มาของเห็ดที่บุตรชายถืออยู่ เพราะนางมัวแต่ดูจอบอยู่จึงไม่รู้ว่าบุตรชายได้เห็ดโคนมาจากตรงไหน
“นั่นขอฮับ แยะๆ” ซีหลินชี้มือไปที่ตรงรั่วบ้านที่ค่อนข้างรกมากๆ ทำเอาเหยียนเฟยโทษตัวเองที่มัวแต่สนใจอย่างอื่น มากกว่าบุตรชาย นี่ถ้ามีสัตว์ร้ายอยู่ตรงนั้นบุตรชายคงได้รับาเ็อย่างแน่นอน
“แม่ขอโทษนะที่มัวแต่สนใจอย่างอื่น ต่อไปแม่จะสนใจแค่ลูกคนเดียวเท่านั้น” ซีหลินที่เห็นท่านแม่มีอาการเศร้าจึงใช้มือน้อยๆ ขึ้นมาลูบที่ใบหน้าของท่านแม่ก่อนที่จะหอมแก้ม ทั้งสองข้างจนน้ำลายติดตามแก้มของท่านแม่
เหยียนเฟยที่โดนบุตรชายหอมแก้มจนน้ำลายเลอะทั้งสองข้าง ก็หัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะหอมแก้มบุตรชายคืน เมื่อทั้งสองปลอบใจกันสักพักแล้ว เหยียนเฟยก็คิดได้ว่าควรไปเก็บเห็ดโคน ไปไว้ทำอาหารให้ทุกคนได้ทานเป็อาหารค่ำ เพราะว่าท่านพ่อและสามีกว่าจะกลับก็คงเย็นๆ
เหยียนเฟยอุ้มบุตรชายเดินไปที่ตรงรั่ว เมื่อเดินเข้ามาใกล้ๆเหยียนเฟยก็เห็ดโคนเป็จำนวนมาก ดอกเห็ดยังไม่บานมากดอกกำลังพอดี กระจายเป็กลุ่มๆ เหยียนเฟยจึงอุ้มบุตรชายเดินไปที่บ้าน แล้วนำเอากล้วยสุกเพื่อมาให้บุตรชายทานระหว่างรอ เหยียนเฟยเก็บเห็ด และก็นำเอาตะกร้าไม้ไผ่ที่ท่านพ่อสานเอาไว้ เดินกลับไปที่รั่วที่มีเห็ดโคนเกิดอยู่
เหยียนเฟยปอกกล้วยให้กับบุตรชายนั่งทาน จากนั้นก็เดินไปเก็บเห็ดโคน เหยียนเฟยเก็บเห็ดโคนโดยใช้มีดจิ้มลงไปในดินใกล้ๆกับต้นเห็ด กว่าที่จะเก็บเห็ดโคนเสร็จเรียบร้อยก็ใช้เวลานานถึงหนึ่งชั่วยาม บุตรชายตัวน้อยเริ่มงอแงอยากทานข้าว เหยียนเฟยจูงบุตรชายและมืออีกข้างก็หิ้วตะกร้าเห็ดโคน ทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องครัว จากนั้นเหยียนเฟยก็ทำอาหารง่ายๆให้บุตรชายทาน
เมื่อทานอาหารเสร็จบุตรชายก็นั่งเล่นกับเหยียนเฟยสักพัก แปบเดียวบุตรชายก็มีอาการหาวพร้อมกับขยี้ตา เหยียนเฟยจึงอุ้มบุตรชายไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะนำผ้าสะอาดเช็ดตัวให้ จากนั้นก็พาไปนอนในห้องนอน เหยียนเฟยกล่มให้บุตรชายนอนไม่นานก็หลับสนิท เมื่อเห็นว่าบุตรชายหลับสนิทแล้ว เหยียนเฟยจึงเดินออกจากห้องนอนเดินตรงไปในห้องครัว เพื่อทำความสะอาดเห็ดโคนที่เก็บมาได้
เหยียนเฟยใช้มีดค่อยๆขูดไปที่ต้นเห็ดจนสะอาด จากนั้นก็นำลงไปแช่น้ำที่ใส่เกลือเอาไว้แล้ว ล้างน้ำเกลือเสร็จก็ล้างน้ำสะอาดอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นก็นำออกมาพึ่งลมเห็ดแห้ง รอทำอาหารในตอนเย็น จากนั้นเหยียนเฟยก็ล้างไม้ล้างมือแล้วก็เดินไปที่ห้องนอน ที่บุตรชายกำลังหลับสนิทอยู่
“ท่านแม่ขอฮับ” ยามเว่ยบุตรชายก็ตื่นขึ้นพร้อมกับเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เหยียนเฟยนำผ้าไปชุบน้ำที่ห้อง เพื่อเอามาเช็ดหน้าให้บุตรชายรู้สึกสดชื่นขึ้น
“ตื่นแล้วเหรอคนเก่งของแม่” หอมแก้มทั้งสองของบุตรแล้ว เหยียนเฟยก็นำผ้าไปตากลมให้แห้ง
“ท่านแม่ลูกอยากดื่มน้ำขอฮับ” เหยียนเฟยจึงเดินไปตักน้ำที่โอ่งน้ำมาให้บุตรชายดื่ม จากนั่นก็พาเดินลงไปที่ลานบ้าน ทั้งสองคนเล่นหยอกล้อกันจนถึงยามโหย่ว ท่านพ่อกับสามีก็กลับมาบ้านพอดี โดยที่ทั้งสองคนหาบเอาหมูตัวใหญ่ที่ล่าได้กลับมาด้วย บุตรชายที่เห็นท่านตากับท่านพ่อกลับมาบ้านก็วิ่งเข้าไปหา แต่ด้วยทั้งสองคนมือไม่ว่างจึงไม่สามารถอุ้มได้ เหยียนเฟยจึงเดินเข้าไปอุ้มบุตรชายแทน
เมื่อวางหมูที่ล่ามาได้เวยหลงก็เดินมาอุ้มหลานชายทันที ซินเฉิงที่ไม่ทันพ่อตาก็เดินมาหาภรรยาแทน เหยียนเฟยจึงส่งขันน้ำให้สามีดื่ม
“วันนี้ซีหลินดื้อกับน้องหญิงไหม” ซินเฉิงรู้สึกกังวลมากเพราะวันนี้ปล่อยให้ภรรยาดูแลบุตรชายคนเดียว ปกติแล้วถ้าพ่อตาขึ้นูเาหาของป่า ตัวเขาจะต้องอยู่ดูแลภรรยาและลูก หรือวันไหนที่ตัวเขาต้องขึ้นูเาหาของป่าพ่อตาก็จะบ้าน แต่ครั้งเขาและพ่อตาขึ้นูเาด้วยกัน จึงอดเป็ห่วงภรรยาและลูกไม่ได้
“ซีหลินไม่ดื้อเลยเ้าค่ะท่านพี่ แล้วท่านพี่ล่ะเ้าค่ะเหนื่อยมากหรือป่าว” เหยียนเฟยมองเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของสามี จึงใช้ผ้าที่ชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้ สองสามีภรรยาคุยกันได้ไม่นานท่านพ่อก็อุ้มบุตรชายมาคืนให้ ซินเฉิงเข้าไปอุ้มบุตรชายส่วนเหยียนเฟยก็ตักน้ำให้ท่านพ่อดื่ม
“พ่อว่าหมูที่เราล่ามาได้วันนี้ไม่ต้องเอาไปขายหรอก เก็บไว้ทานดีกว่าเพราะตอนนี้สัตว์เริ่มล่าได้ยากมากแล้ว นี่ถ้าฤดูฝนหมดไป แล้วฤดูหนาวมาแทนตอนนั้นคงไม่สามารถล่าสัตว์ได้เลย เราคงต้องเริ่มกักตุนอาหารไว้ทานแล้วล่ะ” วันนี้เวยหลงและซินเฉิงตั้งใจว่าจะกลับบ้านเร็ว แต่ว่าทั้งสองคนล่าสัตว์ไม่ได้สักที จึงต้องใช้เวลานานกว่าจะได้กลับบ้าน
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวลูกจะทำหมูแดดเดียวกับหมูลมควัน เพื่อเก็บไว้ทานตอนฤดูหนาวดีไหมเ้าคะ”
“หมูลมควันคืออะไรเหรอเฟยเออร์” เวยหลงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนจึงได้เอ่ยถามบุตรสาวขึ้น
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ลูกจะทำให้ดูนะเ้าค่ะ” อากาศตอนนี้เย็นเหยียนเฟยคิดว่าหมูคงไม่เน่าหรอก
เมื่อหายเหนื่อยแล้วเวยหลงกับซินเฉิงก็เอาหมูที่ล่ามาได้ไปชำแหละ ส่วนเหยียนเฟยก็อุ้มบุตรชายเดินไปที่ห้องครัว เอาเห็ดโคนที่ล้างตากลมไว้ มาปรุงอาหาร เมื่อแกงเห็นโคนเสร็ดเรียบร้อย เหยียนเฟยหุงข้าวไว้แล้วอุ้มบุตรชาย เดินไปเอาหมูที่ท่านพ่อกับสามีชำแหละ เอามาย่างเกลือไว้ให้บุตรชายทาน เพราะเหยียนเฟยอยากให้บุตรชายทานโปรตีนเยอะๆ จะได้โตเร็วๆ
ระหว่างที่เหยียนเฟยย่างหมูอยู่ ท่านพ่อกับสามีก็ยกหมูที่ชำแหละเข้ามาในห้องครัว แล้วเอาผ้าปิดไว้ป้องกันแมลง จากนั่นก็เดินมาเล่นกับซีหลินรอทานอาหารเย็น
อาหารเสร็จเรียบร้อยเวยหลงกับซินเฉิงก็ยกออกไปที่โถงบ้าน โดยให้เหยียนเฟยจูงมือซีหลินเดินตามหลัง เมื่อวางอาหารลงเรียบร้อยทุกคนก็นั่งล้อมวงทานด้วยกัน
“นี่คือแกงอะไรเหรอเฟยเออร์” เวยหลงเอ่ยถามบุตรสาวขึ้น
“แกงเห็ดโคนเ้าค่ะท่านพ่อ ลูกรับรองว่าถ้าได้ลองทานแล้วต้องติดใจแน่นอนเ้าค่ะ”
“มันกินได้จริงๆหรือน้องหญิง” คนที่นี่ไม่เคยทานเห็ดมาก่อนจึงคิดว่าเห็ดไม่สามารถทานได้ จึงไม่กล้าที่จะทานลงไป
“ทานได้จริงๆเ้าค่ะ ถ้าทุกคนไม่เชื่อเดี๋ยวข้าจะทานให้ดู” เหยียนเฟยตักแกงเห็ดเข้าปาก เมื่อเวยหลงกับซินเฉิงเห็นอย่างนั้นทั้งสองคนก็ลองทานตาม
“อร่อยมากเลย” เวยหลงไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเห็ดจะอร่อยขนาดนี้
จากนั้นพ่อตากับบุตรเขยก็ตั้งหน้าตั้งตาทาน ส่วนเหยียนเฟยก็ทานไปด้วยป้อมหมูย่างเกลือให้กับบุตรชายทานไปด้วย จนในที่สุดแกงเห็ดก็หมดลงโดยไม่เหลือน้ำแม้แต่หยดเดียว
“เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อจะไปเก็บเห็ดโคนมาให้ลูกทำอาหารให้ทานอีกนะ” เวยหลงพูดขึ้นอย่างติดใจ
“ได้เ้าค่ะท่านพ่อ แต่ท่านพ่อต้องเก็บระวังหน่อยนะเ้าค่ะ เพราะว่าเห็ดบางชนิดก็เป็เห็ดพิษทานแล้วอาจตายได้” เหยียนเฟยอธิบายลักษณะเห็ดที่ทานได้ให้กับท่านพ่อและสามีฟัง จนทั้งสองเข้าใจ จากนั้นเหยียนเฟยกับซินเฉิงก็นำเอาถ้วยเข้าไปล้างในครัว ปล่อยให้ท่านพ่อดูหลานชายไปก่อน
เมื่อล้างถ้วยเสร็จแล้วซินเฉิงก็เข้าไปอุ้มบุตรชายจากพ่อตา จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันเข้านอน
601
