“สวัสดีค่ะ คุณทานากะ”นานะทักช่างกล้องของบริษัท Easy Entertain ด้วยท่าทางร่าเริง
“อ้าว สวัสดีจ้ะหนูนานะ โห! ไม่เจอกันแป๊ะเดียว โตเป็สาวขึ้นเยอะเลยนะเรา”ช่างทานากะมองสำรวจเธอขณะพูดแซวเล่นอย่างเอ็นดู
“นั่นแน่! เดี๋ยวหนูฟ้องคุณชิสึกะนะ แอบมาจีบหนูแบบนี้น่ะ”
“ตายล่ะ! ฉันก็แย่สิแบบนี้” ช่างทานากะแสร้งทำหน้าจ๋อยเรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้าง
“ฮ่าๆๆๆๆ”
นานะรู้จักกับพนักงานบริษัทนี้เกือบทุกคนเพราะเคนชอบพาเธอมาเที่ยวที่นี่บ่อยๆเลยไม่แปลกที่เธอจะสนิทสนมคุ้นเคยกับช่างกล้องที่นี่เป็อย่างดี
“แล้ววันนี้มาหาเคนเหรอ”
“อ๋อค่ะพอดีคุณแม่ทำเค้ก เลยให้หนูเอามาฝากทุกคนค่ะ” นานะบอกพร้อมกับชูถุงขนมเค้กที่แม่ทำให้ช่างทานากะดู
“ว้าว!! โชคดีจริง ลาภปากอีกแล้วสิแบบนี้” ช่างทานากะหัวเราะออกมาอย่างดีใจ
“เอ่อ…แล้วเคนล่ะคะ”
“อ๋ออยู่ในห้องเปลี่ยนฟิล์มแน่ะ ลองไปดูสิ”
เธอยิ้มเล็กน้อยให้ช่างทานะกะก่อนจะวางขนมเค้กไว้ที่โต๊ะแล้วเดินตรงไปทางห้องเปลี่ยนฟิล์ม เธอเดินอมยิ้มเข้าไปด้านในบริษัทด้วยความคุ้นเคยเมื่อนึกว่าอีกเดี๋ยวก็จะได้เจอคนที่อยากเจอแล้ว แต่พอไปถึง ประตูห้องเปลี่ยนฟิล์มก็เปิดแง้มอยู่จากช่องเล็กๆ นั่น รอยยิ้มของนานะปรากฎออกมาเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของคนคุ้นเคยขยับอยู่เธอเตรียมจะผลักประตูเข้าไป แต่แล้วเสียงสนทนาที่ดังลอดออกมาก็ทำให้มือเธอหยุดชะงัก
“เคนคะวันอาทิตย์นี้เราไปช้อปปิ้งกันดีมั้ยคะ” เสียงเซระออดอ้อนเคนผ่านประตูที่แง้มเปิด
นานะชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันทีและแอบมองลอดช่องนั้นเข้าไปด้วยความอยากรู้
“คงไม่ได้หรอกผมนัดกับนานะว่าจะเลี้ยงไอศกรีมเธอน่ะ” เคนปฏิเสธเซระเสียงนุ่ม
“อะไรกันคะ!! ทำไมต้องไปกับนานะด้วยล่ะ” เซระขึ้นเสียง สีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที
“ก็ผมผิดนัดกับนานะแล้วไปเที่ยวกับคุณหลายครั้งแล้วนี่นา”เคนบอกพร้อมหยิบฟิล์มออกมาเลือกดู
“แล้วยังไงคะไปกับแฟนมันก็ถูกต้องแล้วนี่” แววตาเซระวาวโรจน์ขณะถาม ชื่อนานะมักกระตุ้นอารมณ์โกรธของเธอได้เป็อย่างดี
“เซระ มีเหตุผลหน่อยสิ”
“ไม่รู้ล่ะ ฉันจะไปช้อปปิ้งวันอาทิตย์นี้คุณต้องไปกับฉันนะ” เซระตัดบทอย่างเอาแต่ใจตัวเอง
“เซระ ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่า…”
“นานะเป็เพื่อนที่สำคัญที่สุดสำหรับผม”เซระแย่งพูดต่อจากเคนทันที “โอ๊ย!! ฉันฟังคุณพูดประโยคนี้มาไม่รู้กี่รอบแล้ว น่าเบื่อจริงๆ”
“…”
“เคนคะ คุณรักฉันรึเปล่าเนี่ย”เซระรีบเปลี่ยนท่าที ตรงเข้าโอบรอบคอเคนด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมกับถามเสียงอ่อนหวาน
“เอ่อ…ผมชอบคุณนะเซระ”
“ถ้าอย่างนั้นวันอาทิตย์นี้ไปกับฉันนะ เด็กคนนั้นเอาไว้วันหลังก็ได้ ฉันอยากอยู่กับคุณนานๆนะคะเคน” เซระกระซิบข้างหูเขาเสียงกระเส่า
เคนรู้สึกลำบากใจเพราะเขาชอบเซระค่อนข้างมากทีเดียวเธอมีเสน่ห์แม้จะเอาแต่ใจตัวเองไปบ้างก็ตาม ส่วนนานะก็เป็เพื่อนสำคัญที่สุดสำหรับเขาเขาไม่รู้จะทำยังไงกับเื่นี้ดี
“เฮ้อ…ตกลง ก็ได้ อาทิตย์นี้ผมจะไปกับคุณ แต่อาทิตย์ถัดไป ผมจะไปกับนานะตกลงมั้ย”
“ก็ได้ค่ะ!” เซระร้องออกมาอย่างยินดี ดวงตาฉายแววเ้าเล่ห์ พลางนึกกระหยิ่มว่าถึงจะเป็อาทิตย์หน้าหรืออาทิตย์ถัดๆไป ยังไงเธอก็มีความสามารถที่จะดึงเคนให้อยู่กับเธอได้
“อารมณ์ดีแล้วสิ“เคนอมยิ้มพลางมองหน้าเซระที่ยิ้มหวานยั่วยวน ขณะเธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาทีละนิด
นานะซึ่งยืนฟังอยู่ด้านนอกก้มหน้ากัดริมฝีปากด้วยความน้อยใจ เธอเงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง…เคนกับเซระกำลังกอดจูบกันอย่างดูดดื่ม นานะรู้สึกช็อคและเสียใจมากขึ้นไปอีก
ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าโลกทั้งโลกกำลังจะถล่มต่อหน้าแบบนี้นะเจ็บ…หัวใจจัง นานะคิดขณะน้ำตาไหลรินผ่านแก้มสองข้าง