เป็เมิ่งฝาน
ทำใจอยู่นานในที่สุดวาดชีวาก็ปาดน้ำตาหยดสุดท้ายทิ้งไปในเมื่อมันไม่มีทางแก้ไขแล้วเขาก็ควรเดินหน้าต่อไปดังที่ครอบครัวเคยบอกเสมอว่าพวกเขาปรารถนาให้เขามีความสุขและใช้ชีวิตอย่างที่วาดหวังแม้ตอนนี้เริ่มจะลำบากนิดหน่อยแล้วก็ตาม
ร่างบางในชุดนอนสีขาวลุกขึ้นยืน เขาเดินไปเข้าห้องน้ำในห้องเริ่มล้างหน้าและแปรงฟัน น้ำเย็น ๆ ช่วยเรียกสติเขาได้พอสมควรเด็กหนุ่มเช็ดตัวด้วยน้ำเย็น ๆ นั่นแล้วผลัดเปลี่ยนชุดใหม่จากความทรงจำที่ได้รับมาเขาก็พอจะสวมชุดอันรุ่มร่ามนี้ได้ เ้าของร่างมีชุดไม่มากนักและส่วนมากก็เป็สีพื้นไม่ค่อยสดใส
วาดชีวาหยิบชุดฮั่นฝูสีส้มอ่อนขึ้นมาทาบกับตัวแล้วพยักหน้าเบา ๆคิดว่าน่าจะเข้ากับเขาพอสมควรสวมชุดตัวยาวเรียบร้อยก็เกล้าผมครึ่งหัวและปักด้วยปิ่นอันเล็กลายดอกไม้ง่าย ๆจากนั้นทาแป้งเล็กน้อยไม่ให้หน้ามัน
วาดชีวามองตัวเองในกระจกบานใหญ่บนโต๊ะเครื่องแป้งด้วยความพึงพอใจ
จากนี้ไปเราคือเมิ่งฝาน เมิ่งฝาน เป็เมิ่งฝานแล้วนะ เขาหัวเราะน้อย ๆออกมาในขณะที่กลั้นหยาดน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ป๊า ม้า อากง อาม่า เฮีย เจ้เป็กำลังใจให้ชีวาด้วยนะ ไว้มีโอกาสเรามาเจอกันใหม่นะ
ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มออกมาให้กับตัวเอง
ตอนนี้เนื้อเื่ในนิยายได้เปลี่ยนไปแล้วเพราะเมิ่งฝานไม่ตายเขาไม่รู้ว่ามันจะเปลี่ยนไปในทิศทางไหนแต่เขาจะต้องทำให้ตัวเองอยู่รอดและอยู่อย่างสุขสบายที่สุดเท่าที่จะทำได้
ท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะละทิ้งเนื้อหาในนิยายไปเก็บส่วนที่สำคัญสลักไว้ในใจเผื่อว่าในอนาคตจะต้องใช้มันวาดชีวาไม่กล้าเขียนมันออกมาเป็ตัวอักษร
เขาวิเคราะห์ตัวละครในเื่อยู่ครู่ใหญ่ ที่แน่ ๆคือเ้าเมืองหนานที่เป็สามีเ้าของร่าง เ้าเมืองคนนี้ปีนี้อายุสี่สิบปีแล้ว ชื่อเจียงเซิง เป็คนเ็า หยิ่งทะนง แข็งกระด้าง ไร้หัวใจแม้แต่กับฮูหยินคนเก่าหรืออนุเขาก็แค่แต่งเข้ามาเพียงเพราะต้องแต่งเพื่อมีทายาท
หัวคิ้วของเมิ่งฝานขมวดเข้าหากันแล้วก็ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ
เจิงเซิงเหมือนคนดวงกินเมีย ฮูหยินเอก ฮูหยินคนที่สอง อนุทั้งสองคนหรือแม้แต่บ่าวอุ่นเตียงก็ทยอยตายตามกันไปจนหมดสิ้นคนสุดท้ายตายไปเมื่อสามปีที่แล้ว แม้แต่ลูกก็ตายไปด้วยตั้งห้าคนตอนนี้เขาจึงเหลือลูกเพียงสี่คนเท่านั้น
สี่คนก็นับว่ามากแล้ว เป็บุรุษสามคน เกอหนึ่งคนแต่เขาที่รู้อนาคตก็นึกสงสารต่อไปท่านเ้าเมืองคนนี้จะเหลือลูกเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้นคือบุตรชายคนเล็ก เจียงอันเฉิงทว่าเ้าตัวกลับกลายเป็อันธพาลในภายภาคหน้า
คนที่จากไปคนแรกคือ เจียงลั่ว บุตรเกอคนเดียวของเจียงเซิงเด็กคนนี้น่าสงสาร เพราะเป็เกอคนเดียวจึงถูกพี่น้องละเลย ผู้เป็พ่อก็ไม่สนใจทำให้ความริษยาบังตาจนนำเื่ร้ายมาสู่ตัวั้แ่อายุแค่แปดขวบ
คนต่อไปคือ เจียงอี้หาน ลูกชายคนที่สองเขาจากไปในตอนที่ไปช่วยเ้าอันธพาลน้อยจากกลุ่มอันธพาลในบ่อนที่เ้าตัวแอบไปเล่นพนันขันต่อ
คนสุดท้ายที่จะต้องจากไปคือพี่ใหญ่อย่าง เจียงหยวน พระรองในนิยายที่หลงรักนางเอกยอมช่วยทุกอย่างแต่หารู้ไม่ว่าแสงจันทร์ขาวที่แท้จริงคือจิ้งจอกเ้าเล่ห์ที่ทำทุกอย่างเพื่อให้องค์ชายแปดได้ปีนป่ายก้าวขึ้นสู่การเป็องค์รัชทายาทเจียงหยวนที่เป็รองแม่ทัพห่างไกลเมืองหลวงก็ยังตกเป็เป้าหมายได้เขาตายในสนามรบโดยฝีมือของคนรักของจิ้งจอกตัวนั้น น่าเสียดายแม้แต่วินาทีสุดท้ายของชีวิตเขาก็ไม่รู้ตัวว่าใครฆ่าเขาและใครที่ชักใยอยู่เื้ัเจียงหยวนยังคงเทิดทูนนางเอกคนนั้นจนสิ้นลมหายใจ
เสียงถอนหายใจดังออกมาจากเกอหนุ่ม
ท้ายที่สุดตระกูลเจียงล่มจม เจียงเซิงถูกลอบฆ่าจากคนขององค์ชายแปดหลังจากอีกฝ่ายได้รับตำแหน่งรัชทายาทแม้ตระกูลเจียงจะถูกลดทอนอำนาจั้แ่ก่อนหน้านั้นแต่องค์ชายแปดก็ไม่หยุดที่จะซ้ำเติมจนหมดสิ้นหนทางอันธพาลอันเฉิงที่ไร้ศักยภาพทางความคิดและพละกำลังถูกละเว้นชีวิตแต่ก็ไร้ที่อยู่เ้าตัวต้องร่อนเร่ไปตามเมืองต่าง ๆ เพื่อปล้นชิงตามนิสัย
อำนาจในมือของเจียงเซิงทำไมดูไปดูมาเหมือนพร้อมจะโบยบินออกไปได้ตลอดเวลาทั้งที่เ้าตัวก็ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินทำงานถวายหัวเสียขนาดนั้นแต่สุดท้ายก็ตกเป็เป้าเพียงเพราะซื่อตรงเกินไป
ขุนนางตงฉินก็เป็เช่นนี้หรือเขาควรจะเป่าหูให้อีกฝ่ายลาออกไปทำนาดีนะ
เมิ่งฝานส่ายหัวให้กับความคิดของตัวเอง เขายังไม่พร้อมลำบากขนาดนั้นเป็เ้าเมืองก็ดีอยู่หรอกแค่ต้องกำจัดนางเอกตัวร้ายและองค์ชายแปดตัวต้นเื่ออกไปรวมถึงขุนนางจิ้งจอกเฒ่าที่แอบแว้งกัดท่านเ้าเมืองในภายภาคหน้าด้วย
ชีวิตสงบสุขของเขาอยู่ตรงไหนกัน!
เกิดมายี่สิบเอ็ดปีเขาไม่เคยต้องใช้สมองในการวางแผนชีวิตมากขนาดนี้มาก่อนเลย
...นี่มันน่าปวดหัวเกินไป
ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือทำให้เ้าเมืองจอมเ็าหลงรักหัวปักหัวปำเสียก่อนหลังจากนั้นก็เป็เื่ง่ายแล้ว!
แต่...เด็ก ๆ บ้านนี้ก็น่าเป็ห่วงเหมือนกันไม่น่าเกิดมาเป็คนรักเด็กเลย เห็นเด็กเกเรแล้วอยากจับมาสั่งสอน
เกอหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเหยียดยาวได้เวลาผจญภัยกับโลกใบใหม่และชีวิตใหม่แล้ว
สู้ ๆ ทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดี
อาจจะ...
2K
