ความรักในโลกสองใบ (NC)

โอมหยิบเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งใกล้โต๊ะของเธอ "เมื่อวานที่น้ำตกสนุกดีนะ ผมดูรูปที่ถ่ายไปแล้ว รูปของลลินสวยทุกใบเลย" เขาพูดพร้อมยิ้มเ๽้าเล่ห์

ลลินหน้าแดง เธอก้มหน้าลงมองสมุดงานในมือ "อย่ามาแกล้งฉันเลย ฉันไม่ชอบให้ถ่ายรูปอยู่แล้ว"

"แต่ผมชอบถ่ายลลินนะ" โอมพูดต่อ น้ำเสียงของเขาอ่อนลง "บางทีผมอาจจะเอารูปพวกนี้ไปทำอัลบั้มส่วนตัวก็ได้"

ลลินเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจปนความขี้เล่น เธออยากพูดอะไรสักอย่างเพื่อเปลี่ยนเ๹ื่๪๫ แต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปาก เด็กๆ บางคนเริ่มวิ่งมาหาโอม

"พี่คนนี้เป็๲เเฟนของ ครูลลินหรอครับ" เด็กชายตัวเล็กถาม เขามองโอมด้วยความสงสัย

"พี่โอมเป็๞ช่างภาพจ้ะ มาดูพวกหนูวาดรูป" ลลินตอบ เธอยิ้มให้เด็กๆ แล้วหันไปมองโอม "ระวังนะ เด็กๆ ที่นี่ซนมาก"

โอมหัวเราะ เขาลุกขึ้นแล้วเริ่มคุยกับเด็กๆ อย่างเป็๲กันเอง เขายกกล้องขึ้นถ่ายรูปเด็กที่กำลังวาดรูปอยู่ ลลินมองภาพนั้นแล้วรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากโอม เขาคล้ายแสงแดดที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวสว่างไสว เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

หลังจากโอมอยู่ช่วยเธอในห้องเรียนสักพัก เขาก็ชวนเธอไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันที่ร้านอาหารเล็กๆ ใกล้โรงเรียน ร้านนั้นเป็๞เพิงไม้ที่มีโต๊ะเก้าอี้พลาสติกวางเรียงกันไม่กี่ตัว กลิ่นข้าวผัดและน้ำพริกลอยคละคลุ้งในอากาศ ลลินสั่งข้าวผัดผัก ส่วนโอมเลือกข้าวเหนียวไก่ย่าง

"ลลินเคยคิดมั้ย ว่าถ้าชีวิตมันเรียบง่ายแบบนี้ตลอดไปจะดีแค่ไหน" โอมถามขณะที่เขาตักข้าวเหนียวเข้าปาก

ลลินนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอนึกถึงคำถามที่เธอเคยถามโอมเมื่อวาน "ฉันชอบความสงบแบบนี้แหละ แต่บางทีมันก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป" เธอตอบ เธอมองไปที่จานข้าวของตัวเอง หลีกเลี่ยงสายตาของโอม

"ขาดอะไรเหรอ" โอมถามต่อ เขาวางตะเกียบลงแล้วมองเธอด้วยความสนใจ

ลลินลังเล เธอไม่รู้จะตอบยังไง เพราะในใจของเธอ คำตอบนั้นอาจเกี่ยวข้องกับโอมและกันต์ "ไม่รู้สิ บางทีอาจจะเป็๞... ความตื่นเต้นแบบที่โอมพูดเมื่อวาน" เธอพูดออกไปอย่างเลี่ยงๆ

โอมยิ้ม เขาเอื้อมมือไปหยิบน้ำเย็นที่วางอยู่กลางโต๊ะแล้วยื่นให้เธอ "ถ้าอย่างนั้น ผมจะพยายามทำให้ชีวิตของลลินตื่นเต้นขึ้นมาบ้างละกัน"

ลลินรับแก้วน้ำจากเขาแล้วยิ้มตอบ "ระวังนะ ฉันอาจจะตามไม่ทันความตื่นเต้นของโอมก็ได้"

ทั้งคู่หัวเราะกันเบาๆ บรรยากาศระหว่างมื้ออาหารเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย แต่ในใจของลลิน เธอยังคงรู้สึกถึงเงาของกันต์ที่ตามหลอกหลอนเธออยู่

เย็นวันนั้น หลังจากเลิกงาน ลลินตัดสินใจเดินกลับบ้านผ่านทางลัดที่ตัดผ่านทุ่งหญ้าเล็กๆ ข้างหมู่บ้าน ลมเย็นพัดผ่านใบหญ้าทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบเบาๆ เธอเดินไปได้ไม่ไกลก็เห็นกันต์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม ผมสีดำยุ่งเล็กน้อยจาก ลม มือของเขาถือปากกาและสมุดโน้ตที่เปิดค้างไว้

"กันต์?" ลลินเรียกเขาเบาๆ เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วเห็นว่าเขากำลังขีดเขียนอะไรบางอย่าง

กันต์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงลึกซึ้งเหมือนเคย "ลลิน" เขาทักทายสั้นๆ ก่อนจะปิดสมุดโน้ตลง "กลับบ้านเหรอ"

"ใช่ กันต์มานั่งทำอะไรที่นี่" ลลินถาม เธอนั่งลงข้างเขาบนพื้นหญ้าโดยไม่รอคำเชิญ

"แค่อยากหาที่เงียบๆ เขียนอะไรไปเรื่อยๆ" กันต์ตอบ เขามองออกไปยังทุ่งหญ้าที่ทอดยาวไปจนถึงเชิงเขา "บางทีการอยู่คนเดียวมันช่วยให้ผมคิดอะไรได้ชัดขึ้น"

ลลินพยักหน้า เธอมองไปตามสายตาของเขา "กันต์ชอบอยู่คนเดียวเหรอ"

"ไม่เชิง" กันต์หันมามองเธอ "ผมแค่... ชินกับมัน แต่บางครั้งผมก็อยากมีคนอยู่ด้วย" คำพูดของเขาหยุดลงกะทันหันราวกับเขาตั้งใจกลั้นอะไรบางอย่างไว้

ลลินรู้สึกถึงน้ำหนักในคำพูดของเขา เธออยากถามต่อ แต่กลัวว่ามันจะทำให้บรรยากาศอึดอัด เธอจึงเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ "เมื่อวานที่น้ำตก กันต์เขียนอะไรในสมุดเหรอ ฉันเห็นแวบๆ แต่ไม่ทันอ่าน"

กันต์ยิ้มมุมปาก เขาเปิดสมุดโน้ตแล้วยื่นให้เธอดู หน้าแรกที่เขาเขียนมีประโยคสั้นๆ ว่า "เงาของเธอทอดยาวกว่าที่ผมคาดไว้" ลลินอ่านแล้วรู้สึกหัวใจเต้นแรง เธอมองไปที่กันต์ด้วยความสงสัย

"มันคืออะไรเหรอ" เธอถาม

"แค่ความรู้สึกตอนนั้น" กันต์ตอบ เขาปิดสมุดแล้วมองเธอ "บางครั้งผมเห็นอะไรที่มันมากกว่าที่ตาเห็น แล้วผมอยากเก็บมันไว้"

ลลินนิ่งไป เธอรู้สึกถึงความลึกซึ้งในตัวกันต์ที่แตกต่างจากโอมอย่างสิ้นเชิง โอมคือสายลมที่พัดผ่าน แต่กันต์คือเงาที่หยั่งรากลึก เธอไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของเธอถึงสั่นไหวทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา

ทั้งคู่คุยกันต่ออีกสักพัก กันต์เล่าให้เธอฟังถึงนิยายที่เขากำลังเขียน เป็๞เ๹ื่๪๫ราวของชายหนุ่มที่หลงรักเงาของคนที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึง ลลินฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกเหมือนกันต์กำลังเล่าบางส่วนของตัวเองผ่านเ๹ื่๪๫นั้น

เมื่อแสงสุดท้ายของวันเริ่มจางหาย กันต์ลุกขึ้นแล้วยื่นมือให้เธอ "ผมเดินไปส่งที่บ้านมั้ย"

ลลินยิ้มแล้วรับมือของเขา "ได้สิ ขอบคุณนะ"

ระหว่างทางกลับบ้าน กันต์เดินเคียงข้างเธออย่างเงียบๆ ลมเย็นพัดผ่านใบหน้าของทั้งคู่ ลลินรู้สึกถึงความสงบที่แตกต่างจากตอนที่เธออยู่กับโอม มันไม่ใช่ความตื่นเต้น แต่เป็๲ความรู้สึกที่มั่นคงและปลอดภัย

เมื่อถึงหน้าบ้าน กันต์หยุดแล้วมองเธอ "ลลิน" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "ถ้าผมพูดอะไรที่มันหนักเกินไป บอกผมได้นะ"

ลลินส่ายหน้า "ไม่เลย ฉันชอบฟังกันต์พูด มันทำให้ฉันรู้สึก…ดี"

กันต์ยิ้ม เขาพยักหน้าก่อนจะหันหลังเดินจากไป ลลินมองตามหลังเขาจนร่างของเขาหายลับไปในความมืด เธอเดินเข้าบ้านแล้วนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวตัวเล็กในครัว มือของเธอวางทาบลงบนหน้าผาก หัวใจของเธอเต้นไม่เป็๞จังหวะ

โอมและกันต์ สองคนที่แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน แต่กลับเข้ามาในชีวิตของเธอพร้อมกัน ลลินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนเส้นบางๆ ระหว่างสายลมและเงามืด และเธอไม่รู้เลยว่าเส้นนั้นจะพาเธอไปทางไหน