ย้อนกลับมายุค 90 พร้อมพลังปลูกพืชวิญญาณ

บทที่ 32 ครูใหญ่ตามหาฉันทำไม

ฟ่านเจวียนเจวียนหลุดขำออกมา

“ก็ได้ พ่อครัวเทพ แล้วอาหารเช้าของฉันล่ะ ไม่มีเลยเหรอ มีแต่ของฟ่านจิ่นเฉิงอย่างเดียว?” 

ฟ่านซีซีพยักหน้าอย่างองอาจ “แน่นอนสิ พี่ไม่ได้เกิดวันนี้สักหน่อย จะมาเพลิดเพลินกับฝีมือของพ่อครัวเทพได้ยังไง”

ฟ่านมี่มี่ที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ได้ยินคำพูดของพี่สาวคนที่สอง ก็ยิ้มแล้วชูนิ้วโป้งให้ “พี่รองสุดยอด”

ฟ่านเจวียนเจวียนทำตาขาวใส่ “ฟ่านมี่มี่ พี่ไม่มีอะไรกิน เธอก็ไม่มีเหมือนกัน โง่จริง!”

ส่วนฟ่านจิ่นซินที่กำลังจะเข้ามากินอาหารเช้า พอได้ยินบทสนทนาของพวกเธอก็หันหลังกลับทันที

ไม่ต้องพูดถึงว่าฟ่านซีซีไม่ได้ทำอาหารเช้าให้เธอ แม้ว่าจะทำให้ เธอก็จะไม่กิน

ยังไงซะ ในร้านสะดวกซื้อก็มีของกินเต็มไปหมด จะกินอะไรเป็นมื้อเช้าก็ได้

เพียงแต่ไม่รู้ทำไม ในใจของเธอกลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย 

เธอไม่เคยทอดไข่รูปหัวใจให้พี่ชาย แต่เขาก็ไม่เคยทำให้เธอเหมือนกัน!

……

โรงเรียนมัธยมปลายที่สาม เมืองหมี่เฉิง

ชุดคู่รักของฟ่านซีซีและฟ่านจิ่นเฉิงกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนอย่างรวดเร็ว ใครที่พบเห็นก็อดไม่ได้ที่จะมองหลายครั้ง

ฟ่านจิ่นเฉิงแอบดีใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า

ส่วนฟ่านซีซีนั้นเขินอาย แต่เธอก็ดูร่าเริงกว่าปกติมาก วันนี้ในห้องเรียน เธอจึงยกมือตอบคำถามครูเป็นครั้งคราว และหลังเลิกเรียน เธอก็จงใจพาฟ่านจิ่นเฉิงไปเดินเล่นนอกห้องเรียนอย่างเปิดเผย 

เพียงแค่ครึ่งวันผ่านไป นักเรียนเกือบทั้งโรงเรียนต่างก็เห็นเงาร่างสีขาวสะอาดตาของทั้งคู่

หนึ่งในนั้นคือเถียนซือซือจากห้อง 1

ในเวลานี้ เถียนซือซือทั้งอิจฉาและเกลียดชัง เธอโกรธจนใช้ปากกาขีดฆ่าสมุดเล่มหนึ่งจนขาดวิ่น

เธอรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของฟ่านจิ่นเฉิง เธอเเอบเตรียมของขวัญวันเกิดให้เขา เป็นเข็มกลัดที่สวยงามอันหนึ่ง 

เธอจำได้ว่าในชาติก่อน ฟ่านจิ่นเฉิงชอบติดเข็มกลัดมาก

แต่ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าควรให้ของขวัญนี้ดีไหม

ฟ่านจิ่นเฉิงคงไม่รับของขวัญจากเธอหรอก

ขณะที่เธอกำลังรู้สึกหดหู่ เสียงประกาศของโรงเรียนก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

[ขอเชิญฟ่านซีซี นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 ห้อง 6 ไปที่ห้องครูใหญ่ทันที ขอเชิญฟ่านซีซี นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 ห้อง 6 ไปที่ห้องครูใหญ่ทันที!]

เสียงประกาศดังสนั่น ทุกคนต่างสงสัย

“ทำไมถึงเรียกฟ่านซีซีให้ไปห้องครูใหญ่ล่ะ?”

“ใครจะรู้ล่ะ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย...”

“ไปห้องครูใหญ่ คงไม่ใช่เรียกผู้ปกครองหรอกนะ ฟ่านซีซีทำอะไรลงไป?”

เถียนซือซือก็รู้สึกตื่นเต้น เธอภาวนาให้ฟ่านซีซีทำผิด และอยากจะวิ่งไปดูเรื่องวุ่นวายที่ห้องครูใหญ่เสียเหลือเกิน

ส่วนฟ่านซีซีที่ได้ยินเสียงประกาศก็รู้สึกงงงัน

‘ครูใหญ่ตามหาฉันทำไม’ เธอคิดในใจ

ด้านฟ่านจิ่นเฉิงก็รู้สึกประหลาดใจไม่แพ้กัน เขาจึงลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “ฉันไปเป็นเพื่อนเธอก็ได้”

“ไม่เป็นไร ฉันไปแปบเดียวเดี๋ยวก็กลับ คงไม่มีอะไรหรอก” ฟ่านซีซีปิดหนังสือด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไปท่ามกลางสายตาของทุกคน 

แม้ห้องทำงานของครูใหญ่จะไม่ได้อยู่ไกล แต่ฟ่านซีซีก็ใช้เวลาเดินประมาณห้าหกนาที พอเธอมาถึงก็พบว่าข้างในมีคนอยู่เต็มไปหมด แถมยังมีคนแบกกล้องวิดีโอมาด้วย

ฟ่านซีซีรู้สึกใจหายวาบ ‘นี่เขากำลังจะถ่ายอะไรกัน?’ เธอคิดอย่างสงสัย

หัวหน้าฝ่ายวิชาการเป็นคนแรกที่เห็นฟ่านซีซี เขาจึงรีบเดินเข้ามาหาและเรียกเธอเข้าไป

“ฟ่านซีซี นี่คือทีมงานจากสถานีโทรทัศน์เมืองหมี่เฉิง พวกเขามาสัมภาษณ์เธอ เกี่ยวกับเรื่องที่เธอช่วยเหลือเด็กสองคนเมื่อคืนวันเสาร์น่ะ” หัวหน้าฝ่ายวิชาการอธิบายให้เธอฟังด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและภาคภูมิใจ

ฟ่านซีซีรู้สึกเขินอายเล็กน้อย จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น ถึงขั้นต้องให้มาสัมภาษณ์

ครูใหญ่เห็นเธอไม่พูด จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องประหม่า พวกเขาแค่จะถามคำถามเธอไม่กี่ข้อ ตอบตามจริงก็พอ”

“อ้อ งั้นพวกคุณถามเลยค่ะ!” ฟ่านซีซีตั้งสติได้แล้ว เธอมองไปที่นักข่าวหญิงที่ถือไมโครโฟนเดินเข้ามาหาเธอ

“น้องฟ่านซีซีคะ ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ ว่าตอนนั้นทำไมถึงยอมช่วยเด็กสองคนนั้น ตอนนั้นคิดอะไรอยู่?”

จริง ๆ แล้วฟ่านซีซีอยากจะบอกว่า ถ้าไม่ใช่เพราะหนูน้อยเหวยเหวยดึงกระเป๋าเธอแล้วขอของกิน เธอก็คงไม่ยื่นให้พวกเขากินหรอก

เพราะเด็กสมัยนี้ต่างก็ถูกสอนมาว่า อย่ากินของของคนแปลกหน้า

แต่คนเขากำลังสัมภาษณ์ พูดแบบนี้ก็ดูจะไม่ดี เธอจึงพูดว่า “วันนั้นฝนตกหนักมาก อากาศไม่ดี พ่อกับน้องสาวของฉันโดนรถสามล้อชนเลยถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล ตอนกลางคืนยังไม่ได้กินอะไร เด็กสองคนนั้นขึ้นรถพยาบาลมาโรงพยาบาลพร้อมกัน ไม่มีผู้ปกครองมาด้วย ไม่ได้กินอะไร แถมเด็กคนหนึ่งยังมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ ตอนนั้นบุคลากรทางการแพทย์ก็ยุ่งกันหมด เด็กน้อยน่ารักสองคนนั้นมองมาที่ฉันตลอด แววตาแบบเดียวกับที่น้องสาวชอบทำเวลาอ้อนขอของกิน ฉันเลยไม่คิดอะไรมาก แล้วแบ่งของที่ซื้อให้น้องสาวให้พวกเขากินค่ะ”

“จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้ทำอะไรมากมายขนาดนั้น ตอนค่ำมืด เด็กสองคนไม่มีครอบครัวอยู่ข้างกาย ทั้งเปียกทั้งหนาว ถ้าทุกคนเห็นเข้าก็คงไม่ปล่อยผ่านหรอกค่ะ คืนนั้นคนที่ช่วยเหลือผู้บาดเจ็บจริง ๆ คือบุคลากรทางการแพทย์ของโรงพยาบาลกลางต่างหาก”

“ถึงอย่างนั้นก็เป็นเพราะน้องฟ่านจิตใจดี ได้ยินมาว่าน้องฟ่านซีซีเรียนข้ามชั้นมาอยู่มัธยมปลายปี 3 ไม่ทราบว่าอนาคตอยากเข้ามหาวิทยาลัยอะไรคะ?”

ฟ่านซีซีแปลกใจเล็กน้อย การสัมภาษณ์แบบนี้ต้องถามเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ

แต่เธอก็ยังตอบกลับอย่างจริงจังว่า “ฉันอยากเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์ปังกิ่งค่ะ”

“ที่แท้น้องฟ่านก็มีความฝันอยากเป็นแพทย์ช่วยชีวิตผู้คน หวังว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีหน้าของน้องฟ่านจะสมปรารถนานะคะ!”

“ขอบคุณค่ะ! ฉันจะพยายามให้เต็มที่”

“อาศัยโอกาสนี้ น้องฟ่านซีซีมีอะไรอยากจะฝากถึงผู้ชมที่กำลังชมรายการอยู่ไหมคะ?”

ฟ่านซีซีพยายามอดกลั้นที่จะไม่กรอกตาใส่คำถามนั้น ทำไมเธอต้องมีอะไรจะพูดกับคนที่ไม่รู้จักกันด้วย

แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของครูใหญ่และหัวหน้าฝ่ายวิชาการ เธอก็พูดอย่างจริงใจว่า “ฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายที่สาม เมืองหมี่เฉิง และฉันรู้สึกขอบคุณครูใหญ่ หัวหน้าฝ่ายวิชาการ และคุณครูทุกท่านที่คอยสั่งสอนอบรมฉันมาอย่างดี เพื่อความฝันในการเป็นแพทย์ของฉัน ฉันจะตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ นอกจากนี้ ฉันก็อยากจะเตือนผู้ชมที่กำลังชมรายการอยู่ว่า ขับรถด้วยความระมัดระวังในวันที่ฝนตกนะคะ ชีวิตมีค่า!”

“ขอบคุณน้องฟ่านซีซีค่ะ! นี่คือบัตรของขวัญ เป็นทุนการศึกษาที่มอบให้กับน้องฟ่านซีซี โปรดรับไว้ด้วยนะคะ”

“ยัง...ยังมีทุนการศึกษาอีกเหรอคะ?” ฟ่านซีซีทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

ครูใหญ่อธิบายด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “เด็กสองคนที่เธอช่วยไว้ พวกเขารู้จักบุญคุณนะ ทุนการศึกษาสองแสนนี้ เด็กหญิงตัวเล็กเป็นคนขอให้พ่อของเธอเพิ่มเข้ามา คนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นและช่วยรถของพวกเขา ทุกคนได้รับเงินรางวัลคนละหนึ่งแสนหยวน เธอรับไปเถอะ ตั้งใจเรียนให้ดี! อย่างที่เธอพูดไว้ จะได้เรียนหมอและรักษาผู้คนได้มากขึ้นในอนาคต”

ฟ่านซีซีรู้สึกสับสน เธอไม่ได้ทำอะไรให้อันฉีเอ๋อร์กับเหวยเหวยเลยสักนิด แต่เด็กหญิงตัวน้อยที่ไม่ค่อยพูดจาคนนั้น กลับจดจำเธอไว้ในใจ

ที่จริงแล้ว ตอนนั้นคนที่คอยดูแลเด็กน้อยเป็นคนแรกคือเถียนซือซือ

พูดตามตรง หากเถียนซือซือรู้เรื่องนี้เข้า คงแค้นจนอกแตกตายแน่ ๆ 

เงินรางวัลงั้นเหรอ ชาติที่แล้วมีคนได้ไปหนึ่งแสนหยวน เถียนซือซืออิจฉาอยู่ตั้งนาน แต่ตอนนี้ เธอได้มาเป็นสองเท่า 

อาจเป็นเพราะรู้ว่าตอนนี้เธอมีเงินก้อนโตอยู่ในมือ ครูใหญ่จึงอนุญาตให้เธอกลับบ้านได้เลย