หลังจากอีเวนต์ Cosplay ที่ผ่านไป มิว รู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับ คิระ ได้เปลี่ยนไป เธอััได้ว่าคิระไม่ใช่แค่เพื่อนที่ช่วยเธอทำชุด Cosplay เท่านั้น แต่เขายังเป็คนที่คอยอยู่ข้างเธอในทุก ๆ สถานการณ์ โดยเฉพาะในวันที่รินะพยายามกดดันเธอ คิระก็เข้ามาปกป้องและทำให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้น
แต่ในอีกด้านหนึ่ง ความลับของมิวเกี่ยวกับงานอดิเรกของเธอก็เสี่ยงที่จะถูกเปิดเผย รินะที่เป็คู่แข่งในตำแหน่งประธานนักเรียนดูเหมือนจะเริ่มสนใจงานอดิเรกของมิวมากขึ้นเรื่อย ๆ มิวไม่แน่ใจว่ารินะจะทำอะไรต่อไป แต่เธอก็รู้ดีว่าต้องระวังให้มากที่สุด
.
.
.
เช้าวันจันทร์ หลังจากอีเวนต์ผ่านไปไม่กี่วัน มิวเดินเข้ามาในห้องเรียนตามปกติ แต่เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าสายตาของเพื่อนร่วมชั้นบางคนเริ่มมองเธอด้วยความสงสัย เหมือนว่ามีบางสิ่งที่กำลังถูกพูดถึงลับหลังเธอ
“มิว” เสียงของเพื่อนคนหนึ่งเรียกเธอ “เมื่อวันก่อน... ฉันเห็นรูปของเธอในชุด Cosplay ที่งานอีเวนต์นะ สวยมากเลย แต่... ฉันไม่รู้ว่าเธอทำ Cosplay ด้วยเหรอ?”
หัวใจของมิวเต้นแรงทันที เธอพยายามฝืนยิ้มและตอบด้วยน้ำเสียงปกติ “อืม... ก็แค่ลองทำดูน่ะ ไม่ได้จริงจังมากหรอก”
เพื่อนคนนั้นพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ในใจของมิวกลับเต็มไปด้วยความกังวล เธอเริ่มรู้สึกว่าความลับของเธอไม่ใช่ความลับอีกต่อไป
.
.
.
หลังเลิกเรียนในวันนั้น มิวเดินไปยังห้องสมุดตามที่นัดกับคิระไว้ คิระกำลังนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ อยู่ที่มุมประจำของเขา เมื่อมิวเดินเข้ามา เขาเงยหน้ามองและเห็นสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดของเธอ
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” คิระถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
มิวถอนหายใจและนั่งลงตรงข้ามเขา “มีคนในโรงเรียนเริ่มเห็นรูปฉันในงาน Cosplay แล้ว ฉันเริ่มกังวลว่ามันจะกระทบต่อการชิงตำแหน่งประธานนักเรียน ถ้ารินะเอาเื่นี้ไปเล่นงานฉันล่ะ?”
คิระมองเธอด้วยสายตาจริงจัง “ถ้าเธอไม่ทำอะไรผิด ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล งานอดิเรกของเธอไม่ใช่สิ่งที่ผิด และฉันว่าถ้าเธอกลัวเื่ภาพลักษณ์มากเกินไป มันก็อาจทำให้เธอเสียความเป็ตัวของตัวเอง”
คำพูดของคิระ ทำให้มิวหยุดคิด เธอรู้ว่าคิระพูดถูก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยทุกอย่าง เพราะเธอกลัวว่าจะสูญเสียโอกาสในการเป็ประธานนักเรียน ซึ่งเป็ความฝันที่เธอพยายามทำมาตลอด
“นายพูดถูก... แต่ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี” มิวสารภาพด้วยน้ำเสียงแ่เบา
คิระยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องกังวลไปหรอก ยังไงฉันก็จะอยู่ข้างเธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง”
คำพูดนี้ทำให้หัวใจของมิวอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงความสำคัญของคิระในชีวิตของเธอมากขึ้นทุกวัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คิระก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ
.
.
.
ในวันถัดมา มิวยังคงเผชิญกับความกดดันจากเพื่อนร่วมชั้นที่เริ่มพูดถึงงาน Cosplay ของเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เธอกังวลที่สุดคือรินะ รินะยังคงมองเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง เหมือนว่าเธอจะรู้ทุกอย่างแต่ยังไม่พูดออกมา
หลังจากเลิกเรียน มิวเดินไปที่สนามบาสเกตบอลที่เงียบสงบเพื่อหาที่พักใจ เธอนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็สีส้มใน่เย็น เธอรู้สึกหนักอึ้งในใจ เพราะความกดดันทั้งจากโรงเรียนและความลับที่เธอต้องเก็บซ่อนไว้
ไม่นานนัก คิระก็เดินเข้ามาหาเธอ เขารู้ดีว่ามิว้าเวลาอยู่คนเดียว แต่เขาก็เลือกที่จะอยู่เคียงข้างเธอ
“ถ้าเธอรู้สึกไม่ไหว เธอไม่ต้องทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลาหรอกนะ” คิระพูดพร้อมนั่งลงข้าง ๆ มิว
มิวมองเขาด้วยแววตาที่เริ่มเปลี่ยนเป็เศร้า น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเธออย่างห้ามไม่อยู่ เธอพยายามจะซ่อนความอ่อนแอไว้ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่สามารถเก็บมันได้อีกต่อไป
“ฉันแค่ไม่อยากให้ใครเห็นว่าฉันอ่อนแอ” มิวพูดเบา ๆ ขณะที่เธอเช็ดน้ำตา
คิระยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจ “การร้องไห้ไม่ได้แปลว่าเธออ่อนแอหรอกนะ... มันเป็แค่การแสดงออกถึงสิ่งที่เธอรู้สึก”
คำพูดของคิระ ทำให้มิวรู้สึกสบายใจขึ้น น้ำตาเริ่มหยุดไหล เธอมองคิระด้วยความรู้สึกขอบคุณลึก ๆ “ขอบใจนะ... นายทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเสมอ”
คิระไม่ตอบอะไร แต่เขาเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ กลับมา ซึ่งทำให้มิวรู้สึกว่าการมีคิระอยู่ข้าง ๆ คือสิ่งที่เธอมีค่าและพิเศษที่สุดในตอนนี้
.
.
.
วันสุดท้ายของการเลือกตั้งประธานนักเรียนกำลังใกล้เข้ามา มิวรู้สึกกดดันมากขึ้นกว่าเดิม เพราะรินะเริ่มกระจายข่าวเกี่ยวกับงาน Cosplay ของเธอออกไป และมีหลายคนเริ่มตั้งคำถามว่า "ดาวเด่นอย่างมิวควรมีงานอดิเรกแบบนี้หรือไม่?"
มิวต้องตัดสินใจแล้วว่าจะทำอย่างไรต่อไป เธอจะต้องเลือกระหว่างการปกป้องภาพลักษณ์ของเธอในฐานะนักเรียนที่สมบูรณ์แบบ หรือการเปิดเผยความเป็ตัวของตัวเองโดยไม่สนใจสิ่งที่คนอื่นคิด
ในที่สุด มิวก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอคิดว่าถูกต้อง เธอเลือกที่จะยอมรับตัวเองและไม่ปล่อยให้คำพูดของคนอื่นมาทำลายความฝันและความเป็ตัวของเธอ
.
.
.
วันเลือกตั้งมาถึง มิวยืนอยู่หน้าห้องประชุมใหญ่ของโรงเรียน หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและกังวล ในขณะที่นักเรียนทุกคนต่างนั่งรอการประกาศผล มิวรู้สึกว่ามันเป็่เวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ ไม่ใช่เพียงแค่การชิงตำแหน่งประธานนักเรียน แต่เป็การที่เธอจะยืนหยัดในสิ่งที่เธอเชื่อและรัก
“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ฉันก็จะยอมรับมัน” มิวพูดกับตัวเองเบา ๆ ขณะที่เธอรอผลประกาศ
ในขณะเดียวกัน คิระที่นั่งอยู่ในกลุ่มเพื่อน ๆ มองมิวด้วยความชื่นชมในความกล้าของเธอ เขารู้ดีว่ามิวกำลังทำสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตของเธอ และเขาก็พร้อมที่จะอยู่ข้างเธอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
.
.
.
ในที่สุด เสียงประกาศผลการเลือกตั้งก็ดังขึ้น “และผู้ที่ได้รับเลือกเป็ประธานนักเรียนคนใหม่ได้แก่... มิว!”
เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้องประชุม มิวรู้สึกเหมือนยกูเาออกจากอก เธอเดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ เธอทำสำเร็จแล้ว แม้ว่าจะมีอุปสรรคมากมาย แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้
เมื่อมิวเดินลงจากเวที เธอก็เห็นคิระยืนรออยู่ใกล้ ๆ เขายิ้มให้เธออย่างอบอุ่น ในที่สุด ความกดดันที่เธอเก็บไว้มานานก็หายไป
“ขอบใจนะ... นายอยู่ข้างฉันเสมอ” มิวพูดเบา ๆ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมาย
“ฉันบอกแล้วไง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ” คิระตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและจริงใจ
หัวใจของมิวเต้นแรงอีกครั้ง ใน่เวลานี้ เธอเริ่มรู้สึกว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อคิระไม่ใช่แค่ความชื่นชมอีกต่อไป แต่เป็ความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น—ความรักที่กำลังเติบโตขึ้นในหัวใจของเธอ
254
