ฉันโดน เจ้านายอาหรับ Nc40+++

ฉันสั่นสะท้านจ้องมองภาพบนจอมือถือด้วยความกลัวและห่วงชีวิตคนรัก ซาเมียร์หัวเราะในลำคอก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือและผลักฉันลงนอนบนฟูกสั่งให้ฉันพักผ่อนเตรียมรับศึกวันพรุ่งนี้

"นอนหลับพักผ่อนซะมะนาว... พรุ่งนี้ฉันมีดีลสำคัญที่เธอต้องช่วยต้อนรับ และอย่าลืมว่าชีวิตของพวกมันขึ้นอยู่กับความเชื่อฟังของเธอ" ซาเมียร์เอ่ยเสียงเหี้ยมก่อนจะแต่งตัวจัดแจงเสื้อสูทแล้วเดินออกจากห้องนอนกระจกใส ล็อกประตูหนาแน่นตัดขาดฉันจากภายนอกโดยสิ้นเชิง

ฉันนอนกอดหน้าท้องน้อยของตัวเองที่เริ่มแพ้ท้องหน่วงๆ ร้องไห้สะอื้นออกมาจนตัวโยนท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงัดของห้องกระจกสลัว กลิ่นอายตัณหาเถื่อนชื้นน้ำรักของซาเมียร์ยังคงอบอวลชวนคลื่นไส้ ร่างกายอวบอัดคัพ E ปวดร้าวทรมานจากแรงกระแทกริมหน้าต่างกระจกใส แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือหัวใจที่สับสนและเป็นห่วงคุณคาริมกับพี่ทาริกเหลือเกิน ลูกรัก... แม่จะทนเพื่อหนูและพ่อทั้งสองคนนะ ฉันปลอบประโลมทารกแฝดในท้องสี่สัปดาห์ในครรภ์เบาๆ พลางหลับตาลงด้วยความล้า

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

กลางดึกสงัด ทันใดนั้นมีเสียงเคาะเบาๆ ดังสะท้อนมาจากทางด้านบนของผนังเพดานห้องสรงน้ำ ฉันสะดุ้งตื่นปรือตามองไปรอบห้องนอนกระจกสลัว เสียงเคาะสม่ำเสมอเป็นจังหวะเหมือนสัญญาณลับ ฉันรีบลุกจากเตียงก้าวเท้าเปลือยเปล่าก้าวเหยียบพรมหนานุ่มผ่านชุดส่าหรีขาวสั้นบางก้าวเข้าไปในห้องน้ำ จ้องมองขึ้นไปบนเพดานสูงที่มีช่องเหล็กระบายอากาศแผ่นสังกะสี

ก๊อก... ก๊อก...

"มาดามครับ... มาดามมะนาว..." เสียงเรียกภาษาไทยกระซิบแผ่วเบาดังลอดมาช่องเหล็กระบายอากาศแคบ

ฉันใจเต้นตึกตักสะท้านรัว รีบดึงลากเก้าอี้ไม้บุหนาตัวเล็กเข้ามาตั้งขึงและปีนป่ายขึ้นไปยืนจนหัวชนเพดาน เอื้อมมือสั่นเครือผลักดันฝาช่องเหล็กระบายอากาศออกเบาๆ แสนยินดีที่เห็นแสงสว่างจอมือถือสลัวสาดส่องลงมา เผยให้เห็นใบหน้าเข้มคมของชายคนหนึ่งที่นอนคว่ำราบไปตามท่อแคบ

"คุณคือใครคะ?" ฉันกระซิบถามเสียงสั่นกลัว

"ผมชื่อนนท์ครับ... เป็นสายลับทหารคนไทยที่คุณคาริมแฝงตัวส่งเข้ามาทำหน้าที่การ์ดในคฤหาสน์ของซาเมียร์นานแล้วครับ" นนท์รีบกระซิบรายงานแววตาจริงจัง "ท่านชีคคาริมและพี่ทาริกปลอดภัยดีแล้วครับ ตอนนี้แผลผ่าตัดของทาริกพ้นขีดอันตรายและพวกเขากำลังเริ่มแผนเคลื่อนทัพตลบหลังซาเมียร์ชิงตัวคุณกลับไปครับ"

หัวใจของฉันพองโตคับเต้าคัพ E ดุจได้พบแสงสว่างในนรกทราย น้ำตาไหลนองหน้าด้วยความดีใจสุดซึ้ง นนท์รีบยื่นส่งซองพลาสติกขนาดเล็กและจดหมายกระดาษแผ่นบางลอดผ่านรอยแยกเหล็กส่งมาให้ฉันกุมกระชับไว้ในมือ

"ในซองนี้คือวิทยุสื่อสารดาวเทียมจิ๋ว ยาระงับอาการแพ้ท้องบำรุงครรภ์ที่พี่ทาริกฝากมาให้มาดาม และจดหมายลับอธิบายพิกัดหลบหนีครับ ซ่อนมันไว้ให้ดีที่สุดนะครับ ยามซาเมียร์เผลอพวกเราจะเริ่มแผนด่วน..."

ทว่าวินาทีที่ฉันรับถุงของมาเก็บไว้ชิดแนบอกอวบอัด ทันใดนั้นเสียงสัญญาณมอเตอร์ประตูห้องนอนด้านนอกก็ปลดล็อกและเปิดออกเสียงดังกริ๊กสะท้อนเข้ามาในห้องสรงน้ำ! ซาเมียร์เดินกลับเข้ามาในห้องก่อนกำหนดเวลาทำงานประชุม!

ฉันตระหนกตกใจขีดสุด รีบดันแผงเหล็กช่องระบายอากาศปิดสลักเสียงดังแกรก กระโดดลงจากเก้าอี้ไม้ก้าวเท้าสะดุดวิ่งลนลานถลันกลับขึ้นเตียงนอนหนานุ่ม โยนถุงวิทยุจิ๋วและยารับบำรุงครรภ์ซ่อนมุดยัดเข้าใต้ฟูกที่นอนตรงข้างหัวเตียงอย่างรีบร้อนและทรุดตัวนอนคลุมผ้าห่มกลบเกลื่อนลมหายใจหอบสะท้าน

ซาเมียร์เปิดประตูห้องน้ำและเดินย่างเท้าเข้ามาในห้องนอน แววตาคมดุจจ้องเขม็งมองมาที่ฉันที่นอนหลับตาเกร็งตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม ซาเมียร์เดินมาหยุดยืนข้างเตียงนอน ทันใดนั้น... หน้าจอวิทยุจิ๋วที่แอบซ่อนใต้ฟูกที่นอนดันเบียดไปโดนปุ่มสัมผัสเข้ากับสายไฟขอบเหล็กสปริงหัวเตียงจนระบบกะพริบส่งแสงสีแดงแวบสลัวใต้ขอบเตียงและส่งเสียงสัญญาณกะพริบปี๊ดเบาๆ ดังก้องความเงียบชวนสะท้านจับได้ทันที!

เสียงสัญญาณปี๊ดแผ่วเบาบวกไฟแดงกะพริบแดงแวบสลัวใต้ฟูกทำเอาเส้นผมทั่วร่างของฉันลุกชันด้วยความตระหนกช็อกสุดขีด หัวใจเต้นตึกตักกระแทกซี่โครงจนแทบหลุดออกมา ฉันตัดสินใจใช้ฝ่าเท้าและส้นเท้าเรียวเขี่ยกระแทกตัววิทยุจิ๋วอย่างสุดกำลังให้มันจมลึกมุดหายเข้าไปในซอกสปริงเหล็กใต้เตียงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแสร้งทำเป็นพลิกตัวนอนหงายเหยียดแกร่งแขนบิดขี้เกียจครางเสียงดังเบี่ยงเบนความสนใจของซาเมียร์

"อื้อออ... ง่วงจังเลยค่ะ... คุณซาเมียร์มีอะไรหรือเปล่าคะ?" ฉันเอ่ยน้ำเสียงปนหาวกระสับกระส่าย ขยับตัวดึงผ้าห่มทาบปิดอกคัพ E ป้องกันสายตาคมดุของเขา

ซาเมียร์หยุดก้าวเท้าเดินมาหยุดยืนชิดขอบเตียง แววตาคุกคามสแกนสำรวจใบหน้าของฉันและขอบฟูกเตียงอย่างเงียบกริบดุดัน เขาโน้มตัวก้มลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้มของฉัน มือหนาจิกลงบนไหล่มนบีบเค้นจนฉันสะดุ้งครางเบาๆ

"เธอแน่ใจนะมะนาวว่าไม่มีอะไรปิดบังฉัน? ฉันเหมือนได้ยินเสียงเตือนภัยระบบวิทยุหรือเครื่องมือสื่อสารอะไรบางอย่างในห้องนี้..." ซาเมียร์เอ่ยเสียงเยือกเย็น แววตาสแกนสำรวจอย่างไม่ไว้วางใจ

"ไม่มีหรอกค่ะ... มะนาวจะเอาเครื่องมือมาจากไหนกันล่ะคะ... นอกเสียจากเสียงสัญญาณเตือนภัยของสายโทรศัพท์คุณซาเมียร์เอง หรือเสียงเครื่องปรับอากาศคฤหาสน์แก้วที่มันชำรุด..." ฉันกลั้นใจสบตาดุร้ายของเขา แสร้งปั้นคำหวานชวนตื้นตันใจเพื่อความอยู่รอดของสามชีวิต "มะนาวปวดท้องนิดหน่อยค่ะ... รู้สึกพะอืดพะอมแพ้ท้องอยากอาเจียน... คุณซาเมียร์ช่วยไปเอาน้ำอุ่นให้มะนาวดื่มหน่อยได้ไหมคะ?"

คำพูดถึงเด็กแฝดและการแพ้ท้องทำให้ซาเมียร์ยอมชะงักและคลายความสงสัยลงไปบ้าง เขาถอนหายใจยาวและดึงมือออกจากไหล่ของฉัน ยืนตัวตรงสะบัดสูทจัดแต่งทรง:

"หึ... ช่างเถอะ อย่าคิดเล่นตลบหลังฉันก็พอ วันพรุ่งนี้เช้าเตรียมนวดเนื้อนวดตัวสวมชุดสวยบริการต้อนรับแขกคนสำคัญของฉันด้วยล่ะ หากผลงานออกมาดี... คาริมกับทาริกจะมีชีวิตรอดต่อไปแน่นอน"

เมื่อซาเมียร์ก้าวพ้นห้องนอนใหญ่ไปล็อกปิดสนิท ฉันก็รีบถอนหายใจฟุบหน้าร้องสะอื้นไห้เงียบๆ รีบเอื้อมมือล้วงสอดเข้าไปใต้โครงเตียงเหล็ก ดึงเอาถุงพลาสติกใสบรรจุยาระบำบัดอาการครรภ์แฝดและวิทยุสื่อสารจิ๋วออกมากอดแนบอกอวบอัดแน่นหนา น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มด้วยความตื้นตันใจดุจได้พบแสงสว่างในอุโมงค์มืด ขอบคุณนะพี่ทาริก ขอบคุณนะคุณคาริม... มะนาวจะสู้เพื่อพวกคุณและลูกรักสองคนในท้องนี้ชั่วนิรันดร์!