龙束缚
Chapter 7
“อ๊ะ!” ผมร้องอุทานออกมาเมื่อกางเกงยีนขาดเข่าถูกกระชากให้หลุดออกจากขาเรียวไปอยู่ตรงข้อพับก่อนจะััได้ถึงความร้อนแฉะจากส่วนปลายของแก่นกายใหญ่
เพียงแค่นั้นภาพเื่ราวของคืนนั้นก็ฉายเข้ามาในหัว ผมที่ผมนอนครางใต้ร่างของเสี่ยวเจียนหลินและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วห้องกับความอุ่นร้อนที่อีกคนปลดปล่อยเข้ามาในตัวผมหลายครั้ง
“ฮื้มม” เสียงทุ้มเ็าครางต่ำในลำคอเมื่อปลายแก่นกายสอดใส่เข้ามาเพียงส่วนหัว ต่างจากผมที่แกร่งตัวเพราะความเจ็บ
“อย่าแกร่ง” เสียงทุ้มเ็าเอ่ยบอกพลางกัดฟันข่มอารมณ์ของตัวเองไว้
“ฉันจะ...อ๊ะ! ฆ่านาย!” เสียงใสตวาดดังลั่นห้องเสี่ยวเจียนหลินไม่ฟังคำพูดของผม กดแก่นกายใหญ่เข้ามาจนหมด
“!!!” ผมสะดุ้งเบิกตากว้างเมื่อความเจ็บแล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง ความรู้สึกแปลกๆที่รุกล้ำอยู่ในตัวทำผมนิ่งค้างััได้ถึงตัวตนของเสี่ยวเจียนหลิน ที่เต้นตุบๆอยู่ในตัวของผม
“เอา อึก...ออกไป” เสียงใสเอ่ยบอกสั่นเครือ แต่คน้ากับไม่สนใจ ขยับกายเข้าออกช้าๆเพื่อให้ผมปรับตัว
“อ๊า...อื้อ” สายตาดุปิดลงข่มอารมณ์ของตัวเอง พยายามกดกายเข้ามาให้ลึกที่สุดเพื่อหาบางสิ่งในตัวของผม และเขาก็ทำสำเร็จเมื่อปลายของแก่นกายใหญ่ััถูกจุดกระสันภายใน ทำให้ร่างกายผมแกร่งกระตุกเพราะความเสียวซ่าน
“อ๊ะ อ๊า!” ผมร้องออกมาลั่นพลันเชิญหน้าขึ้นสูงเสี่ยวเจียนหลินยกยิ้มมุมปากบางๆ พลันกดเข้ามาโดนจุดกระสันภายในด้วยความตั้งใจใบหน้าหล่อคมจึงจ้องมองใบหน้าของผม พลันกดกายเข้าออกหนักหน่วงซ้ำๆ
“อ๊ะ! อ๊าอ๊า อึก หยุด...เสี่ยวเจียนหลิน อ๊า!” ผมครางออกมาไม่เป็ภาษา เมื่อเสี่ยวเจียนหลินกดเน้นจุดนั้นซ้ำๆจนร่างกายผมเริ่มร้อนขึ้นมา
“เรียก อื้อ เจียนหลิน ฮื่อ อ๊า...” เสียงทุ้มเ็าเอ่ยชื่อตัวเองอีกครั้งพร้อมขยับเอวสอบถี่รัวด้วยความ้า
ผมส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียวซ่านแม้ใจจะไม่ยอมรับ แต่ร่างกายมันกับยอมรับคนคนนี้ยอมให้เสี่ยวเจียนหลินได้ทำตามที่ตัวเอง้า
“ไม่...อื้อ หยุด อ๊า” ฟันคมกัดริมฝีปากล่างแน่นเพื่อกั้นเสียงร้องน่าอายเมื่อเห็นว่าผมกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกั้นเสียง มือหนาจึงบีบสันกรามผมให้เปิดออก
“เรียกชื่อฉัน อื้อ แล้วจะหยุด” เสียงทุ้มเ็าเอ่ยบอกปนเสียงหอบหายใจโดยที่เอวสอบยังคงทำหน้าที่ของมันไม่ขาดพลันขยับเอวเร็วขึ้นเพื่อเร่งให้ผมเรียกชื่อของตนเอง
“อ๊ะอ๊ะอ๊ะ อ๊า! อึก...เจียน อื้อ! หลินอ๊ะอ๊ะ อ๊า!” ผมเชิญหน้าขึ้นสูง เมื่อผมเรียกชื่อเจียนหลินตามที่้าแต่อีกคนกลับกระแทกเอวเข้าออกรุนแรงมากขึ้น จนผมทนไม่ไหวหลดปล่อยความ้าออกมาจนเปื้อนหน้าท้องของตัวเองและเจียนหลิน
“อื้อ ฮื้มม” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นพลันปลดปล่อยเข้ามาในตัวผม
ความอุ่นร้อนที่ถูกปลดปล่อยเข้ามาทำให้ร่างกายผมแกร่งเองโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าหล่อคมนิ่วหน้าด้วยความเสียวซ่านเมื่อช่องทางด้านหลังบีบรัดแก่นกายร้อนไว้แน่น
“ลู่เสี่ยน อื้อ อย่ารัด” เสียงทุ้มเ็ากดต่ำในลำคอเพื่อข่มอารมณ์
“แฮ่ก...อึก” ดวงตากลมโตปิดสนิทเมื่อร่างกายได้ปลดปล่อยความเหนื่อยล้าโถมเข้ามา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อแก่นกายใหญ่ขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้งพร้อมเอวสอบที่ขยับเนิบนาบ ก่อนจะกระแทกเอวเข้ามาถี่รัวตามอารมณ์อีกครั้งและอีกครั้งจนเวลาผ่านไปนานแค่ไหนผมเองก็ไม่รู้
23K
