ตอนที่ 171
“สุขสันต์วันเกิดนะสตีฟ” เสียงซาร่าบอกกับสตีฟตอนนี้เธอกำลังใช้พลังแรงโน้มถ่วงของเธอทำให้เค้กลอยอยู่ตรงหน้าสตีฟพอดี
“เป่าเลยสิสตีฟฉันจะได้ตัดแบ่งเลย” จีเวลพูดพลางถือมีดไว้พร้อม
“ใจเย็นสิตาลุงจะไม่ให้ฉันอธิษฐานเลยไง” สตีฟพูดก่อนจะหลับตาลงและค่อยอธิษฐาน
ใช่แล้วล่ะวันนี้เป็นวันเกิดอายุสามสิบของสตีฟ ตอนนี้เวลาล่วงเลยผ่านมานานหลายเดือนจนซาร่าตั้งท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว
ซาร่านั้นลาออกจากโรงเรียนฮีโร่ตั้งแต่เดือนก่อนใช่แล้วเธอไม่ได้พักงานหรืออย่างไรเธอนั้นลาออกเลยเพราะหลังจากเธอปรึกษาสตีฟแล้วเรื่องการเลี้ยงลูกเธอจึงคิดว่าเธอลาออกมาเลยน่าจะดีที่สุดตอนนี้เธอและสตีฟไม่มีห่วงเรื่องการเงินอีกแล้ว
หลังจากซาร่ากลับมาอยู่บ้านเธอก็ฝึกใช้สกิลของเธอมาตลอดจนตอนนี้เธอสามารถบังคับสิ่งของรอบๆตัวให้สามารถลอยได้โดยที่เธอไม่ต้องสัมผัสได้แล้ว แต่ก็นะระยะของสกิลเธอยังแคบอยู่เธอสามารถบังคับสิ่งของรอบๆตัวให้ลอยได้ในระยะห้าเมตรเท่านั้น
ฟู่ว !! สตีฟลืมตาขึ้นมาก่อนจะเป่าเทียนดับลง
แป๊ก !! จีเวลเดินไปเปิดไฟก่อนซาร่าจะค่อยๆบังคับเค้กให้ลอยลงที่โต๊ะ
“จะตัดแบ่งละนะ” จีเวลเดินเข้ามาก่อนจะลงมือแบ่งเค้กเป็นส่วนๆ
“คุณจีเวลไม่ต้องแบ่งฉันก็ได้ค่ะช่วงนี้ฉันกินไม่ได้หมอให้ควบคุมอาหาร” ซาร่าพูดหลังจากเห็นจีเวลตัดแบ่งส่วนของเธอด้วย
“อ๊ะลืมไปเลยถ้ายังไงชิ้นนี้นายเอาไปแล้วกันสตีฟที่เหลือฉันขอเอาเก็บไว้ในกระเป๋าเอาไว้กินเป็นอาหารว่างนะ” จีเวลพูดพลางตักชิ้นที่ตัดให้ซาร่าเอามาให้สตีฟแทน
“จะเอาก็เอาไปเถอะตาลุงเค้กนี่ผมอยากกินเมื่อไหร่ก็อบเองล่ะ” สตีฟพูดเพราะเค้กวันเกิดตัวเองชิ้นนี้ของเขานั้นเขาก็อบขึ้นมาเอง
“ว่าแต่นายนี่เพื่อนน้อยนะวันเกิดทั้งที มีแค่ฉันมาคนเดียวเอง” จีเวลพูดขึ้นมา
“ยุ่งน่า” สตีฟพูดก่อนจะลงมือกินเค้กฝีมือตัวเอง
อืม...ขมไปนิดสงสัยช็อกโกแลตยี่ห้อนี่คงต้องเลิกซื้อ สตีฟคิดในใจหลังจากลองชิมเข้าไปหนึ่งคำ
“ว่าแต่ตาลุงสตาร์คไปเก็บเลเวลที่ไหนมาล่ะเลเวลขึ้นไวเหมือนกันนะนี่” สตีฟตรวจสอบสถานะของจีเวลดู
หน้าต่างชื่อ : จีเวล สตาร์ค Level : 232อาชีพ : ฮีโร่อายุ : 41ฉายา : พ่อค้าอาวุธRank : SSS
“งืมๆ...ก็พึ่งกลับมาจากเม็กซิโกน่ะที่นั่นมีสัตว์กลายพันธ์เลเวลเกินสองร้อยให้ล่าเยอะมากเลยพอมีชุดนี่แล้วก็ลุยได้ไม่ต้องกลัวบาดเจ็บเลยล่ะว่าแต่นี่นายไม่ได้ออกไปไหนเลยสินะไม่รู้หรือไงเลเวลเฉลี่ยของฮีโร่ตอนนี้เกินระดับ SSS กันหมดแล้ว พวกที่เคยอยู่ระดับท็อปในสมัยก่อนก็เลเวลเกินสองร้อยหมดแล้ว” จีเวลพูดพลางถามสตีฟ
“เหอะๆไม่ได้ออกไปไหนเลยอยู่แต่บ้านเป็นเพื่อนซาร่านี่แหละ” สตีฟบอกในเวลาหลายเดือนที่ผ่านมานี้นั้นเขาแทบไม่ออกไปไหนเลยนานๆทีเขาจะออกไปซื้อของซักที แถมในกระเป๋าก็ยังมีสัตว์กลายพันธ์มากมาย เดือนๆนึงนั้นเขาเอาซากสัตว์กลายพันธ์ไปส่งลุงคนขายเนื้อแค่ไม่กี่ร้อยตัวเท่านั้นในกระเป๋ายังมีเก็บเอาไว้อีกหลายพันตัว
“ถ้าอย่างนั้นนายควรออกไปเก็บเลเวลบ้างนะสตีฟ พวกสิบผู้ก่อตั้งน่ะเลเวลจะแซงนายแล้วนะรู้มั้ย” จีเวลเตือน
“คงอักพักใหญ่ๆล่ะรอให้ซาร่าคลอดแล้วอะไรๆลงตัวก่อน” สตีฟพูด (เลเวลของสตีฟคือ 253)
“เหอะๆอย่าชะล่าใจเกินไปล่ะช่วงนี้ยิ่งได้ข่าวไม่ค่อยดีมาจากที่หุบเขามังกรอยู่ด้วย” จีเวลพูด
“หุบเขามังกร เยลโล่สโตนน่ะเหรอ” สตีฟถาม
“ใช่” จีเวลพยักหน้า
“ข่าวไม่ดีอะไรเหรอคะ” ซาร่าเองก็สงสัยเรื่องข่าวไม่ดี
“ก็ช่วงนี้ได้ข่าวมาจากฮีโร่ที่ไปเก็บเลเวลกับสัตว์กลายพันธ์ที่รอบนอกหุบเขามังกรน่ะ ได้ข่าวมาว่าภายในหุบเขาเริ่มมีเสียงมังกรคำรามออกมาเป็นระยะๆ แถมดูเหมือนหลายเดือนที่ผ่านมาเลเวลของมังกรที่นั่นจะเพิ่มขึ้นมากด้วยรู้สึกว่าพวกมันจะเลเวลใกล้ๆแตะสี่ร้อยแล้ว” จีเวลพูด
“ใกล้แตะสี่ร้อย !!x2” สตีฟและซาร่าอุทานออกมาพร้อมกันพลางหันมามองหน้ากันเอง
“ใช่และดูเหมือนพวกลูกมังกรก็โตเต็มวัยแล้วด้วย พวกมันโตไวจริงๆแถมลูกมังกรพวกนั้นก็เลเวลถึงสามร้อยหมดแล้ว” จีเวลบอกข้อมูลให้ทั้งคู่เพิ่มเติม
“สงสัยพอหลังคลอดฉันเองต้องหาเวลาไปเพิ่มเลเวลบ้างแล้วแฮะค้างอยู่ที่เลเวล 152 มาครึ่งค่อนปีแล้ว” ซาร่าพูดเพราะตั้งแต่เรื่องที่แคนนาดาเธอก็ไม่ได้ออกไปบู้อีกเลย
ติ๊ง !! ตอนนั้นเองเสียงเตาอบก็ดังขึ้น
“เฮ่ตาลุงเนื้ออบสุกแล้วไปเอาออกจากเตาให้ทีสิ” สตีฟพูด
“อะไรกันนี่ฉันเป็นแขกนะใช้แขกไปหยิบได้ไง” จีเวลพูด
“จะไปไม่ไปถ้าไม่ไปไม่ให้กินนะ” สตีฟขู่
“ไปๆจะรีบไปเอาเดี๋ยวนี้ล่ะ” จีเวลรีบลุกขึ้นพรวดทันที
“ผมอบไว้สี่ถาดตาลุงเอากลับไปสามแล้วกันจะได้มีอะไรกินเวลาทำงาน ช่วงนี้ก็อย่าโหมงานให้มันมากมักนักล่ะ” สตีฟตะโกนบอกจีเวลที่เดินไปเอาเนื้ออบในครัว
“โอ้ว...จะพยายามแล้วกันแต่ไม่รับปากนะช่วงนี้รัฐบาลจ้างผลิตชุดเกราะให้อยู่” จีเวลตอบกลับมา
“จะผลิตชุดบินได้นี่ออกขายแล้วเหรอ” สตีฟถาม
“ไม่หรอกชุดบินได้นี่ยังปิดเป็นความลับอยู่ แต่จะผลิตแค่ส่วนเสื้อเกราะเพราะมันสามารถช่วยชีวิตคนจำนวนมากได้ แต่มันคงไม่เหมือนตัวที่ให้นายกับซาร่าไปหรอกนะเพราะวัตถุดิบที่ใช้มันคนละเกรดกันแต่ก็สามารถป้องกันการโจมตีของสัตว์กลายพันธ์เลเวลเกินสองร้อยได้สบายๆล่ะนะ” จีเวลพูดตอนนั้นเองจู่ๆกริ่งประตูห้องของสตีฟก็ดังขึ้น
ติ๊งต่อง !! ติ๊งต่อง !! ทันทีที่เสียงกริ่งดังสตีฟ ซาร่าและจีเวลก็ชะงักไปทันที
“ใครมากันนะ...เดี๋ยวฉันไปเปิดเองแล้วกัน” ซาร่าที่นั่งว่างๆอยู่พยายามจะลุกขึ้นไปเปิด
“ไม่ต้องคุณลุกลำบากผมไปเองนั่งรอนี่แหละ” สตีฟรีบห้ามซาร่าก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูห้อง
แกร๊ก !! ทันทีที่สตีฟเปิดประตูออกไปก็ต้องตะลึกกับคนที่อยู่หน้าประตู
“ทะ ทะ เธอชีน่ามาได้ไง” สตีฟถึงกับพูดติดอย่างเมื่อพบว่าใครที่มากดกริ่งประตูห้องเขา
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะคุณสตีฟ สบายดีหรือเปล่าแล้วนี่ใจคอจะไม่ชวนเข้าไปข้างในหน่อยเหรอคะ” ชีน่าฉีกยิ้มออกมาพลางพูดกับสตีฟ
“ใครมากันเหรอสตีฟ !!!” เสียงซาร่าดังมาจากข้างในเพราะเธอเห็นว่าสตีฟยังไม่กลับเข้ามาซักที
“เอ่อ...” สตีฟไม่รู้จะตอบยังไงเพราะเขารู้ว่าซาร่าและชีน่านั้นไม่ค่อยจะถูกกันสักเท่าไหร่
“เป็นฉันเองค่ะคุณซาร่า !!!” ชีน่าพูดเสียงดังๆให้ซาร่าได้ยิน
พรึ่บ !! ซาร่าพุ่งออกมาโผล่ที่หน้าประตูทันที
“เธอเองเหรอมาทำไมล่ะ !!!” ซาร่ามองเข้าไปในดวงตาของชีน่าก่อนจะถามคำถาม
“พอดีมีเรื่องจะคุยกับคุณสตีฟนิดหน่อยน่ะค่ะ” ชีน่าบอก
“คุยกันตรงนี้ก็ได้มีเรื่องอะไรว่ามาเลย คุยเสร็จจะได้กลับๆไป” ซาร่าพูดโดยไม่ไว้หน้าสักนิด
“หือ...กำลังกินมีมื้อเย็นกันอยู่เหรอคะเนี่ย ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยด้วยสิไม่คิดจะชวนแขกเข้าบ้านหน่อยเหรอคะในฐานะเจ้าบ้านที่ดี” ชีน่ายังคงไม่คิดจะจากไปและไม่คิดจะพูดธุระของเธอ
“หึ...ทำตัวยังกับขอทานได้ในเมื่ออยากกินก็เข้ามาสิ ฉันใจกว้างอย่างกับมหาสมุทรอยู่แล้ว” ซาร่าเห็นว่าถ้าไม่ได้เข้ามายัยชีน่านี่คงจะไม่ไปเธอจึงหลีกทางให้
“ขอบคุณค่ะ” ชีน่าพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทันทีตามด้วยซาร่าที่เดินประกบไม่ห่าง
“อึก...หวังว่าแม่คงไม่องค์ลงนะ” สตีฟกลืนน้ำลายเสียงดังพลางยกมือที่ชุ่มเหงื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ขึ้นมาดู
ที่โต๊ะอาหาร
ตึง !! ซาร่าบังคับจานให้ลอยมาหล่นเผละตรงหน้าชีน่าอย่างแรงจนสตีฟที่เดินตามเข้ามาถึงกับสะดุ้ง
“เอากินซะสิ รีบๆกินแล้วก็รีบๆย้ายก้นของเธอกลับไปได้แล้ว” ซาร่าพูด
“แหมเดี๋ยวนี้ที่บ้านถึงกับมี ประธานบริษัทสตาร์คอินดัสทรี่คนปัจจุบันมาเป็นพ่อครัวให้เลยเหรอคะเนี่ย ยอดไปเลยนะคะ” ชีน่าเหลือบไปมองจีเวลที่ทำหน้าเหร๋อหราอยู่ที่หน้าห้องครัว
“ถ้าใช่แล้วจะทำไม ไม่ใช่แล้วจะทำไมหิวไม่ใช่หรือไงรีบๆกินสิ” ซาร่ายังพูดกระแทกกระทั้น
ชีน่ามองดูเนื้ออบในจานพลางมองหามีดและส้อม
“อ้อลืมไปขาดมีดและส้อมสินะ” ซาร่าเห็นว่าลืมเอามีดและส้อมมาให้ชีน่าเธอจึงยกมือขึ้น
ฟุ่บ !! มีดและส้อมที่อยู่ในครัวพุ่งออกมาทันทีซึ่งทิศทางที่พุ่งมานั้นคือหัวของชีน่านั่นเอง
หมับ !! ชีน่ารับมีดและส้อมโดยไม่ได้หันไปมองเลยซักนิด
ชิน่าจะรับไม่ทันแล้วปักหัวไปเลยจะได้จบๆไป ซาร่าสบถอยู่ในใจ
“ขอบคุณค่ะ” ชีน่ากล่าวก่อนจะค่อยๆลงมือใช้มีดหั่นลงไปบนเนื้อนั่น
“อืม...ฝีมือคุณสตีฟยังดีเหมือนเดิมเลยนะคะ คิดถึงวันที่เราเคยกินนอนด้วยกันเลย” ชีน่าพูดยั่วประสาทซาร่า
“เฮ่ๆ...ตอนนั้นผมแค่ไปโดนคุณลากไปฝึกเฉยๆกินนอนด้วยกันอะไรพูดให้มันดีๆหน่อยเถอะคุณชีน่าแล้วผมก็แค่ทำอาหารให้คุณกินเท่านั้นไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเลย” สตีฟรีบแก้ตัวทันทีเพราะสายตาที่ซาร่ามองมาที่เขานั้นถ้าสายตามันฆ่าคนได้ล่ะก็เขาตายไปเป็นร้อยรอบแล้ว
“เฮ่ๆสตีฟนี่มันเกิดอะไรขึ้นสองคนนี้ไม่ถูกกันเรอะ” จีเวลค่อยๆเขยิบเข้ามากระซิบถามสตีฟ
“อืม...ก็อย่างที่เห็นล่ะ” สตีฟพยักหน้าพลางตอบกลับไปเบาๆก่อนจะลองตรวจสถานะของชีน่าดู
หน้าต่างชื่อ : ชีน่า สตาร์โลน Level : 242อาชีพ : ฮีโร่อายุ : 33ฉายา : หนึ่งในสิบผู้ก่อตั้ง Rank : SSSโค้ดเนม : โฟว์
“เลเวลเกือบเท่าเราจริงๆด้วยแสดงว่าหลายเดือนที่ผ่านมาลุยเก็บเลเวลแบบมาราธอนเลยสินะเนี่ย” สตีฟพึมพำเบาๆกับตัวเองเขานึกไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่เวลาไม่ถึงครึ่งปีพวกหนึ่งในสิบผู้ก่อตั้งจะเลเวลขึ้นมาได้มากขนาดนี้ทั้งๆที่เลเวลช่วงหลังเลเวลสองร้อยมันขึ้นยากแท้ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
“ขอบคุณมากค่ะอร่อยมากๆเลย” ชีน่าหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปากพลางหันไปขอบคุณสตีฟ
“อะ อืม.” สตีฟพยักหน้าเขานั้นได้แต่ยืนตัวลีบอยู่ที่มุมห้องส่วนจีเวลนั้นเผ่นกลับไปตั้งนานแล้ว
“เอาล่ะเมื่อเสร็จแล้วก็รีบว่าธุระมาได้แล้ว ฉันและสตีฟไม่ได้ว่างทั้งคืนหรอกนะ” ซาร่าที่นั่งหงุดหงิดมานานพูด
ครืด !!!! ชีน่าลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าสตีฟส่วนซาร่าเองก็จ้องมองการกระทำของชีน่าโดยไม่กระพริบตาเลยสักนิด
ตอนนั้นเองจู่ๆชีน่าก็ทำอะไรบางอย่างซึ่งการกระทำของเธอนั้นทำให้สตีฟและซาร่าตกใจเป็นอย่างมาก
ควับ !!!!
จบ...