เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

ต้าเฮยมองหมอนที่อยู่ใต้เท้าสวี่มั่วแล้วถามอย่างงงๆว่า "แบบนี้...มันสนุกตรงไหนเหรอ"

        "ลองดูก่อนแล้วจะรู้เอง"

        "อ๋อ..."

        ต้าเฮยพยักหน้าช้าๆ ไม่ถามอะไรมาก เพียงลองทำตามสวี่มั่วหยิบหมอนใบหนึ่งจากโซฟามา ก่อนจะกัดแค่ไม่กี่ทีจนขาดกระจุยเศษผ้ากับใยสังเคราะห์กระจายเต็มพื้น

        "รู้สึกยังไงบ้าง" สวี่มั่วถาม

        ต้าเฮยเอียงคอครุ่นคิด "ก็...ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษนะทำแบบนี้ไปทำไมเหรอ"

        "ไม่รู้สึกอะไรเลย? ปกตินายไม่เคยรู้สึกอยากกัดอะไรบ้างเหรอ"

        ต้าเฮยพยักหน้า "ก็มีนะ"

        "แล้วตอนนั้นทำไง"

        "ก็กัดหมาตัวอื่นเวลาสู้กัน หรือไม่ก็ใครมองขวางหูขวางตาก็กัดเลย..."

        "..."

        สวี่มั่วโยนหมอนอีกใบไปตรงหน้าต้าเฮย"จากนี้ห้ามกัดใครมั่วซั่วอีกนะ กัดหมอนนี่แทน!"

        ต้าเฮยมองหมอนอย่างหมดอารมณ์ "แต่กัดอันนี้ไม่สะใจเลย..."

        "ไม่สะใจก็กัดให้เยอะขึ้น!แล้วก็กัดโซฟานี่ด้วย!"

        สวี่มั่วหันไปมองโต๊ะน้ำชาไม้ข้างๆ"โต๊ะนั่นก็ได้เหมือนกัน!!"

        ต้าเฮยดูเหมือนยังตามไม่ค่อยทัน จึงพึมพำอย่างสับสนว่า"แต่...ทำไมต้องกัดของพวกนี้ล่ะ มันไม่ตอบโต้ ไม่ส่งเสียง ไม่มีกลิ่น...แล้วถ้าเจ้านายโกรธขึ้นมาล่ะจะทำยังไง..."

        เฮ้ย! ยังคิดเรื่องแบบนี้ได้อยู่ แปลว่าไม่โง่แฮะ!

        สวี่มั่วทำหน้าจริงจัง "พูดมากไปได้! เป็นหมารึเปล่าเนี่ยมีหมาที่ไหนไม่ชอบกัดเฟอร์นิเจอร์บ้าง!ถ้ายังทำตัวแบบนี้ระวังจะโดนหมาตัวอื่นหัวเราะเอานะ!"

        "ฮะ?" ต้าเฮยอุทานอย่างตกใจ"หมาตัวอื่นก็ชอบกัดเฟอร์นิเจอร์กันเหรอ ทำไมล่ะ"

        "ใช่! นี่คือสกิลพื้นฐานของหมาเลี้ยง!!นายกลายเป็นหมาเลี้ยงทั่วไปแล้ว ต้องฝึกใช้สกิลนี้ให้คล่องสิ! มาๆ ฉีกหมอนนี่ซะแล้วเราจะพังโซฟานี่ไปด้วยกัน!"

        ถึงต้าเฮยจะยังไม่เข้าใจนัก แต่เพราะสมองไม่ได้ซับซ้อนนักจึงไม่คิดให้มากหรือถามอะไรอีก ยังไงลูกพี่พูดแล้วก็ต้องทำตาม

        มันพยักหน้ารับคำ "อ้อ..."

        พอสวี่มั่วเห็นมันฉีกหมอนขาดกระจุยอย่างชำนาญ ก็พยักหน้าอย่างพอใจ"อืม ไม่เลว แก้หมอนใบที่สองคล่องขึ้นเยอะ งั้นมาพังโซฟานี่ด้วยกันเลย!"

        "อ๋อ..."

        แควก...

        ปุ!

        ฟู่...

        "ดีมาก ตรงนี้มีนิตยสารอีกกอง ฉีกมันด้วย!

        "เปิดตู้ใต้ทีวีดูซิ... นั่นไง! ทิชชู่เป็นห่อเลยเอาออกมาฉีกซะ!

        "หือ? ยัยนี่ซ่อนขนมไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!ฉีกเลย! กินนิดหน่อยก็ได้นะ...

        "ลองกัดโต๊ะน้ำชานี่ดูสิ ไม้แบบนี้น่าจะงับได้...

        "เฮ้อ ไม่ไหวเลย! ไม่เอา!ไปฉีกผ้าม่านโน่นไป้!"

ด้วยความ'ร่วมมือ' อย่างดีระหว่างสวี่มั่วกับต้าเฮยห้องนั่งเล่นทั้งห้องก็กลายสภาพเป็นสนามรบในเวลาไม่นาน

        เศษผ้า ใยสังเคราะห์ เศษฟองน้ำ เศษกระดาษ กระจายเกลื่อนเต็มพื้น

        โต๊ะน้ำชาไม้ยังมีรอยข่วน รอยกัด เป็นทางยาวแถมยังแหว่งไปมุมหนึ่งอีกด้วย...

        สวี่มั่วมองผลงานแล้วก็พยักหน้าอย่างพอใจ

        ระดับความเละใกล้เคียงกับรูปฮัสกี้ทำลายล้างในเน็ตแล้ว แต่ปัญหาคือ... เขายังไม่ได้รับแจ้งเตือนจากระบบว่าภารกิจสำเร็จ

        แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ

        สวี่มั่วขมวดคิ้ว หันไปมองห้องนอนของจ้าวลี่อิ่งก่อนจะตะโกนเรียกต้าเฮยที่กำลังสู้กับผ้าม่านอยู่

        "เสี่ยวเฮย ตามฉันมา!!"

        "มาแล้ว!!"

        ต้าเฮยที่ดูเหมือนจะเริ่ม 'อิน' กับการเล่นครั้งนี้แล้ว รีบวิ่งกระดิกหางมาหาอย่างตื่นเต้น

        "ลูกพี่! อันนี้สนุกดีแฮะ!ต่อไปเราจะฉีกอะไรอีกดี!"

        ดูเหมือนอดีตหมาต่อสู้อย่างต้าเฮยจะโดนใครบางคนหลอกจนไปปลุกสัญชาตญาณลับบางอย่างขึ้นมา...

        สวี่มั่วพาต้าเฮยเดินเข้าห้องนอนของจ้าวลี่อิ่งใช้อุ้งเท้าเปิดตู้เสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะคุ้ยเสื้อผ้าออกมาทีละชิ้นแล้วโยนลงตรงหน้าต้าเฮย

        "มา เริ่มงานกันเถอะ..."

[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ ได้รับรางวัล 20,000แต้ม]

        ในที่สุดเมื่อห้องนอนของจ้าวลี่อิ่งกลายเป็นซากไม่ต่างจากห้องนั่งเล่นเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นมาจนได้

        "หา! สองหมื่น!!" สวี่มั่วร้องดีใจทันที"ว่าแล้วเชียวว่ารางวัลต้องเพิ่มขึ้นเยอะ! เยี่ยมไปเลย!!"

        ดูเหมือนระดับสิทธิ์ที่เลื่อนระดับจะได้ผลจริงเพราะเมื่อเทียบกับภารกิจเดิมๆ ที่ให้แค่หลักพัน แต้มรอบนี้ถือว่าแตกต่างกันลิบลับ

        "แต่... ความยากของภารกิจก็ไม่ใช่เล่นเหมือนกันแฮะภารกิจสำเร็จแล้วก็จริง แต่ฉันจะเก็บฉากยังไงล่ะเนี่ย..."

        สวี่มั่วเงยหน้ามองห้องนั่งเล่นและห้องนอนที่เละราวกับโดนพายุหมุนยังไม่ทันคิดวิธีแก้ก็เริ่มกังวล

        สมัยที่เคยดูคลิปหมาฮัสกี้พังบ้านในเน็ตคนที่โพสต์จะถ่ายแค่ความเละเทะ แต่ไม่มีใครบอกเลยว่าฮัสกี้ตัวนั้นลงเอยยังไง

        บางคนลือว่า หมาพวกนั้นโดนวินิจฉัยว่าเป็นสุนัขบ้า แล้วโดนกำจัด...ไม่รู้จะจริงรึเปล่า

        ทันใดนั้นเอง หูของสวี่มั่วก็กะดิก เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางหน้าประตู

        ต้าเฮยก็ได้ยินเช่นกัน มันร้องอย่างตื่นเต้น

        "ลูกพี่! เจ้านายกลับมาแล้ว!!"

        "อืม…"

        แววตาสวี่มั่วเป็นประกาย เขาเหลือบมองต้าเฮยก่อนจะยกอุ้งเท้าขึ้นวางบนไหล่มัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        "เสี่ยวเฮย ฉันมีบาป… เอ๊ย ไม่ใช่!มีภารกิจสำคัญอันหนึ่งจะมอบให้นาย ถ้าทำสำเร็จฉันจะให้รางวัลเป็นอาหารสุนัขเกรดพรีเมียมหนึ่งห่อแบบที่ให้กินตอนอยู่นอกบ้านนั่นแหละ"

        "จริงเหรอ!"

        ต้าเฮยตาโตขึ้นมาทันที ร้องอย่างตื่นเต้นว่า "เอาสิๆ ภารกิจอะไรบอกมาเลยลูกพี่!"

        สวี่มั่วหันไปมองประตู แล้วพูดว่า"เจ้านายคนใหม่ของนายกลับมาแล้ว ไปต้อนรับหน่อยสิ"

        "แค่นี้เองเหรอ" ต้าเฮยทำหน้างงๆแต่ก็ไม่คิดอะไรมาก รีบพยักหน้ารับ "โอเค! ไปเดี๋ยวนี้เลย!"

        "เดี๋ยวก่อน"

        สวี่มั่วคว้าเสื้อกระโปรงสีดำที่โดนฉีกจนเหลือแต่เศษผ้ามาจากพื้นแล้วพาดคล้องคอต้าเฮยไว้ "เรียบร้อย ไปได้!"

        "โฮ่งๆๆ!" ต้าเฮยเห่าด้วยความดีใจวิ่งกระดิกหางตรงไปที่ประตู คิดในใจว่าได้ทั้งเอาใจเจ้านายแถมยังได้รางวัลจากลูกพี่อีก ชีวิตช่างดีจริงๆ

        สวี่มั่วมองตามมันที่ไปนั่งรออยู่หน้าประตูอย่างว่าง่ายก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องนอนเล็กอย่างใจเย็น…

"...จริงๆ นะ พี่ซือซือ พี่ต้องเชื่อฉันหมาทิเบตันมาสทิฟตัวนี้เชื่องมากเลย… เชื่อฟังกว่ามั่วมั่วอีกรู้สึกเหมือนพูดอะไรมันก็เข้าใจหมดเลย…

        "เดี๋ยวพี่เห็นตัวจริงก็จะรู้เองว่าฉันไม่ได้โม้เลย..."

        เสียงของจ้าวลี่อิ่งดังแว่วมาให้ได้ยินจากด้านนอกพร้อมเสียงรองเท้าส้นสูงสองคู่ตามมาในเวลาไล่เลี่ยกัน จากนั้นก็มีเสียงไขกุญแจ และประตูบ้านก็เปิดออก

        จ้าวลี่อิ่งกับหลิวซือซือเดินเข้ามาในบ้าน...